Λογοτεχνική Συντροφιά Νάουσας, "Ρόδα και Άκανθοι"

Ρόδα και Άκανθοι

Συναπαντήματα πεζού και ποιητικού λόγου

Εισαγωγή
[απόσπασμα]

[…] Δώδεκα άνθρωποι, από διαφορετική αφετηρία, διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων, αλλά με κοινό υπόβαθρο την αγάπη για την τέχνη του λόγου, με βαθύ το αίσθημα της ατομικής ευθύνης των γραφομένων, με γνώμονα πάντα το ρητό του Σεφέρη πως «δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη» και του Σόμπεργκ ότι «εάν είναι τέχνη τότε δεν είναι για όλους, αν όμως δεν είναι για όλους, τότε ίσως ακόμη δεν έγινε Τέχνη», εργαστήκαμε μαζί, με πολύ σεβασμό για το έργο του καθενός, για να δώσουμε σήμερα αυτό το πόνημα.

Όλοι εμείς, μέλη και φίλοι της Λογοτεχνικής Συντροφιάς Νάουσας, σας καλωσορίζουμε σε αυτό το συλλογικό μας έργο, την πρώτη ανθολογία Ναουσαίων λογοτεχνών.

*    *    *

ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ ΓΙΑΝΤΣΗΣ

Του έρωτα (δημοτικό)


Σεφαραδίτικο τραγούδι εσύ
είσαι καημός ολόκληρη
και μαύρο μοιρολόι
κι ο έρωτας μου ένα βαθύ
χωρίς νερό πηγάδι
και έχω δίψα δυνατή
και πώς θα ξεθυμάνω;





ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΙΤΟΠΟΥΛΟΣ

Παιδί


Στο γάλα μου που έπινα
έπεσε μέσα ο ήλιος
κι η μάνα μου το στράγγιζε
τρεις μέρες και τρεις νύχτες.
Τ’ αποστραγγίδια σκόρπισαν
στους τέσσερις ανέμους,
’γίναν λουλούδια και πουλιά
για τους αγαπημένους.





ΜΑΡΙΑ Α. ΡΕΝΤΗ ΚΟΛΤΣΑΚΗ

Γραμμές


Πεντάγραμμο άγραφο
Οι γραμμές του τραίνου
Κενή αποσκευή

Απόβραδο στον έρημο σταθμό
Μοναχικός ταξιδιώτης
Σταγόνες ακούει
Τη βροχή του πεπρωμένου

Κρύο περονιάζει
Στεγνή αφήνει την ψυχή
Τα δικά της δάκρυα στέρεψαν
Θάφτηκαν παρέα με τα όνειρα

Για ονειροπόλες υπάρξεις
Δεν έχει χώρο ο σταθμός
Ξεχείλισε πραμάτεια





ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΙΚΑΣ (ΡΟΔΟΣΤΑΜΟ)

Έξοδος


Αγόραζα πάντα
από πλανόδιους
πράγματα ιδέες και λέξεις
η φτήνια με δελέαζε
μ’ άρπαζε σαν μαγνήτης
φθαρτές αξίες
αλήθειες πλαστές
και στα έγκατα του μέλλοντος
το χάος
κι όμως κάποτε
ο ήλιος θα επιχειρήσει
μιαν ηρωική
βραδινή έξοδο…





ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΑΜΠΑΚΗ

[Τρία τάνκα]


Βλεεφαρίσματα
Της άχρονης εικόνας
Φτερουγίσματα
Η σπίθα της ματιάς σου
Παντοτινό ταξίδι


*   *   *


Αρχή και τέλος
Ταξιδιώτες του πάθους
Κίνητρο ψάχνουν
Απροσδόκητη χαρά
Ταπεινά αναμένουν


*   *   *


Μωβ ναυάγιο
Ξαποσταίνει στα βράχια
Κλαίει γοερά
Της νιότης η ένταση
Ζωγραφιά κλειδωμένη





Από την ανθολογία «Ρόδα και Άκανθοι [Συναπαντήματα πεζού και ποιητικού λόγου]», Εκδόσεις Ανάλεκτο, 2024.
Έργο εξωφύλλου: Χρήστος Κωστελίδης, «Χρυσός και Πορφύρα» (μικτή τεχνική).

Στην ανθολογία συμμετέχουν: Γιώργος Αγγελιδάκης, Δημήτρης Βαλαής, Μερκούριος Γιάντσης, Αντώνης Γιτόπουλος, Αθανάσιος Δεληχρήστος, Χρήστος Κωστελίδης, Αλέξανδρος Λυσιμάχου, Κατερίνα Λυσιμάχου, Δημήτρης Ντίκας (Ροδόσταμο), Ντίνα Παλιομπέη, Μαρία Α. Ρέντη Κολτσάκη, Δήμητρα Ταμπάκη.

Άντζελα Γεωργοτά, "Αυτή η καρδιά είμαι εγώ"

Αυτή η καρδιά είμαι εγώ

[αποσπάσματα]

τοπίο δεύτερο


μια διαδρομή στην Τσιμισκή
απλώνεις τα χέρια και κόβεις την άβυσσο
περπατώ δίπλα σου βουβή
εγώ και το ανυπεράσπιστο παρελθόν μου
εγώ και το ανύποπτο μέλλον μου
φτάνουμε στην άκρη του πεζοδρομίου
με πίνει η άσφαλτος
αναζητάω να σε νιώσω, μα χύνεται
μέσα μου ο πάγος του θανάτου
κροταλίζει η νύχτα τις σκέψεις μου
καθώς εσύ ψάχνεις στις τσέπες σου
ένα α ν τ ί ο

πόσα αντίο να πει κανείς και να τ’ αντέξει;

[…]





τοπίο πέμπτο


οι κάμποι του απριλομάη στο ξέφωτο της Κυράς Χρυσικού
περπατάμε με πόδια γυμνά
εσύ είσαι μια αίσθηση
ένα όνειρο που θα ’ρθει
το δροσάτο φως χάνεται στα ασβεστωμένα πεζούλια
[…]

δεν ήμουν εγώ η εκλεκτή
δεν ήμουν το σγουρό μέλι
κι ας θυσίασα τη γύρη μου προσφορά στο βασιλικό σου αίμα
σώπασε έρωτα,
η λογική μέμφεται να νωπά μάγουλα
οι αγάπες μερώνουν την άμπωτη της συμφοράς
λέω αγαπώ και χάνομαι
λέω εσύ και από τα χείλη μου φτερουγίζουν κρίνα
λέω έρωτα και φύκια τυλίγουν τα μαλλιά
είμαι βέλος χωρίς τόξο

αυτή η καρδιά υπήρχε από το πρώτο βάδισμα
γαλουθήκε με το ψωμί και τη ζάχαρη
ανατράφηκε στη χλόη της αγνότητας
αυτή η καρδιά είμαι εγώ





τοπίο δέκατο
γενέτειρα


γυρίζουμε πάντα εκεί όπου ανήκουμε
στο μικρό χωριό των παιδικών μας χρόνων
με τα κυκλάμινα στους πέτρινους τοίχους
με τα χωμάτινα στρατιωτάκια περήφανα να στέκονται
στα πεζούλια της αθωότητάς μας
με τα χέρια γεμάτα μούρα, τζίτζιφα και στα χείλη το γλυκό κυδώνι

γυρίζουμε στον χρόνο που δεν υπάρχει
ανίδεοι
σκαλίζοντας γραμμές στο αναπόφευκτο μέλλον

το παρελθόν είναι η στάχτη της μέρας
καίγεται, όπως τα ξεροχώραφα στο καύμα του Αυγούστου
μένουν μονάχα οι ρίζες
[…]

ο κόσμος στεριώνει αν δεσμευτούμε στην αγάπη
χωρίς φθόγγους
χωρίς αλυσίδες
χωρίς τα πάθη του Βερθέρου
χωρίς της ζήλιας το ξυράφι
χωρίς όπλα
χωρίς χωρίς

με όλο το είναι μεταρσιωμένο
άσπιλοι ταξιδιώτες της ζωής





Αυτή η καρδιά είμαι εγώ είναι μια ποιητική διαδρομή πάνω στην αγάπη, την απώλεια, την ενοχή και την πίστη.
Ένα σώμα λόγου όπου ο έρωτας, η μνήμη, η παιδική ηλικία, η μητρότητα και η ιστορία συναντιούνται, συγκρούονται και μετασχηματίζονται.
Τα ποιήματα λειτουργούν ως τοπία: άλλοτε αστικά, άλλοτε εσωτερικά, άλλοτε μυθικά.
Η φωνή παραμένει γυναικεία, ανθρώπινη και ευάλωτη − χωρίς εξομολογητική διάθεση, χωρίς ωραιοποίηση.
Εδώ η ποίηση δεν παρηγορεί.
Επιμένει..
Και μέσα από αυτή την επιμονή, αναζητά το φως.

Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης

Από τη συλλογή «Αυτή η καρδιά είμαι εγώ», Εκδόσεις Ηδυέπεια, 2026.




Η Άντζελα Γεωργοτά γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1977. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στο τμήμα της Ελληνικής Φιλολογίας. Εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως φιλόλογος από το 2003.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Αυγή, στα λογοτεχνικά περιοδικά Θευθ, Μανδραγόρας, Δίοδος, Παρέμβαση, Οδός Πανός και σε ηλεκτρονικές ιστοσελίδες, ενώ έχει βραβευτεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς.
Το 2017 ολοκλήρωσε τη φοίτησή της στο μεταπτυχιακό «Δημιουργικής Γραφής» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 2021 στο μεταπτυχιακό του τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας & Μουσειολογίας με τίτλο «Διαχείριση και Ανάδειξη Πολιτιστικής Πληροφορίας».

Εργογραφία:
▪ Στην πιθανότητα στηρίζεται η αγάπη (Γαβριηλίδης, 2016)
▪ Το ανεπίδοτο της συντριβής (Κουκκίδα, 2017)
▪ Γώγου και Σέξτον, Η απόσταση που τις ενώνει (Οδός Πανός, 2020)
▪ της μοναξιάς θαλλόφυτα (Καρυοθραύστις/Ρώμη, αρ.2, 2021)
▪ Τι μου έμαθε η ποίηση (Ηδυέπεια, 2022).

Κώστας Θ. Ριζάκης, "μέσω τής καύσης"

Ο ποιητής έφυγε αλλά η ποίησή του θα είναι πάντα εδώ.
Από τις αρχές του 2022 ο Κώστας Θ. Ριζάκης έγινε ένας από τους συνεργάτες του ιστολογίου μας καθώς μας εμπιστεύτηκε δεκάδες ανέκδοτα ποιήματά του.
Η συλλογή «μέσω της καύσης [Ποιητικού Πυρήνα εμβόλιμα, 1]» είναι ένα από τα έργα που ενώ είχε δρομολογήσει δεν πρόλαβε να δει τυπωμένο και περιλαμβάνει 26 ποιήματά του, όλα πρωτοδημοσιευμένα στο παρόν ιστολόγιο.

Προλεγόμενα: Βασίλης Δασκαλάκης, Παύλος Παρασκευαΐδης.
Επίμετρο: Ιωάννα Ευθυμιάδου.
Έργα εξωφύλλου: Χριστίνα Καραντώνη.

Δείγμα γραφής



θυσία αυταπόδεικτος


‒ είναι ανελέητη λοιπόν η ομορφιά
γι’ αυτό προσωποκράτηση μην πεις
πώς κι έχει ο βίος σύμπας; κοίτα
καλύτερ’ άρτιον το σμίλευμα λαιμού
τα ωραία της μαλλιά σαν πεταχτές αχτίνες
τα χείλη βυσσινιά το βλέμμα βαθυπράσινο
τη μεταξύ τους σύνθεση ουράνια τραμπάλα
που να ζαλίζει τις ζαριές λωλής μιας πρώην τύχης
που να φιλάς σ’ εσπερινόν αλλήθωρους αγίους

το σώμα κοίταξεν ορθό πουλί στις αντοχές του
τα πόδια της λατρεύοντας δυο πλάνα δυνατά
μεγεθυμένα όπως σκαλιά βυζαντινού ναΐσκου
πόσο λευκά; τόσον λευκά που εδάκρυσαν στα μάτια

το πέπλο ρίξε στην φωτιά την όρασή σου κάψε
με λίγην φεγγαρόσκονη γιά τρίψε στις παλάμες

όσα στενάξαν ποιήματα σ’ αοιδού τυφλού το σθένος!





η συγκάτοικος


με την προϋπόθεση πως δεν θα με πονέσεις
δέχομαι: ας μου κάμεις προτομή
στην βέβαιη σμίλη όμως αρκούντως ν’ αφαιρέσεις
λίγο από μάρμαρο μα πιο πολλήν ψυχή

υπήρξα ο άρρωστος με ντόπαραν οι ενέσεις
στους εφιάλτες υπερίσχυσες μορφή
κ’ επέστρεψα οίκαδε: κακές δείχνεις προθέσεις
‒ το διαλύουμε; προέτασσες κοφτή

μήνα θεός μην ο καιρός δεν έστρεξες σ’ εφέσεις
κομμάτια πάγωσες πρωτίστως το κορμί
κ’ ερπετοΰπουλος τι προσπαθείς να δέσεις
πόσα συντρίμμια σε ανανήπτουσα πυγμή;

τόσων καυχώμεθα θρυπτών πριν αποθέσεις
στων σκοταδιών μι’ άχαρον νυν στιγμή
φως θέλουμε ‒ τρύπια πώς θα επιδέσεις
φόρτσα μπαλώματα για ψεύδη εμφανή;

Ιωάννα Ευθυμιάδου: Λόγος εμπύρετος σιωπές ομιλούσες

[απόσπασμα από το επίμετρο]

[...] Η ζωή, ο έρωτας, η ποίηση, γίνονται διαδρομές μέσα στη νύχτα. Κι ο ποιητής ηνίοχος. Με μόνη προίκα την πίκρα και σώμα ανυπόδητο. Οδηγεί τα άγρια άτια με χαλινάρια έτοιμα να σπάσουν. Και μέσα στον σπαραγμό της σκόνης ακούμε τη φωνή του Παπαδίτσα: «μισός άνθρωπος μισός / διαδρομή / και στη μέση άγριο μελίσσι θυμωμένο». Όσα έαρα κι αν απαρίθμησε ο ποιητής προέκυψες o / χειμών. Όμως η άνοιξη είναι αμετανόητη. «Έρχεται πάντα φορώντας σκούρα και σκορπίζοντας φωτεινά· την αναγκάζουμε να συμμετέχει σε ταπεινές δουλειές, ίσως και θάνατο. Μα ξανάρχεται», ακούγεται από τα βάθη η φωνή τής Αγγελάκη Ρουκ. Και κάπως έτσι ο περίπατος εξελίσσεται σε μια εκδρομή ανάμεσα σε βράχια δύσβατα, ποτάμια δροσερά, πυκνά και σκοτεινά δάση, ψιθύρους, κραυγές, σιωπές, κινδύνους που αψηφάς, γιατί ο ποιητής σού έμαθε να ακούς προσεχτικά τη φωνή του, λίγο πριν την κατακρήμνιση, και ενώ είσαι κι εσύ δυνάμει «θύμα κινδύνου»:

κίνδυνε μ’ επανδρώνεις

Από τη συλλογή «μέσω της καύσης [Ποιητικού Πυρήνα εμβόλιμα, 1]»

Εκδόσεις Κουκκίδα, 2026.

Ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης (Λαμία, 23/04/1960 ‒ 23/02/2026) εξέδωσε είκοσι μία συλλογές, τη μία συγκεντρωτική (των έξ πρώτων ‒ γ΄ επαν. Κουκκίδα 2020). Επίσης, τρία (τα δύο εξ αυτών, αντιστοίχως, εμπεριέχοντα ισάριθμα ανέκδοτα ποιήματα) ημερολόγια της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ Α.Ε. Διηύθυνε ή και συνδιηύθυνε επτά (σε εννέα εν συνόλω περ.) λογ. περιοδικά. Ακόμα, επιμελήθηκε περί τα 250 βιβλία (ιδία ποιητικά), αρκετά αφιερώματα σε έντυπα άλλων, καθώς και τιμητικούς τόμους σε μορφές (Κ.Ε. Τσιρόπουλο, Γ. Πέγκλη, Μ. Μέσκο, Ο. Αλεξάκη, Σ. Σαράκη, Ζ. Σαμαρά, Β.Π. Καραγιάννη, Δ. Αγγελή, Γ.Χ. Θεοχάρη, Κ.Α. Κρεμμύδα, Σ.Σ. Σταμπόγλη ‒ το τελευταίο υπό έκδοσιν) τής λογοτεχνίας μας. Ασχολήθηκε δε ιδιαίτερα με τη σύγχρονη γυναικεία γραφή (Ζ. Δαράκη, Λ. Παππά, Μ. Καραγιάννη, Κ. Κούσουλα, Χ. Κουτσουμπέλη, Έ. Λάγκε, Έ. Κορνέτη, Ν. Κεσμέτη, Κ. Ρουκ, Μ. Κουγιουμτζή, Α. Μπακονίκα, Ά. Γρίβα, Δ. Δημητριάδου, Ν. Χαλκιαδάκη, Δ. Μήττα, Η. Νικοπούλου, Λ. Καλλέργη, N. Δουλαβέρα). Πρόσεξε πολύ όσους νεώτερους άξιους. Έχουν γραφεί και εκδοθεί πολυάριθμα μελετήματα για το ποιητικό του έργο.

Ματούλα Λιμνιώτη, "Η ωραιότητα μάς πάει στο Mακρινό"

ΚΕΡΑΣΙΕΣ

                                                        Θέλω να κάνω μαζί σου
                                        ό,τι κάνει η άνοιξη με τις κερασιές

                                                                PABLO NERUDA
        Είκοσι ερωτικά ποιήματα κι ένα τραγούδι απελπισμένο


Θα είναι αυτό που νόμιζες,
και οι κορμοί θα γέρνουν·
οι φορτωμένες κερασιές
                           θα φθάνουνε
                           στον φράχτη.

Θα πεις·
μονάχα μια μπορούσε να τον κάνει
αυτόν τον Μάρτη
                       ποίημα.





ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΦΗ


Απ’ την αφή μαθαίνεται
ο Μάης πάνω στα μαλλιά
των ανθισμένων κοριτσιών.

Γιατί ήρθες πάλι, τον ρωτώ,
κι ανακινούνται τα νερά;

Έτσι που η βιολέτα
σπάζει με το φύσημα ελαφρά τη μέση της
και στα μέλη ανάμεσα
το έντομο βυθίζεται

είσαι μια ανήθικη φωνή,

πυγολαμπίδα που γυρνά
τη νύχτα τη βαλπουργιανή
χωρίς να ’χει συνέπειες.





Η ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

                                       ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΝΟΛΟΓΩ, σωπαίνω.

                  Ίσως και νά ’μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη,
                φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής
                                                         ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
                                      Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου


Μεγάλη εβδομάδα.

H εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή.

Ο κήπος πίσω βουβός,
σαν να πενθεί κι αυτός,
κι η κάμπια να ρημάζει
το γερασμένο πεύκο.

Κι ύστερα, Ιούδας
είναι κάποιος που έχει οικειότητα.

Μεγάλη πια Παρασκευή.

Στο κέντρο της περιφοράς
φτεροκοπά ένα πουλί.

Κεριά με ισοκράτημα
−σαν τεθλιμένοι εραστές−
λιώνουν ένα ένα.

Η φλόγα στρέφει κατά κει
που οι παπαρούνες έρχονται.

Στο τέλος, η Ανάσταση.

Να κοιταχτούμε κάποτε
σαν άλλα σταυρολούλουδα.

Εσύ, που δε με πένθησες.
Κι εγώ που έγινα άνοιξη,
κατάμεστο χωράφι.





Ο ΗΛΙΟΣ ΣΤΙΣ ΓΡΙΛΙΕΣ

            Η λεία ηδυπάθεια και το φτωχό μυστήριο
                                             Να μην έχεις ιδωθεί
                                                  PAUL ELUARD
                                                             Ποιήματα


Χαράζω στο ξύλο
−όπως
ο Γκόγια−
μια γρίλια μικρή.

Από κει σε κοιτάζω
που κοιμάσαι γυμνός.
Ξυλεύεις αργά
ξυπνάς με το φως.
Τεντώνεσαι·

σαν κεφαλή που παίζεται
στο δόκανο ήλιος πιασμένος.





ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

                              Έρχεται έρημος με φωτιά ο Ιούλιος
              να κάψει τις μοναχικές ψυχές μέσα στην πόλη
                                              ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
                                                                      Ποιήματα


Μ’ αγκαλιάζεις
με τον τρόπο που γέρνουν τα στάχυα
μ’ ανεπαίσθητο άνεμο
Ιούλιο μήνα.

Μια πεταλούδα είναι η αφή σου.
Τα χέρια σου μιλούν χιλιάδες γλώσσες
που πια δε διασώζονται.

Μια κίνηση είν’ η τύχη που έρχεται στο μέρος μου.
Περνάς από τους κάλυκες στου καιρού το γύρισμα.

Είσαι το φτεροκόπημα ανάμεσα στους στίχους.





Από τη συλλογή «Η ωραιότητα μάς πάει στο Mακρινό», ΑΩ Εκδόσεις, 2026.

Η Ματούλα Λιμνιώτη ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Χημείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Η Ωραιότητα μάς πάει στο Μακρινό (ΑΩ Εκδόσεις, 2026), είναι η τρίτη ποιητική συλλογή της. Προηγήθηκαν το Κιρκάδιον (Όστρια, 2019), και Οι Μοίρες των Πραγμάτων (Εκάτη, 2021). Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά.

Ιστολόγιο: Terra Poetica.

Ιφιγένεια Σιαφάκα, "Φλούδια απ’ το ήπαρ των βυθών"

Ι

ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΗΣ ΤΥΦΛΟΜΥΓΑΣ

ΘΗΡΑΜΑΤΩΝ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ


Στις κρεμάστρες η σκόνη πλαστουργεί
Θηράματα μιας άλλης εποχής
Χλωμός ο Κένταυρος στις ούγιες
Ιερουργεί τον μύθο του στον σκώρο

Εσάρπες τραβάνε το σκοτάδι απ’ τα μαλλιά
Παλτά φασκιώνουν τα παλιά φιλιά
Έν’ άστρο στραφταλίζει, οδηγεί
Τους μάγους στους ταφτάδες

Έξω απ’ το θαύμα της ντουλάπας
Ξυπόλυτος εσύ, στην ξαστεριά
Ποτίζεις μ’ επτάστερο κονιάκ
Τη λήθη, που με κρόταλα λυγμών
Πετροβολάει το φεγγάρι





ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ


Όσο πιο ρηχά τόσο πιο ψηλά
Κρεμασμένα τα φεγγάρια
Αντανακλούν θρύψαλα λάμψης
Σε θάλασσες από χασαπόχαρτο −
Μια διαστροφή στο φράκταλ των φρενών
Να κολυμπούν οι έσω ιχθύες
Απρόσβλητοι απ’ το μακελειό
Που αφήνουν δυναμίτες στους βυθούς

Δεν αντιδρούν ούτε οι παλίρροιες
Για την απάτη πλέον
Στην ιχθυόσκαλα παράμερα
Εμφιαλώνουν αφρούς και τη σελήνη
Ναυαγοσώστες μόνο της κραυγής

Τ’ άλλα στις θέσεις τους ορθά
Φτυμένα, σταυρωμένα, κολλημένα
Μ’ ευχέλαια και σίελο για το μάτι
Ρίχνουν τσιμέντα στη λίμνη της Στυγός
Ήλιο σε γραμματόσημα πάνω από θερμοκήπια

Ήδη θα το κατάλαβες λοιπόν:
Άλλο θα πει μνημόνιο και άλλο μνήμη
Άλλο σημαίνει ο σίελος και άλλο η σελήνη

II

ΦΛΟΥΔΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΗΠΑΡ ΤΩΝ ΒΥΘΩΝ

ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ

                                         Μνήμη Α. Σ.


Στο κάστρο ανοχύρωτος ο θάνατος
Βρέφος ασαραντάριστο ακόμη στα φασκιά
Κρεμιέται απ’ το τσιγκέλι του ήλιου
Και γελάει στα πλατάνια

Είναι που η Φολέγανδρος ρίχνει
Τα παραμύθια στους γκρεμούς
Και ράβει τα αίματα ρουμπίνια
Στα σανδάλια





ΝΗΠΕΝΘΕΣ


Τα ψυχοσάββατα με μία ψίχα από ελιά
Ένα γινάτι ή ένα σύκο γινωμένο
Σε τόπους και λόγους χλοερούς
Μάνταλα ανεμοδαρμένων ίσκιων
Με λάδι απ’ τα γρανάζια των φωνών
Πυξίδες στη μνήμη ξετρυπώνουν
Για τα θαμμένα σώματα, όπου πουλιά λιγνά
Ραμφίζουν μ’ άριες σκουλήκια

Πριν τα μαλώσω που δραπέτευσαν
Γυρνούν κρυφά στο σπίτι απ’ τον φεγγίτη
Ν’ αφήσουν στο κούφιο πρόσωπο φαγιούμ
Και στο γυμνό μου σώμα τα φτερά τους

Άπτεροι πλέον σκελετοί
Με απειλούν πως τα πορτόφυλλα θ’ ανοίξουν
Ν’ ανθίσει ο θάνατος μιλιά
Αν μ’ αρνηθώ και πάλι να θρηνήσω





ΕΠΑΙΤΕΙΑ


Ξερόκλαδα δένδρων
−Δείκτες μιας θλίψης του ανέμου−
Τρυπούν σε οξεία ανάληψη
Τον γκρίζο ουρανό
Προκαλούν καταιγίδες
Ελέους και μέλλοντος

Ένας άπελπις έφηβος δέεται
Σε δυο εύσαρκα στήθη

Βηματισμός σε ρυθμό μαρς
Προετοιμάζει πένθος και άλμα

Όμως όλα εν τέλει
Θα συμβούν αυτεπάγγελτα −
Θυρωροί μιας αόρατης πόρτας
Θα κλείσουν με κρότο απέξω
Μιαν αθωότητα τώρα
Χοντρή, γαριασμένη, ρακένδυτη





Από τη συλλογή «Φλούδια απ’ το ήπαρ των βυθών», Εκδόσεις Δρόμων, 2025.

Η Ιφιγένεια Σιαφάκα γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και έκτοτε έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός, κειμενογράφος, μεταφράστρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Έχει ασχοληθεί με το θέατρο και τη γραφιστική. Γράφει ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, δοκίμιο και βιβλιοκριτική. Από το 2016 επιμελείται την περιοδική ανθολογία πεζού και ποιητικού λόγου diP generation. Άρθρα, κριτικές και αποσπάσματα δημιουργικής γραφής έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά και συνεχίζουν να δημοσιεύονται έως σήμερα. Ζει στις Βρυξέλλες.

Ιστοσελίδα: Ενύπνια Ψιχίων.

καρυοθραύστις. Τετραμηνιαία περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης. Τεύχος 21, Μάρτιος 2026

καρυοθραύστις

Τετραμηνιαία περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης

Τεύχος 21

Μάρτιος 2026

➱  ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΑ ΔΙΑΥΓΗΣ: Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
(επιμ. αφιερώματος: Φιλιώ Μπτούρη)
➱  TOBIAS ROTH

➱  ANN COTTEN

➱  Γ. ΑΡΑΓΗΣ

Το νέο τεύχος 21 (Μάρτιος 2026) του περιοδικού καρυοθραύστις κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, πλούσιο όπως πάντα, με πολλές και ενδιαφέρουσες στήλες, που συνοδεύονται από έργα του ζωγράφου και καθηγητή στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής
Μακεδονίας, Σωτήρη Λιούκρα.
Σ’ αυτό το τεύχος, αφιερωμένο στον πρόσφατα εκλιπόντα εμπνευστή του περιοδικού, Κ.Θ. Ριζάκη, μπορείτε να διαβάσετε:
•  Το μεγάλο αφιέρωμα για το ποιητικό –και όχι μόνο– έργο του Ντίνου Χριστιανόπουλου, το οποίο συνοδεύεται από ένα σπάνιο ηχητικό με απαγγελίες ποιημάτων του Χριστιανόπουλου από τους: Θωμά Κοροβίνη, Σπύρο Λαζαρίδη, Ολυμπία Σταύρου, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σωτηρία Σταυρακοπούλου, το οποίο μπορείτε να ακούσετε σκανάροντας το αντίστοιχο QR Code με το κινητό σας.
•  Στη στήλη «ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ» δύο συνεντεύξεις γύρω από το παρόν και το μέλλον της γερμανόφωνης ποίησης από τον Γερμανό Tobias Roth και την Αυστριακή Ann Cotten, συνοδευόμενες από μεταφράσεις επιλεγμένων ποιημάτων τους.
•  Το δοκίμιο του Γ. Αράγη για τη διηγηματογραφία της ελληνικής επαρχίας των τελευταίων δεκαετιών, η οποία γνωρίζει μεγάλη άνθιση, με πολλούς και σημαντικούς εκπροσώπους.
•  Συνεντεύξεις με τα  μέλη της «Λέσχης Βιβλίου Ηρακλείου» και με τον ζωγράφο και καθηγητή στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Σωτήρη Λιούκρα.
•  Το ευρηματικό αφήγημα «Όλεθρος στο στομάχι» στη στήλη της Αλεξάνδρας Μυλωνά.
•  Πολλές και διαφορετικές, σύγχρονες ποιητικές γραφές, δοκίμια, πεζογραφήματα, καθώς και μια μετάφραση αρχαίου αιγυπτιακού ποιήματος.
•  Βιβλιοκριτικές και αυτοσχόλια για τη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή.
•  Ένα βιβλιοκριτικό κείμενο του Συμεών Γρ. Σταμπουλού στη μνήμη του ποιητή Τάσου Πορφύρη.

Αναζητήστε το περιοδικό μας σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης, στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία, καθώς και σε όλα τα υπόλοιπα βιβλιοπωλεία της χώρας κατόπιν παραγγελίας, αλλά και μέσα από την ιστοσελίδα των εκδόσεων ΡΩΜΗ, με δωρεάν τα έξοδα αποστολής (αντικαταβολή) με τα Elta Courier.

Περιεχόμενα

    9   ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: Πεδίο θραύσεως

ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΑ ΔΙΑΥΓΗΣ

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

επιμ. αφιερώματος: Φιλιώ Μπτούρη

  14   ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: Απαγγελίες ποιημάτων του από τους Θωμά Κοροβίνη, Σπύρο Λαζαρίδη, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Σωτηρία Σταυρακοπούλου και Ολυμπία Σταύρου
  15   ΦΙΛΙΩ ΜΠΤΟΥΡΗ: Εισαγωγικό σημείο
  17   Συνέντευξη του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΚΟΡΗ για τη ζωή και το έργο του ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ στη ΦΙΛΙΩ ΜΠΤΟΥΡΗ
  33   ΦΙΛΙΩ ΜΠΤΟΥΡΗ: Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος για τους ποιητικούς του προγόνου, Σολωμό και Καβάφη. Ανιχνεύοντας συγκεντρώσεις και αποκλίσεις
  55   ΧΡΥΣΑ ΒΛΑΧΟΥ: Οι μεταφράσεις του Ντίνου Χριστιανόπουλου
  61   ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: Η «εντελέχεια» της ποίησης του Ντίνου Χριστιανόπουλου
  79   ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ: Μια πρώιμα προκλητική φωνή. Διαβάζοντας τα Ξένα γόνατα του Ντίνου Χριστιανόπουλου
  87   ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΔΗΜΟΥ: Γιατί μας αρέσει η ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου
  92   ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΘΕΟΧΑΡΗΣ: Ο έντιμος λόγος του Ντίνου Χριστιανόπουλου
  97   ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΙΝΑΡΔΑΚΗ: Περί Ιθάκης. Ντίνος Χριστιανόπουλος και Κωνσταντίνος Καβάφης
102   ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΗΤΤΑ: Ντίνου Χριστιανόπουλου «Μαρία η Αιγυπτία». Τόποι και Χρόνοι
121   ΑΝΤΩΝΙΑ ΜΠΟΤΟΝΑΚΗ: Για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο
127   ΜΑΡΙΟΣ-ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ ΜΩΡΟΣ: Πορτρέτο του ποιητή σε νεαρή ηλικία
150   ΦΟΙΒΟΣ Ι. ΠΙΟΜΠΙΝΟΣ: Εννέα άγνωστες επιστολές του Ντίνου Χριστιανόπουλου
170   ΟΛΥΜΠΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ: Διαγώνιες μπουκίτσες
180   ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ: Μητροπόλεως 19, 5ος όροφος
183   ΙΓΝΑΤΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ: Η πρώτη εντύπωση από ποιήματα του Χριστιανόπουλου
190   ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ: Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος κοιμάται
192   ΚΩΣΤΑΣ Θ. ΡΙΖΑΚΗΣ: (βι)αστικός (ο) κώδιξ

ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

193   TOBIAS ROTH: Συνέντευξη και ποιήματα. (Εισαγωγή/σύνταξη συνέντευξης: Γιώργος Δελιόπουλος. Μετάφραση ποιημάτων: Συμεών Γρ. Σταμπουλού)
211   ANN COTΤΕΝ: Συνέντευξη και ποιήματα. (Εισαγωγή/σύνταξη συνέντευξης: Γιώργος Δελιόπουλος. Μετάφραση: Κασσιανή Μαρτινάκη)

ΠΟΙΗΣΗ

229   ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΥΙΩΤΗ: Μικρά ποιήματα
232   ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ: Τρία ποιήματα
234   ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΑΡΔΑΓΑΝΗ: Δύο ποιήματα
236   ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΑΝΟΥ: Τρία ποιήματα
239   ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ: Δύο ποιήματα
240   ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΕΣΤΕΡΝΟΣ: Θυσία στην τέχνη
241   ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΤΣΟΓΛΟΥ: Τέσσερα ποιήματα
244   ΑΝΝΑ ΓΡΙΒΑ: Περσεφόνη σαράντα κιλών
245   ΔΗΜ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Απόδειπνο στον Άθω
246   ΘΑΝΑΣΗΣ Γ. ΜΙΧΟΣ: Δύο ποιήματα
249   ΠΟΛΥΝΑ ΜΠΑΝΑ: Πέντε ποιήματα
252   ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: των φαλαινών τα νηπενθή
253   ΚΩΣΤΑΣ Θ. ΡΙΖΑΚΗΣ: ηττώμενος
254   ΓΕΩΡΓΙΑ ΨΑΡΑΔΕΛΛΗ ΣΚΑΡΛΗ: Night is darkness
255   ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ: Οι βιτρίνες των καταστημάτων
256   ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ (Μετάφραση στα αγγλικά: Έζρα Πάουντ, Νόελ Στοκ. Εισαγωγή/μτφρ. στα ελληνικά: Φωτεινή Χαμιδιελή)

ΔΟΚΙΜΙΟ

259   ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΑΓΗΣ: Η έξαρση της επαρχιακής διηγηματογραφίας μας
286   ΛΟΥΚΑΣ Δ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Γιατί η Ποίηση. Πεθαίνοντας ποιητής

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

293   ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΟΥΤΑΣ: Ο σωσίας στον καθρέφτη
299   ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ: Welcome to the machine ή με τα μάτια ενός παιδιού. Αντίστιξη στον Σάββα Παύλου

ΒΙΒΛΙΟΛΕΣΧΕΣ

(Επιμ. Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου)

305   Με τα μέλη της «Λέσχης Βιβλίου Ηρακλείου», ΜΙΡΚΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ, ΜΑΝΟ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗ, ΜΑΡΙΑ ΣΑΡΙΔΑΚΗ και ΘΩΜΑ ΧΑΡΙΤΑΚΗ, συνομιλούν οι ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΙΑΜΠΟΥΛΗ και ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

TRES GROS PLAN

ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ

315   ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΥΛΩΝΑ: Όλεθρος στο στομάχι

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

315   Με τον ζωγράφο και καθηγητή στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Παν/μίου Δυτικής Μακεδονίας, ΣΩΤΗΡΗ ΛΙΟΥΚΡΑ, συνομιλεί η ΓΛΥΚΑ ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΥΤΟΣΧΟΛΙΟ

321   ΜΑΡΙΑ ΔΑΛΑΜΗΤΡΟΥ − ΕΛΕΝΗ ΣΙΓΑΛΟΥ: Φομαλώ
327   ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΠΙΖΕ: Τα έως αλήθειας
330   ΛΙΛΙΑ ΤΣΟΥΒΑ: Με το καλειδοσκόπιο του Μπέογουλφ

ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

337   ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ: Μια νύχτα του «Τάσου» (Ιγνάτης Χουβαρδάς, «Μια νύχτα του Τάσου»: δύο ποιήματα, Θεσσαλονίκη: Νησίδες, 2024)
342   ΕΛΕΝΗ ΓΕΡΟΥΣΗ: Η λογοτεχνία ως φωνή της κοινωνίας [[Ηλίας Φραγκάκης και Παναγιώτης Χατζημωϋσιάδης (επιμέλεια-ανθολόγηση), Δεν έχουμε οξυγόνο, Αθήνα: Εύμαρος, 2025]
347   ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: (Δεν) έχουμε ελπίδα [Ηλίας Φραγκάκης και Παναγιώτης Χατζημωϋσιάδης (επιμέλεια-ανθολόγηση), Δεν έχουμε οξυγόνο, Αθήνα: Εύμαρος, 2025]

IN MEMORIAM

353   ΣΥΜΕΩΝ ΓΡ. ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΥ: Η δια βίου διχοστασία του ποιητή. Τάσος Πορφύρης, Σπαραγμένη μνήμη (Ποιήματα − Ύψιλον 2024)

Το παρόν τεύχος κοσμούν εικαστικά του ζωγράφου και καθηγητή στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Σωτήρη Λιούκρα.
 

*  *   *

 
καρυοθραύστις
Τετραμηνιαία περιοδική έκδοση Λόγου και Τέχνης
Τεύχος 21 ∗ Μάρτιος 2026
ISSN: 2653-9772
Σελ.: 362

Ιδιοκτησία-έκδοση: Γιάννης Κιντάπογλου - Εκδόσεις Ρώμη
Διεύθυνση: Γιώργος Δελιόπουλος,  (†) Κώστας Θ. Ριζάκης
Σύμβουλοι έκδοσης: Δήμητρα Μήττα, Νάντια Δουλαβέρα, Ευσταθία Δήμου, Στυλιανή Παντελιά, Βάσω Οικονομοπούλου, Αλεξάνδρα Μυλωνά
Συντακτική επιτροπή: Παναγιώτης Βούζης, Νεφέλη Γκάτσου, Ούρσουλα Φωσκόλου, Μαρία Δαλαμήτρου
Ειδικοί συνεργάτες: Διώνη Δημητριάδου, Λίλια Τσούβα,  (†) Βασίλης Ιωαννίδης
Εικαστική επιμέλεια: Γλύκα Διονυσοπούλου

Μαρίκα Συμεωνίδου, "Μεγάλη Εβδομάδα, 2"

Μεγάλη Εβδομάδα, 2


Μεγάλη Δευτέρα το κλάμα από χαρά στην Αίγινα
Μεγάλη Τρίτη η πιο όμορφη νύχτα στην Πάτρα
Μεγάλη Τετάρτη το χιονισμένο Λονδίνο
Μεγάλη Πέμπτη οι αγκαλιές σας
Μεγάλη Παρασκευή ο χρόνος δε σας χαρίζεται
Μεγάλο Σάββατο να είσαι στη θάλασσα σου ενώ ανατέλλει ο ήλιος
Κυριακή μη σταματάς να είσαι παιδί.


                            Μαρίκα Συμεωνίδου



Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Robert von Langer, «The Entombment» (1829).
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Η Μαρίκα Συμεωνίδου γεννήθηκε στον Πειραιά, είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ και την Εξέλιξη του παιδιού από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εργάζεται στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές Με τα μάτια των άλλων (Γαβριηλίδης 2010), Πλάνη 18 (Μανδραγόρας 2014), Παράξενη εξήγηση 22 (Γαβριηλίδης 2018), Ξέρεις πού οδηγεί (ΑΩ Εκδόσεις 2020) και Βεντέμα (ΑΩ Εκδόσεις, 2024). Έχει γράψει επίσης διηγήματα με τίτλο Ζωή, (Γαβριηλίδης 2014). Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως «Ποιητική», «Φρέαρ», «Παρέμβαση» και μεταφράσεις της όπως και ποιήματά της στο «Unfollow» και στο «Οροπέδιο».

Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης, "Έξι ποιήματα"

ΠΥΡΓΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

                    Στον ζωγράφο Θανάση Παναγιώτου
                    για τα ονειρικά του «μετέωρα»


Στη Νικαράγουα, Πύργους του Θεού
αποκαλούν τους ποιητές − ίσως γιατί
σαν τους ωραίους βράχους ανυψώνονται,
όπως αυτοί που ιστορείς, Αθανάσιε.

Να που τώρα έχουν φάρους και τα σύννεφα.
Έχουν βαρκούλες και σκαλούνια,
αδιόρατο καπνό που μόλις αναθρώσκει.
Βγάνουν φτερούγια τα κουπιά. Στέκουν
δίχως θάλασσα    μετέωρες οι βάρκες.

Και πού και πού, ανάμεσα σε σπίτια ή μονές,
λιγνόκορμα    σμαράγδινα δεντράκια
ξεσκαρίζουν. Κόσμοι μικροί    ακίνητοι.
Βγαλμένοι από όνειρο.
Ποιον χαιρετά
μέσ’ απ’ τη βάρκα τη μετέωρη το κοριτσάκι;

Αποσπασμένοι απ’ τους βυθούς οι βράχοι σου,
δίχως την έλξη πια στο χώμα να προσδένει
                          τη σκληράδα τους
(κάποιοι σαν άστρα μας κοιτούν ερημωμένα)
προς τα ουράνια
την απαλή εκείνη πτήση συνεχίζουν
που τρυφερός τους όρισε χρωστήρας
κι η μάγισσα παλέτα σου:

Πέτρινα μπαλόνια κι αερόστατα να γίνουν,
την ήττα εξαγγέλλοντας του Νόμου
που θέλει τα ψάρια στο νερό
κι άφτερους τους μέροπες ανθρώπους.
Σίγουρα, εκεί ψηλά ο Γκαουντί,
με των παιδιών τ’ αεροπλάνα να πετούν
τριγύρω του, ευτυχής, στους βράχους σου
μια νέα σκέφτεται Σαγράδα να υψώσει,
εγγύτερα στη θεϊκή πανάχραντη Φαμίλια.

Κόσμους μικρούς    όλο σιωπή,
αεροδρόμια
για της παιδούλας μας ψυχής τ’ αεροπλάνα.

Κι όμως, μια θλίψη τους βράχους σου συνέχει.
Τώρα που νίκησαν την έλξη
−πουλιά κρεμάμενα χωρίς φτερά−
ν’ αναρωτιούνται τάχα πού ανήκουν;

Χάσκουν δίχως πορτόφυλλα τα σπίτια    άφωνα.
Να ’ναι νωπός ακόμη ο χωρισμός
κι η θαλπωρή της γης ο μόνος κόρφος;


                                   Μάτι, 11.1.2026





«ΠΟΛΥΜΗΝΗ ΔΙΑΡΡΟΗ ΠΡΟΠΑΝΙΟΥ»

                        Τους λέγαμε μυρίζει αέριο,
                        μυρίζει αέριο, μα δεν έδιναν σημασία.

 
                        Μαρτυρία εργαζόμενης στη «Βιολάντα»


Έκοψε τη βασιλόπιτα
και μοίρασε τα κομμάτια της
στη Σταυρούλα    την Αγάπη    τη Βασιλική
την Ελένη και την Αναστασία
ντυμένος εργοδότης ο Θάνατος.

(Δούλευαν με βάρδιες τη νύχτα
μη χαραμίσουν της αγάπης τους τη μέρα).


                                   Μάτι, 29.1.2026





QUANTUM OF SOLACE


Τώρα με την άνοιξη
τί παρήγορο θέαμα οι φρέζιες,
διάσπαρτα μπουκέτα
πάνω στο μαρτιάτικο χώμα!

Είναι οι ίδιες σκέφτομαι
τότε που
μήνες μετά τη μεγάλη πυρκαγιά
τη μυρωδάτη δέσμη τους ξεδίπλωναν,
παρήγορη στάλα
στη μαύρη απ’ την ασβόλη γη.

Τί καθαρές    τί αμέριμνες που είναι, Θεέ μου!
Και πόσο μιαρό    περιδεές το πρόσωπό μου!


                                   Μάτι, 28.3.2026





ΕΙΔΟΣ ΠΡΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ


Ποιητής είναι αυτός
που βλέπει κάτω απ’ το δέρμα το κρανίο.
Όταν όλοι μιλούν    αυτός ακροάζεται.
Στέκει    όπου οι άλλοι προσπερνούν.
Προσπερνά    όπου οι άλλοι στέκουν.

Όλοι έχουν μιαν αποστολή
(έτσι νομίζουν    έτσι τους λένε).

Αυτός δεν πιστεύει πως έχει.
Είναι είδος πια προς εξαφάνιση.


                                   Μάτι, 11.6.2025





ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ


Ακούω τις καμπάνες στάλες πηχτές
το άδειο να γεμίζουν της ψυχής μου.
Του γκιώνη θυμίζουν τη φωνή
όταν μιαν άλλη μες στη νύχτα συνοδεύει.

Λούφαξαν οι καρακάξες. Δεν γδέρνουν πια
το τζάμι του αέρα οι φωνές τους.
Μόνον ανάλγητος ο ήλιος λάμπει.
Πού ’ναι τα σύννεφα του πένθους σου, Παράκλητε;

Ο ωραιότερος άνθρωπος
κείτεται νεκρός. Τον σταύρωσαν.
Έναν αθώο παραδώσαμε    και τώρα
−υποκρισία− τον πενθούμε.

Κι ύστερα ψέμα μεγάλο:
πως αναστήθηκε θα πούμε.


                                   Μάτι, Μ. Παρασκευή, 18.4.2025





ΠΛΗΓΗ

            Τί να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
            παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
            το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
            Αιώνες φαρμάκι  γενιές φαρμάκι.

            Γιώργος Σεφέρης, «Οι γάτες του Άι Νικόλα»


Πρόσφυγες    μετανάστες    τουρίστες
και λίγα μάρμαρα.
Όσα δεν πρόλαβαν ν’ αρπάξουν οι Ελγίνοι,
όσα δεν πρόλαβαν να ξεπουλήσουνε οι Έλληνες.

Τί πληγή αγιάτρευτη αυτός ο τόπος.
Μακάρι να ήμουν. Όμως
δεν είμαι Μιθριδάτης.

Δεν συνήθισα ποτέ τον εαυτό μου στο φαρμάκι
και πιο πολύ σ’ αυτό
που με ποτίζεις κάθε μέρα
από τότε που έμαθα να συλλαβίζω τ’ όνομά σου, Ελλάδα.

Μια γάτα του Άι Νικόλα κι εγώ,
παλεύοντας με των φιδιών σου το φαρμάκι
μα ξέροντας κιόλας
πως κανείς δεν αντέχει τόσο δηλητήριο.

Με θυμώνεις    μ’ εξοργίζεις, πατρίδα.
Κι οι νεκροί κουράστηκαν. Τα έδωσαν όλα.
Δεν θέλουν πια να τους θυμόμαστε.
Δεν θέλουνε τη μνήμη μας.

Γιατί με ξέπλυμα μοιάζει βρώμικου χρήματος.
Απόπειρα ληστών να πουλήσουνε τα κλοπιμαία.

Γιατί η μνήμη είναι τα έργα    η αγωνία μας
μπροστά στην κρίση της Ιστορίας − όχι τα μνημόσυνα.

Είναι οι νεκροί που μας ρωτάνε κάθε μέρα

κι εμείς τους απαντάμε με μισόλογα,
αν όχι με σιωπή.


                                   Μάτι, 2.10.2025

                                Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης




Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Θανάσης Παναγιώτου, «Χωράφια» (2024).
Πηγή για την εικόνα: InStyle.

Ο Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε στην Πάντειο Πολιτικές Επιστήμες. Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρία ώς την συνταξιοδότησή του. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Τελευταία του ποιητική συλλογή Η χώρα που δεν τιμωρεί (εκδόσεις "κουκούτσι" 2019). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά μεταξύ των οποίων, ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ, ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, ΠΟΙΗΣΗ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ καθώς και στην εφημερίδα ΑΥΓΗ. Ποίημά του θα συμπεριληφθεί στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ που ετοιμάζουν οι εκδόσεις Μαΐστρος ενώ στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Πολύμνια, ARS POETICA" θα αναρτηθούν ποιήματά του μεταφρασμένα και στα ισπανικά.