ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΠΟΙΗΤΩΝ
«Η τρομερή μας η λαλιά»
~ Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, ώρα 11:00-15:00
~
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Αίθουσα Ωμέγα)
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ 2026
~ Διάλειμμα ~
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026
Κύκλος Ποιητών: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, «Η τρομερή μας η λαλιά»
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026
Τάκης Βαρβιτσιώτης, "Tα δώρα των μάγων"
.jpg)
Μυστική γραφή
Ίδια σκιά που ξετυλίγεται
Δαντελωτή
Μες στη ραγίσματα της μέρας
Ιδεόγραμμα χαραγμένο
Με το δάχτυλο της Περσεφόνης
Υπόγεια φλέβα
Που όμως αχτινοβολεί
Σκιά πλατύφυλλη
Σωρευτική
Θεοσκότεινο άνθος
Σφραγισμένο
Με τη σιωπή
Εξαπολύει με τα πλήκτρα του
Φθόγγους μεταλλικούς
Τόξα οδύνης
Παλιούς σκοπούς
Οξειδωμένους
Κίτρινες αγωνίες
Επάλληλους εφιάλτες
Επιτύμβια αντιφεγγίσματα
Όνειρα σχεδιασμένα
Με κατάμαυρο μελάνι
Μαγικούς φανούς
Αστροκεντημένα κρέπια
Αξέχαστους εσπερινούς
Είν’ ένα κλείθρο του μυστηρίου
Θα βαδίσεις πάνω στα ίχνη μου
Να με συναντήσεις
Γυμνή
Όπως την πρώτη μέρα της δημιουργίας
Με το αίμα όλων των νεκρών
Και με το αίμα όλων των ζωντανών
Πάνω στα χείλη σου
Παγωμένο
Θα είσαι όμορφη πολύ
Όμως μικρή
Τόσο μικρή
Σαν μια νιφάδα χιονιού
Ή τόσο απέραντη
Σαν τον ωκεανό
Στιλπνή
Και θα προφέρεις μόνο τ’ όνομά μου
Και θ’ απομένεις έξω από το χρόνο
Αγάπη μου παντοτινή
Λειμώνες απέραντοι
Όπου ανθίζουν οι φτερούγες των εραστών
Ενώ ο ουρανός εκτοξεύει
Την απειλή μιας αστραπής
Κοιμητήρια πλάι σε μια θάλασσα
Όπου αρμενίζουν αποχαιρετισμοί
Και αναδύονται ναυάγια
Με κουρελιασμένα ιστία
Μενεξεδένιοι ορίζοντες όπου ο ήλιος βασιλεύει
Και κρέμονται οι λυγμοί
Από του φεγγαριού τις αχτίδες
Στεφάνι ακάνθινο ασημένιο
Όταν για πάντα μας αποχαιρετούν
Η μουσική που δε χωρούσε
λίγο πιο πριν στον ουρανό
Τρύπωσε τώρα σ’ ένα κουτί
Και μ’ έναν τόνο θλιβερό
λέει ολοένα και ξαναλέει
Πως όλα σβήνουν τόσο αθόρυβα εδώ πέρα
Μαύρα κυκλάμινα παντού φυτρώνουνε
Στα μάτια μέσα στον αέρα
Παπαρούνες μαύρες
Κάτω από τη σιωπή
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026
Σοφία Γιοβάνογλου, "Ως Καλεντάρι Γκαλερί"
να εμβαθύνεις εμβριθώς
καλλιτεχνών φτιαγμένα
δάγκωμα του χρόνου·
αναπολεί
στην Ιλ ντε Φρανς
χρονα− να δεις
το έσχατο Adieu του Μεσσονιέ
τον Άβελ του Καμίλ Φελίξ
Ντυβάλ στη Μαριάμ·
σε αφορά, αφού
αυτές του Ευαγγελισμού·
εκεί – να τους μυρίσεις.
* Θεωρείται ο ορθός τρόπος εκφοράς του ονόματός του στην ελληνική.
 |
| ''Place de la Madeleine'', Οκτώβριος 2023 Φωτογραφία: Σοφία Γιοβάνογλου |
Επέτειον της Γκλυκ
1966 ν’ ανακαλεί
αγωγή της ηγερίας
στα λευκά που προσπερνά
σπουδῇ
παρισινή της θεωρία.
Έργο εξωφύλλου: Φωτεινή Χαμιδιελή.
Η Σοφία Γιοβάνογλου γεννήθηκε στις Σέρρες. Έχει
σπουδάσει νομικά και είναι εγκληματολόγος. Δίδαξε στη Δευτεροβάθμια και την
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Σήμερα συνεχίζει να διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό
Πανεπιστήμιο. Δημοσίευσε βιβλία, άρθρα, μελέτες κ.ά., σε έντυπη και ηλεκτρονική
μορφή. Η πρώτη της ποιητική συλλογή Φυτολόγιον
νυκτερινόν ή Flora nocturna
εκδόθηκε το 2016 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Η ποιητική της σύνθεση Ως Καλεντάρι Γκαλερί από τις εκδόσεις
Κουκκίδα είναι το δεύτερο ποιητικό της έργο.
Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026
Κώστας Θ. Ριζάκης, "μονόδρομος"
επ’ αρκετώ (μην ακουμπά στο πλήρως)
πως εν αγνοία μεν συνέβη είτε πως θα
διεδραματίσθη νύκτα νύκτα βαθιά δεν
στο πισσώδες μαύρον της κάποιο εγγύς
μέγα κακόν μπορούσα να εντοπίσω – όχι
ώστε ουδόλως τό εκ των υστέρων δη μουντζόκλαμα ευ-
Ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης (Λαμία, 1960) εξέδωσε
δεκαοκτώ συλλογές, τη μία συγκεντρωτική (των εξ πρώτων ‒
γ΄ επαν. Κουκκίδα 2020). Διηύθυνε ή και συνδιηύθυνε επτά έως τώρα (σε εννέα εν συνόλω
περ.) λογ. περιοδικά. Επίσης, επιμελήθηκε περί τα 220 βιβλία (ιδία ποιητικά),
αρκετά αφιερώματα σε έντυπα άλλων, καθώς και τιμητικούς τόμους σε μορφές (Κ.Ε.
Τσιρόπουλο, Γ. Πέγκλη, Μ. Μέσκο, Ο. Αλεξάκη, Σ. Σαράκη, Ζ. Σαμαρά, Β.Π.
Καραγιάννη, Δ. Αγγελή, Γ.Χ. Θεοχάρη, Κ.Α. Κρεμμύδα, Σ.Σ. Σταμπόγλη ‒
τα τελευταία 2 υπό έκδοσιν) τής λογοτεχνίας μας. Ενασχολείται δε και συνεχίζει,
με τη σύγχρονη γυναικεία γραφή (Ζ. Δαράκη, Λ. Παππά, Μ. Καραγιάννη, Κ.
Κούσουλα, Χ. Κουτσουμπέλη, Έ. Λάγκε, Έ. Κορνέτη, Ν. Κεσμέτη, Κ. Ρουκ, Μ.
Κουγιουμτζή, Α. Μπακονίκα, Ά. Γρίβα, Δ. Δημητριάδου, Ν. Χαλκιαδάκη, Δ. Μήττα,
Η. Νικοπούλου, Λ. Καλλέργη). Πρόσεξε πολύ όσους νεώτερους άξιους. Τελευταία του
συλλογή η, γυμνός επί τα μάτια, ΑΩ
Εκδόσεις 2025. Έχουν γραφεί και εκδοθεί πολυάριθμα μελετήματα για το ποιητικό
του έργο.
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026
Ζωγραφιά Οτζάκη, "φέγγος καπνών"
λευκά τα νέα υλικά
αιολική ουρά−
σφεντόνα να τινάξει
κατά πάνω του
−μα κούφιο το σκαρί τρώει τ’ όνειρο−
δίκοπες οι ουρές ψαριών
αρμυρές οπλές στον βυθό
μέλη ψυχές ασίγαστες
πέρα ώς πέρα
νέγρος λυγμός λιανίσει
σαρκία αφεντικά
κρανία αλλήθωρα
την αγορά ολόκληρη
Από την
ενότητα:
«Δεύτερος
σταθμός: Στην αγορά του κόσμου»
χωμάτινη λαχταριστή
γεννώ όρκους ανίερους
και συ και ο άλλος ο επόμενος
ανάμεσα στη γέννα μου
η τρυφερή μανία σας είμαι
το πλεονεκτικός σας όνειρο
σώμα μιας χρήσης
η Λίλιθ
Μαριάμ παρθένα
ουλή στα σπάχνα
του Άγιου Παντελεήμονα*
απόψε στο πιάτο
−γενέθλια νύχτα−
* Περιοχή της Αττικής, όπου δολοφονήθηκε τρανσέξουαλ Κουβανή καλλιτέχνιδα το καλοκαίρι του 2023.
Από την
ενότητα:
«Τέταρτος
σταθμός: Στο αλωμένο σύνορο»
ο μύθος γύρισε
σε σώματα αιώνων
σαν τρυφερή σκιά
με σακατεμένους Κρέοντες
χωρά σε δυο ανάμεσα
Από την
ενότητα:
«Τέρμα»
Έργο εξωφύλλου: Κωνσταντίνα Μπιζέ.
Η Ζωγραφιά
Οτζάκη σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή (Α.Π.Θ.) και στη συνέχεια ολοκλήρωσε
μεταπτυχιακές σπουδές στον τομέα «Σπουδές στην Εκπαίδευση». Εργάζεται ως
εκπαιδευτικός μέσης εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη. Έχει συμμετάσχει σε συλλογικά
έργα. Η ποιητική συλλογή φέγγος καπνών είναι η δεύτερη προσωπική της. Ποιήματά
της φιλοξενούνται σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες. Συγγράφει κείμενα
βιβλιοκριτικής, τα οποία δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026
Γ. Λ. Οικονόμου, "Η σιωπή της κερκίδας"
μπορούσες ακόμα
να περάσεις την κλωστή στη βελόνα
να κάνεις τα ψώνια της μέρας
το σπίτι να συγυρίσεις
για τους φίλους να μαγειρεύεις
να λαχταράς καφέ και τσιγάρο
να μου λες πως μόνο
εμένα αγαπάς
όπως τα μικρά παιδιά
σε πήρε ο ύπνος
πριν τελειώσει το παραμύθι
Θέμελης, Βαρβιτσιώτης, Στογιαννίδης,
Αναγνωστάκης, Θασίτης, Κύρου,
Χριστιανόπουλος, Ασλάνογλου, Ιωάννου
και στον Ανέστη Ευαγγέλου
κεράστε ένα βύσσινο γλυκό
τον Μάριο Μαρίνο Χαραλάμπους
για κείνο το υπέροχο
πνίγηκαν οι φωνές των ποιητών
ξενιτεύτηκαν από άγνοια και σκληρότητα
Ασσύριοι της Θεσσαλονίκης…»
ακόμα πόσους πριν πόσους μετά
πείτε τους καλημέρα
ένα γνωστό ή άγνωστο όνομα
θέλει πολλούς για να γραφτεί το ποίημα
που μέσα του ο Θεός μου
σφυρίζει άλλοτε χαρούμενα
κι άλλοτε λυπημένα
τραγούδια
παλιά κουβέρτα στρατιωτική
κι εσύ κρυμμένος μέσα
με τη ντροπή σου
για τα χρόνια της ανεργίας
να πέσει στο ντιβάνι
με χίλιους δυο κρυφούς καημούς
με τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι
να ψάχνω το λάθος μας
ένας πάγκος όλο κι όλο
ζυγαριά και μια καρέκλα
απ’ όταν έχασε το φως
ν’ ακούει κουβέντες
τής έφτανε
εδώ μεγάλωσα άλλοτε
σαν μια κλωστούλα για το κέντημα
άλλοτε σύρμα για το κοτέτσι.
Ο Γιώργος
Λ. Οικονόμου γεννήθηκε το 1960 και ζούσε στη Θεσσαλονίκη, όπου και εργαζόταν
στο Δημόσιο. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ιδιωτικές κυρίως εκδόσεις και
κατά καιρούς σε λογοτεχνικά περιοδικά. Έφυγε από τη ζωή στις 20/1/2024.
Η
εργογραφία του περιλαμβάνει:
«Prova
Generale» (Ιδιωτική έκδοση, 1984)
«Κόντρα»
(Ιδιωτική έκδοση, 1988)
«Γιος
δασκάλας» (Ιδιωτική έκδοση, 1988)
«Prima Vista» (Ιδιωτική έκδοση, 1989)
«Στρωμνίτσης 6» (University
Studio Press, 1991)
«Flash
Back» (επιλογή) (Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, αρ. 66, 2010)
«Ένα με τη
σκόνη» (Τύρφη, 2017)
«Για το
Άλφα της στέρησης» (εκδ. κύμα, 2019)
«15 νέα
ποιήματα» (Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, αρ. 103, 2020)
«14 Μικρές
ιστορίες» (Ιδιωτική έκδοση, 2020)
«Καρδίτσα-Χανιά-Θεσσαλονίκη»
(Συλλογική έκδοση) (Γράφημα, 2020)
«40
Ποιήματα σαν λαϊκά τραγούδια» (Ιδιωτική έκδοση, 2021)
«Η σιωπή
της κερκίδας» (Τύρφη, 2021).
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026
Γιάννης Κοντός, "Ανωνύμου μοναχού"
Το φαρμακείο
Είμαι
ευτυχισμένος όταν ακούω μουσική και κατοικώ στο παλιό φαρμακείο, με τις
πορσελάνες, τα φάρμακα, το λίγο φως. Κάθομαι και ζυγίζω ποσότητες φαρμάκων και
λέξεων −εκτελώ πολλές φορές ανύπαρκτες συνταγές− όμως δουλεύω με συνέπεια και
υπομονή υποδειγματική. Ακίνητος κοιτάζω πίσω από το θαμπό τζάμι τους
περαστικούς. Περιμένω να ανοίξει η πόρτα, να ακουστεί το κουδουνάκι, να σηκώσω
με κόπο το ημίπληκτο πόδι μου, να το σύρω μέχρι την είσοδο και να χαμογελάσω
στον πελάτη. Όπως ανοίγει η πόρτα μπαίνουν μέσα άλλες εποχές – προηγούμενες και
επόμενες− και χάνω για λίγο την ισορροπία μου. Τη βρίσκω αμέσως. Αρχίζω να
παιδεύω πάλι τη ζυγαριά και το σώμα μου. Χρόνια διανυκτερεύω. Έχω να κοιμηθώ
χιλιάδες ώρες. Πίνω όλα τα φάρμακα (ποιήματα) που φτιάχνω και δε λέω να πεθάνω.
Μάλλον δυναμώνω. Φοράω το μαύρο παλτό, το μαύρο κεφάλι. Έξω χιονίζει, δεν
ακούει κανείς.
Ο ηλεκτρολόγος του ποιήματος
Βρέχει στο
τηλέφωνο και δε σ’ ακούω καλά. Βήχει ο καιρός στ’ αυτί μου. Σήμερα μιλούσες
γαλλικά. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Είτε γαλλικά όμως, είτε ελληνικά, τα φρούτα
σάπισαν, η μουσική ξεράθηκε όπως την ξετύλιγες από το στόμα. Την άκρη της
μουσικής κρατούσες, την τριχιά. Προχώραγες, χανόσουνα στον κόσμο. Έκανες
κόμπους, έβαζες σημάδια −για να με θυμάσαι−. Έσπαγες το φεγγάρι-αυγό, έκανες
ομελέτα: «τα τηγανητά πειράζουν το στομάχι». Εδώ φάγαμε όλα τα σίδερα της ζωής
και για ένα φεγγάρι- ομελέτα θα βαρυστομαχιάσουμε; Ο άλλος εαυτός μου ο τυφλός
σκοντάφτει στο σιελ χρώμα, στο όνομα Άννα. Αυτά σκέφτομαι και δεν
αντιλαμβάνομαι τον κλέφτη με τα λαστιχένια παπούτσια, τον ηλεκτρολόγο που
μπαίνει στην ιστορία και γίνεται βραχυκύκλωμα. Καίγονται οι ασφάλειες. Ένα τσαφ
ακούστηκε, μύρισε κάτι καμένο, έπεσε το ατσάλι της νύχτας. Ψάχνω για κερί,
ψηλαφώ τους τοίχους να βρω ένα πρόσωπο –έστω ένα ομοίωμα– να μοιάζει με
άνθρωπο, να μιλήσουμε, να περάσει η νύχτα. Αν ποτέ περάσει αυτή η νύχτα με τα
μεγάλα λευκά ποντίκια.
Η ξηρασία των εποχών
Το
μελαχρινό σου πρόσωπο ακουμπάει στο χώμα. Ο ουρανός πολλές φορές είναι μέσα στη
γη, προσποιείται το σπόρο, τη ρίζα· από κει βγαίνουν παλιά τραγούδια και
αγκαλιές −ας λένε ό,τι θέλουν οι μουσικολόγοι−. Άσπρο του δωματίου, άσπρο του
ματιού. Σαν να μην είμαι εγώ, που τρίβω χρόνια την πλάτη μου στο φεγγάρι και ο
καρυοθραύστης της νύχτας σου τσακίζει τις εικόνες και τα μάτια. Πόσο θα
αντέξουν οι φλέβες τον πολιτισμό − τον τροχό; Φαντάσου να μην ήμουνα
εντοιχισμένος, με το φαρμάκι στο στόμα, αλλά ελεύθερος όπως τα ποιήματα του
Διονυσίου Σολωμού −ο ίδιος δεν το ήξερε και έλιωνε μες στα μαύρα ρούχα του−.
(Μετράω τα
δάχτυλά μου και τα βρίσκω παρά πέντε.)
Μιλάει ο δράκος στον Άγιο Γεώργιο
Όλες οι
αγιογραφίες δείχνουν ότι θα με σκοτώσεις. Είναι απόγευμα, τα λέπια μου λάμπουν.
Τρώω μόνο χορτάρι του φεγγαριού. Αίμα δεν είδα ποτέ. Ζεσταίνω τα αυγά της
πολιτείας, βλέπουν οι κάτοικοι μερικούς εφιάλτες. Αυτά είναι όλα που κάνω −τα
άλλα είναι ψέματα−. Όσο για την κοπέλα και τα νερά που έχω φυλακισμένα, δες και
μόνος σου: εδώ είναι κήπος με κοντές μηλιές και φράουλες που δε δοκίμασα.
Τώρα μόνοι και αντικριστά. Είναι Παρασκευή, οι πορσελάνες των προσώπων μας
νυχτώνουν απότομα. Βλέπω τη σκέψη σου αγκάθι στον ουρανό. Βλέπω ακόμα τη μαύρη
μπέρτα σου να ανοίγει και να με σκεπάζει, όπως σηκώνεις το χέρι με το κοντάρι.
Αν ήτανε διαφορετικά τα πράγματα, μπορεί να ήμουνα σκύλος στην αυλή σου. Στις
ζωγραφιές έχω φτερά με πράσινες μεμβράνες. Δεν πέταξα ποτέ. Σέρνομαι με
πρησμένη την κοιλιά στο χώμα μετατοπίζοντας τη θάλασσα προς το βουνό. Εκείνη τη
στιγμή έσπασε στο τζάμι της φωνής σου μπήγοντας το κοντάρι στα πλεμόνια μου,
φτάνοντας μέχρι την καρδιά. Πηχτό αίμα τινάχτηκε, έβαψε τα ασημένια παπούτσια
των αγγέλων που στέκονταν πίσω από σένα σε δυο σειρές και γέλαγαν. Έβγαλα το
τελευταίο σφύριγμα –σύρμα νίκελ του τρόμου−. Ωρίμασαν τα μήλα του κήπου και
έπεσαν στα πόδια σου. Σήκωσες τα μάτια στον ουρανό και έγινες άγιος. Τα νύχια
μου γαντζωμένα στο χώμα αναδίδουν μουσική και μύρο. Έκλεισα τα μάτια και είδα.
Πού τελειώνει το τσιγάρο
Όλα
αρχίζουν με ένα φυτό, που σε φτάνει μέχρι το γόνατο. Στην αρχή το περνάς για
μια ήσυχη μπαμπακιά, όπως χαϊδεύεται στα πόδια σου. Αμέσως όμως καταλαβαίνεις
την απάτη. Γιατί σκύβοντας να το δεις πιο καλά σε δαγκώνει και κιτρινίζουν τα
μαλλιά. Σ’ εκείνο το χρώμα ξεχάστηκες. Καίγεται αργά το θαυμαστικό στα δάχτυλα,
με την κόκκινη τελεία της καύτρας και τη στάχτη της μέρας να γεμίζει τα
νευρασθενικά σταχτοδοχεία. Το λευκό σιγαρόχαρτο ρυτιδώνει, χάνεται με τριγμούς,
όπως το τρώει η ύπουλη φωτιά. Έχει μείνει το μισό. Τα πουλιά και τα μικρά ζώα
του δάσους φεύγουν προς την τυπωμένη μάρκα, τη φίρμα του εργοστασίου, που
παράγει την απόλαυσή σου. Δεν τα σώζει τίποτα. Πέφτουν στο φράχτη του φίλτρου
όπου ψήνονται. Εσύ κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Τραβάς μερικές
ρουφηξιές ακόμη και το σβήνεις. Κοιτάζεις την ώρα. Είναι εφτά παρά πέντε. Με
παίρνεις τηλέφωνο. Έχω ήδη ξεκινήσει για να σε βρω. Ανάβεις άλλο, ξαπλώνεις και
περιμένεις. Το ποίημα προβάλλεται αργά στο ταβάνι και ο καπνός παίζει το ρόλο
της μουσικής.
Από τη
συλλογή «Ανωνύμου μοναχού», Κέδρος 1985.
Πηγή:
«Γιάννης Κοντός, Τα ποιήματα (1970-2010)», Τόπος 2013.
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026
Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, "Ωραία έρημος η σάρκα"
σκεφτική η πεδιάδα απλωμένη στη βροχή.
Άχνιζαν τα γαλακτερά πρασινωπά νερά της
σαν να μούγκριζαν οι λακκούβες της
πλημμυρισμένες ανεπίτρεπτα πάθη.
Ένας ορίζοντας όλο θαμπά καμπαναριά
ακουμπούσε στην κοιλιά της
μαζί κι ο κλειδωμένος ουρανός
τέλειος κάτοχος της δύσκολης
φιλοσοφίας της καταχνιάς:
η μετρημένη απεραντοσύνη της μουσκεμένης γης
περιέχει τη σιωπηλή συναίνεση των όντων
στο θάνατο.
με τα μαλλάκια της όπως όπως μαζεμένα.
κι ένα φουστάνι απ’ τη Λαϊκή,
μπλε μαρέν με άσπρα λουλουδάκια.
Μας εξηγεί πως δεν ήταν από προσήλωση
στην ιδέα «Οδυσσέας»
που άφηνε τους μνηστήρες χρόνια
να περιμένουν στο προαύλιο
των μυστικών συνηθειών του κορμιού της.
Εκεί στο παλάτι του νησιού
με τους φτιαχτούς ορίζοντες
μιας γλυκερής αγάπης
και το πουλί απ’ το παράθυρο
να συλλαμβάνει μόνον αυτό, το άπειρο
είχε ζωγραφίσει εκείνη με τα χρώματα της φύσης
την προσωπογραφία του έρωτα.
Καθιστός, το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο
βαστώντας μια κούπα καφέ
πρωινός, λίγο μουτρωμένος, λίγο χαμογελαστός
να βγαίνει ζεστός απ’ τα πούπουλα του ύπνου.
Η σκιά του στον τοίχο
σημάδι από έπιπλο που μόλις το σηκώσαν
αίμα από αρχαίο φόνο
μοναχική παράσταση του Καραγκιόζη
στο πανί, πίσω του πάντα ο πόνος.
Αχώριστοι ο έρωτας κι ο πόνος
όπως το κουβαδάκι κι ο μικρός στην αμμουδιά
το αχ! κι ένα κρύσταλλο που γλίστρησε απ’ τα χέρια
η πράσινη μύγα και το σκοτωμένο ζώο
το χώμα και το φτυάρι
το γυμνό σώμα και το σεντόνι τον Ιούλιο.
την υποβλητική μουσική του φόβου
τα κρουστά της παραίτησης
το γλυκό άσμα μιας ήσυχης μέρας
χωρίς απότομες αλλαγές καιρού και τόνου
τις περίπλοκες συγχορδίες
μιας άπειρης ευγνωμοσύνης
για ό,τι δεν έγινε, δεν ειπώθηκε, δε λέγεται
νεύει όχι, όχι, όχι άλλο έρωτα
όχι άλλο μιλιές και ψιθυρίσματα
αγγίγματα και δαγκώματα
φωνούλες στα σκοτάδια
μυρωδιά από σάρκα που καίγεται στο φως.
Ο πόνος ήταν ο μνηστήρας ο πιο εκλεκτός
και του ’κλεισε την πόρτα.
το ξέραμε και τότε.
Όμως σάρωνε ο αέρας
του κάθε σερνικού τοπίου
τους στίχους «εκείνου»
και τους ξανάφερνε αλλαγμένους
λες και μια άγια θεά
τους είχε περιχύσει νόημα.
Πρόφεραν οι άντρες τις συνηχήσεις τους
κι ήταν σαν ένα ζωύφιο γραφικό
να πετούσε γύρω απ’ το λαιμό μας,
ενώ οι περιπτύξεις του φεγγαριού
έκαναν τις επιφανειακές στροφές
να μοιάζουν με βαθιά πράξη.
διόρθωναν δυναμικά
την κοινοτοπία των επιθέτων
η ματιά είχε γιομίσει
τόση σημασία
που τι σημασία είχε
αν το ποίημα τελείωνε
πριν καλά καλά αρχίσει...
Α! κι ήταν ωραία η εποχή
που μας σκέπαζαν τα ποιήματα-σεντόνια
ενώ οι δί-στιχες καρδιές μας
είχαν πάρει για Όμηρο το κορμί
και για αναπνοή του έρωτα
το ποίημα.
−φάνηκε και από άλλα ποιήματα−
γι' αυτό κι όλες οι παρεξηγήσεις με τη σάρκα
την ελπίδα, την αυτογνωσία μέσα στο χρόνο.
Ποτέ μου δεν κατάφερα να ισορροπήσω
το ετήσιο θαύμα
με την αιώνια σιωπή·
την αλήθεια του ανανεούμενου άνθους
με τον έναν και μόνο θάνατο.
Μελέτησα πάλι σήμερα το καινούριο πράσινο
και πώς ο παγωμένος αέρας έκπληκτος
μπρος στις διαχύσεις της φύσης
κάνει ένα βήμα πίσω.
Το φως ακκίζεται σε μισοκρυμμένες κορφές
κι εγώ βρέθηκα πάλι
εκτός θέματος.
Το θέμα είναι ένα:
το προσωπικό σώμα
κι ο απρόσωπος χαμός του.
καρφιτσώνω τα τσουλούφια του χρόνου
που ξεφεύγουν απ’ το σκούρο οβάλ μου
ενώ από πίσω ένα φως ανεξήγητo
με φωτίζει στη σεμνή αυτή τουαλέτα.
Έπειτα, ακίνητη για μια στιγμή
πριν πατήσω το πετάλι
και γυρίσουν οι δυο ρόδες
–μια για τη ζωή, μια για το θάνατο–
εναποθέτω την εμπιστοσύνη μου
στο δρομάκι του σπιτιού μου
όπου γενιές παιδιών ξεπετάγονται το δείλι
και σαν τον ανυποψίαστο σκαντζόχοιρο
διασχίζουνε το χρόνο·
όσο το πέρασμα του βελονωτού ζώου απέναντι
τόσο βαστάει κι η ζωή των παιδικών ανθρώπων.
Τα πρόσωπα τ’ αναγνωρίζω
γιατί ήξερα τη γιαγιά τους
και οι φωνές –της μικρής «όχι!»
της μάνας της «οχιά!»–
ηχούν σαν τότε… Πότε;
πριν απ’ το φόβο για ό,τι είναι νά ’ρθει
πριν απ’ τον τρόμο για ό,τι είναι ήδη εδώ
πριν απ’ αυτό το «εγώ», μια σκιά χωρίς καθρέφτη.
Πηγή: «Κατερίνα Αγγελάκη Ρούκ - Ποίηση [1963-2011]», Καστανιώτης 2014.
Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026
Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης, "Επιλήσμονες" & "Ο καιρός των ρόδων πέρασε"
επειδή γράφουμε ποιήματα
παρά γιατί σαν άγγελοι
μας όρισεν ο Ουρανός ένα διακόνημα:
να κατέβουμε στη γη,
να φανερώσουμε την Ομορφιά στους ανθρώπους.
σφετεριστήκαμε την Ομορφιά.
Σ’ έναν καθρέφτη
τη δική μας αντικρύσαμε μορφή.
Το είδωλό μας προσκυνήσαμε.
να σπάσουμε τον καθρέφτη,
να θυμηθούμε το παλιό εκείνο
ανεκτέλεστο
διακόνημα.
−μόνον τότε−
θα’ ναι οι στίχοι μας παιδιά της Ομορφιάς.
Κι εμείς
−επί τέλους−
πατέρες άξιοι
των παιδιών αυτών.
Οφειλή που δεν πληρώθηκεν ακόμη.
υφαίνει τον ιστό της
− Πηνελόπη της ερήμωσης.
Στα δίχτυα της μικρές ζωούλες
ξεψυχούν.
δεν κατοικεί πια ο Έρωτας,
κι ο οίκτος ταπεινώνει.
Τί χτίζεις κάθε μέρα με το ψέμα;
Το σπίτι λίγο λίγο βουλιάζει.
Κλαίει στα θεμέλια ο κόκκορας.
Ό,τι απομένει
οίκτος και κούραση.
Στο κομοδίνο τα χάπια για τη θλίψη.
Γάμοι βαφτίσια κηδείες.
Κι έν’ αεράκι πού και πού
να παίρνει τα σαρίδια της ψυχής σου.
παραμονεύοντας το θήραμα.
Η φυλακή,
ο σιωπηλός δεσμοφύλακας,
κελλιά
που ανοίγουν, κελλιά
που κλείνουν.
Κι ο άγγελος αναταράζει το νερό.
Θα προφτάσω;
είναι μια όμορφη δολοφόνος
θ’ ακολουθήσεις την Ευτυχία;
θα τολμήσεις να σκοτώσεις;
τρύπωσε στο ρέπιο σπιτικό,
βόηθα με να δραπετεύσω,
να διαβώ το συρματόπλεγμα...
Φύλλα στροβιλίζονταν στον άνεμο,
μες στην αλέα όπου
μάρμαρα υψώνονταν
και πάνω τους σταυροί.
Γύρεψα ένα ρούχο να φορέσω
μα δεν βρήκα.
Μέσα στις τρέμουσες του δάσους φυλλωσιές
ψίθυροι πως ο Άγιος ήταν εγγύς.
Γύρισα να ιδώ
και είχες φύγει, Καλή μου.
Πού πήγαν όλοι;
σκορπίζοντας τη θλίψη του ονείρου.
ανάμεσα σε τόσους φύλακες και πλάσματα
του δισταγμού.
Έξω αστράφτει.
έκοψε στα δύο το κίτρο της σελήνης.
Κρυώνω
μέσα σε τούτο το Κελλί.
κι όμως τρέχω να σε συναντήσω, Καλή μου.
μες στον συρμό της νύχτας
μονάχος ταξιδεύοντας
τώρα που είσαι μακριά
κι η βροχή θραύει τα κρύσταλλα
δεν αφήνω
−ούτε στιγμή− τη μουσική να πλαγιάσει
μήτε τον ύπνο να λυγίσει τα βλέφαρα
μην κοιμηθώ και μείνεις μόνη,
Καλή μου.
δεν περιμένω τριαντάφυλλα.
Δεν πρόλαβα.
αυτό που ξεγυμνώνει τους νεκρούς
απ’ τα φτιασίδια τους.
κανένα χτυποκάρδι.
Διπλώνεις λυπημένος τα φτερά σου.
καθώς κοιτάς τη σήραγγα
(την υπόγεια διαφυγή σου)
αυτή που από παιδί φαντάζεσαι πως σκάβεις.
Ο Ιωάννης
Σεβαστιανός Ρώσσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε στην Πάντειο
Πολιτικές Επιστήμες. Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρία
ώς την συνταξιοδότησή του. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Τελευταία του
ποιητική συλλογή Η χώρα που δεν τιμωρεί
(εκδόσεις "κουκούτσι" 2019). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε
διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά μεταξύ των οποίων, ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ,
ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, ΠΟΙΗΣΗ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ καθώς και στην εφημερίδα ΑΥΓΗ. Ποίημά του θα
συμπεριληφθεί στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ που ετοιμάζουν οι εκδόσεις
Μαΐστρος ενώ στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Πολύμνια, ARS POETICA" θα
αναρτηθούν ποιήματά του μεταφρασμένα και στα ισπανικά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)