Κυριάκος Συφιλτζόγλου, "Μέ ύφος Ινδιάνου"

                                      

Όχι και τόσο αφηρημένη τέχνη

ίσως 

κι ο θάνατος να είναι ένα διάλειμμα 

− κάποιοι το πιστεύουν −

στο μπάνιο δίπλα στα ξυριστικά

στην καμένη λάμπα της κουζίνας

στο κλειστό ψαράδικο λόγω πανσελήνου

όμως εδώ δεν είναι Αϊντάχο ή Λονγκ Άιλαντ

παρά το Διδυμότειχο λίγο πιο κάτω από το Τριεθνές

κι ίσως εδώ

τα πρωινά χασμουρητά να μοιάζουν 

με ηφαιστειακές κοιλάδες

η γλώσσα ίδια αμοιβάδα

το πλειστόκαινο μόλις που να φαίνεται απ’ τον αεραγωγό

κι ίσως ο θάνατος εδώ

είναι ένα αντίστροφο καθήκον

μία προσποίηση

όπως

ένα χωνάκι παγωτό

στο χέρι ενός συνοριοφύλακα

Νεκρά κύτταρα

ηφαιστειογενής ύαλος;

πορώδες ορυκτό;

αφρώδης βράχος;

                          εσύ

πες το ελαφρόπετρα

πες το καλλωπισμό

ν’ αφαιρεί νεκρά κύτταρα

σε φτέρνα αγκώνα γόνατα 

στο χείλος της μπανιέρας

μ’ ένα ουδέτερο σαπούνι

λίγο χλιαρό νερό

ανοιχτή μπαλκονόπορτα

να παίζει η τηλεόραση

να περνάει μια κηδεία

να κάνει το σταυρό της η αντηλιά

να τρίβεις πάντα κυκλικά

− ακολουθώντας την ίδια φορά −

όπως οι δείκτες του ρολογιού

για ένα όμορφο και απαλό καλοκαίρι

Από τη συλλογή «Με ύφος Ινδιάνου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μελάνι.