Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ, "Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης"

Α΄

α΄
[Το σύνταγμα του έρωτα]


Είναι πολλοί αυτοί που ορκίζονται
στο σύνταγμα του ερωτισμού
και παρελαύνουν ως νεοσύλλεκτοι
με μουσική ορχηστρική
και με πολλή θάλασσα
από την αύριο φερμένη
τους ραντίζουν οι αγαπημένοι τους γονείς.

Κι ω Βιλελμίνη,
                                         με ψυχή βαθιά
έρχεσαι φορώντας κατάσαρκα
τα χρώματα της πανσελήνου
γίνεσαι Αστυάνασσα, Νεφέλη ή Ελεφαντίδα
− κινείσαι σε χωράφια θεοσκότεινα
που σε καθοδηγούνε μόνο
το κελάηδισμα της τσίχλας και του κορυδαλλού
και κυματίζουν τα στάχυα
έτσι που νομίζεις πως πλησιάζουν
οι παράνομοι μετανάστες
στις εσχατιές του κόσμου.

Κατά το ξημέρωμα
οι ατελεύτητοι αναστεναγμοί μεταβάλλονται
σε μικρές πατημασιές ενός μακρινού αιώνα
και τα πιο κρυμμένα μυστικά συνθλίβονται
από τις επίγειες αστραπές του Κρόνου.





λ΄
[Ιστιοπλόα των Αργοναυτών]


Όλα κάτω απ’ το πυρωμένο φως
του καλοκαιριού, αποσυντίθενται
γυρεύοντας τις αποσταγμένες αλήθειες.
Ιστιοπλόα των Αργοναυτών
που βρίσκονται κρυμμένα για το τίποτα,
παντού και πουθενά.

Κι όταν πασχίζεις τρεκλίζοντας
να σταματήσεις τις χίμαιρες,
τις εξαιρέσεις της ηδονής
με τα λεφτά αφημένα στο κομοδίνο,
νιώθεις τις στιγμές
να σ’ ανασαίνουν ρυθμικά
έξω από την πραγματικότητα,
όπως κυματίζουν τα σταροχώραφα
από έξαψη μες στην καρδιά του θέρους.

Σαν νυχτώνει όμως διψάς,
μα στάζει σκουριά απ’ τις βρύσες.
«Η κουκουβάγια ένας γκρεμός,
η κουκουβάγια χρόνος» ψελλίζεις,
να μαλακώσει η ευάλωτη ψυχή σου
που ’ναι γεμάτη μαύρες εκδορές.





ω΄
[Αφυδατωμένα όνειρα]


Τα νυχτοπούλια μεταφέρουν ένα στάχυ,
σαν να θέλουν να σημειώσουν:
προϊστορικό χάδι από αγάπη,
προϊστορικό χάδι από ηδονή
και ξετινάζονται οι άνθρωποι
      in scriptum με τη γλώσσα.

Κι εσύ παραμένεις αφυδατωμένη
από τα αιχμαλωτισμένα όνειρα,
που δεν πρόλαβες να πιεις.
Μα είναι τόσο πολλά τα βλέμματα
      που ανακαλείς,
τη βαναυσότητα του χρόνου,
το ανεξιχνίαστο της συντριβής,
το alter ego της ηλικίας.

(Κρυφομιλήματα στο μισοσκόταδο,
πατημασιές ανεπαίσθητες την περασμένη ώρα,
σκιές των αδιάκοπων ερώτων
σαν κάτι πρωτόγνωρο να επιδιώκουν
για το μέσα τους κενό.
Κι είναι πάντα καχύποπτοι
για ό,τι πρόκειται να συμβεί.)





Β΄

κ΄
[Το βλέμμα του αποχωρισμού]


Γεννήθηκες σε μια πρώιμη εποχή,
                                                              Βιλελμίνη,
με το βλέμμα καρφωμένο
στο διάστημα των φωτοκυττάρων
όταν μια καθημερινή αναψυχή
εβάραινε τους ώμους και τους ουρανούς.

Ριπές ήχων, ριπές οραμάτων, ριπές εξέγερσης
που όλα τ’ ακουμπούσαν
μέσα από τ’ ορόσημο της εποχής
όπως όταν οι αναστεναγμοί καλύπτουν
το φως του χειρουργείου πριν τη νάρκωση.
Κι είσαι πάντα τόσο δυνατή,
                                                    αλεξίλυπη ψυχή!
Κι αν αντηχήσει το αμετάκλητο
που μας χωρίζει, έρχεσαι
με βλέμμα αποχωρισμού επιθανάτιο
με δυο φλεβίτσες που αιμορραγούνε
κι ένα κορμί ασέληνο που μαρτυρά
πως είσαι χειραφετημένη.

– Υαλοπίνακες που μετατρέπονται
σε επιθετικά κάτοπτρα.
Δέντρα αντεστραμμένα κι άνθρωποι δονούνται
νιώθοντας σαν να είχαν τόνους κασσίτερου
πάνω απ’ τα κεφάλια τους.
Μια προειδοποίηση για να μαζευτούν
στο κλιμακοστάσιο μη ανήκοντας πουθενά
και χωρίς τον δυναμισμό
των εύθραυστων πραγμάτων.
Μια ζωή που χλευάστηκε μέσα στο αίμα,
μια σπίθα προθυμίας
οξειδωμένη απ’ την πολυκαιρία.





ο΄
[Τα Βαβέλ των ιαχών]


Συσσωρεύεται όλη η λύπη μπροστά μας
με φωνές ασφυκτικές
και τα Βαβέλ των ιαχών.

Ξάφνου μες στο ποταμόνερο γίνονται ένα
ψάρια, φιλιά και πέτρες
που κολλημένα ανεβαίνουν στην επιφάνεια,
ώστε να μην τους προλάβει κανένας θόρυβος
κι ούτε να σκάσουν απ’ το βουητό του αγέρα.
Για μια στιγμή εμφανίζονται οι νύμφες
από το γύρω δάσος
και προτείνουν ν’ ακουστούν τα ποιήματα
του αυτόχειρα που αιμορραγούν.
Στίχοι αδηφάγοι μας παίρνουν απ’ το χέρι
και μας οδηγούν με κλαρινέτα.
Μαζί και το κορίτσι μέσα στη δυστοπία
−περνά χαμένο στην πορεία του−
ερχόμενο από την Αμφίκλεια.

Και ποια θα ’ναι αύριο
η πραγματική σου μορφή
όταν αποχωριστούν από τα ενδότερα
όλα εκείνα τα στοιχεία
και σκορπιστούν σαν πούπουλα
έγνοιες περιττές.





Από τη συλλογή «Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης», Κουκκίδα, 2026.
Έργο εξωφύλλου: Φωτεινή Χαμιδιελή.

Ο Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ γεννήθηκε στη Ρόδο, όπου τελείωσε το Βενετόκλειο Λύκειο και τη Σχολή Στελεχών Επιχειρήσεων. Ασκεί το επάγγελμα του χρυσοχόου στη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου.

Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και του PEN Greece. Επίσης είναι μέλος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου και πρώην μέλος του Δ.Σ. του Διεθνούς Κέντρου Λογοτεχνών και Μεταφραστών στη Ρόδο.

Έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές: Φως εφήμερο, Κράσπεδα νάρκωσης, Νυχτερινές ηχορρυθμίες, Το ρολόι τ’ ουρανού σταματημένο, Σαν υδατογραφία, Στην αρχή των συμπτώσεων δυο εκλάμψεις..., Προσεγγίσεις μετά την απόσταση και Η λευκή αθωότητα της Βιλελμίνης.

Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί στην Ανθολογία Λύρα Ελληνική του Βασίλη Βασιλικού (εκδ. Πλειάς, Αθήνα 1993· β΄ έκδοση Βασίλης Βασιλικός − Πέτρος Γκολίτσης, Πινακοθήκη «Λυρικών» Ποιημάτων, Ρώμη, 2021) καθώς και στην Poesie Grecque Contemporaine - Des iles et des muses (Autres Temps, Μασσαλία 2000).

Τιμήθηκε με το Β΄ Βραβείο Ποίησης «Ιπεκτσί» 1992-1993.

Μεταφρασμένα ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.

Λίλια Τσούβα, "Ερωδιών παράξενες ιστορίες"

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΑΣΟΥΡΕ


Τούτη τη ζεστή ημέρα
αθόρυβα ο ήλιος ταξίδευε στον ουρανό.
Η κιβωτός είχε αράξει
στην κορυφή του όρους Αραράτ.
Ο Νώε,
το τελευταίο αφού ήπιε
ποτηράκι από κρασί,
σιτάρι με σταφίδες ανέμειξε
αλεύρι με ξηρούς καρπούς·
πρόσθεσε μέλι, κανέλα, ρόδι.
«Είναι το δώρο μου προς τον Θεό» είπε,
και «Γλυκό του Νώε»
ονόμασε τον ασουρέ.
Το λαγούτο ύστερα έπιασε
τους καημούς ξέδεσε
μέχρι που το φεγγάρι φάνηκε.
Με κρίκους το τράβηξε
τη συνταγή διέδωσε.
Την πήραν οι Βυζαντινοί
κι οι ανατολικοί λαοί
«Η γεύση του τον ουρανίσκο γαργαλά,
μεθά,
παραμυθεί»
              παραληρούν.
Νώε,
δώσε μου μια μαρμίτα ολάκερη
με ασουρέ
Κι απ’ όσα άσχημα με βρίσκουν
θ’ αναρρώνω.





ΚΩΜΩΔΙΑ


Δεν υπάρχει τίποτα πιο κωμικό
από μια πρόταση με
αποσιωπητικά που δεν τελειώνουν
να προσπαθείς
στην άμμο ξυλοπόδαρα να βαδίσεις
με ψηλοτάκουνα ν’ ανέβεις
στην κορυφή λεύκας πανύψηλης.
Γι’ αυτό κι εγώ
αντί για τρεις τελείες
πουλιά θ’ αφήσω στο χαρτί
να σου τραγουδούν,
ένα λαγούτο,
ένα γάντι του μπάνιου.
Στης ματαιοδοξίας τον
ωκεανό όταν κολυμπάς,
το αστραφτερό σου προσωπείο να στιλβώνεις.





ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Της κουκουβάγιας κραυγή
              το άλλοτε τρυφερό
              του αγαπημένου αγκάλιασμα.
Το κενό κάτω από τα πόδια έχασκε.
Το ηφαίστειο τελικά εξερράγη.
Ιλιγγιώδης τώρα η πτώση
Βρέχει δυστυχία
Σε γκρεμούς αιωρείται
η θωπεία
Φάντασμα μάλλον
μύθου
πολύτιμου.





ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΙΑΦΑΝΗ

                      Απλώς πάρτε τα και αφήστε με ήσυχη


Γυναίκα διάφανη
από έβενο Γυναίκα
Αχού Νταριαΐ, *
Την παραφροσύνη τάραξες
μόνο με τα εσώρουχα
Τη χιτζάμπ αρνήθηκες
στην άβυσσο βάδισες.
Φεγγάρι είσαι στην παγωνιά
Φως.
Του χρόνου η φωνή.
Ποιο σκυλόψαρο θ’ άντεχε τέτοια ομορφιά;
«Θεραπεία για ψυχολογική ευθραυστότητα»
              η ποινή σου
Ένα άγνωστο βουνό τώρα ανεβαίνεις
              Ας είναι ο ψίθυρος αυτός
              προσευχή για σένα


_______________
* Η Ahou Daryaei (το όνομά της σημαίνει γαζέλα), τόλμησε να περπατήσει σχεδόν γυμνή, με τα εσώρουχα μόνο και τα μακριά μαύρα μαλλιά της σε δρόμο μπροστά από το Πανεπιστήμιο. Ειρηνική διαμαρτυρία κατά της χιτζάμπ στην πατρίδα της, το Ιράν.





ΟΔΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ


Χωρίς των ρημάτων
τους ολοστρόγγυλους σπόρους
χωρίς τη χρυσή των επιθέτων λαβή
των λέξεων τη μέλισσα
που γονιμοποιεί,
Σε λευκά επάνω κρίνα
δάκρυα
φευ η φωνή





Από τη συλλογή «Ερωδιών παράξενες ιστορίες», Εκδόσεις Κοράλλι, 2025.
Πίνακας εξωφύλλου: Bruno Liljiefors, Swifts.

Η Λίλια Τσούβα σπούδασε Μεσαιωνική και Νεότερη Ελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Δημιουργικής Γραφής από το ΕΑΠ. Έχει συγγράψει τα βιβλία: «Ο εξπρεσιονισμός στην ποίηση του Κ. Θ. Ριζάκη, Οκτώ προσδόκιμες θεάσεις» (Κουκκίδα, 2020). «Το τραγούδι των Ινουίτ» (Βακχικόν, 2021). «Εγκέφαλος ψάρι» (Βακχικόν, 2022) −το βιβλίο υπήρξε υποψήφιο για το βραβείο Γ. Βαρβέρη πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή/ποιήτριας−, «Γοβάκια από πάγο» (Κουκκίδα, 2023), «Με το καλειδοσκόπιο του Μπέογουλφ» (Κουκκίδα, 2025), «Ερωδιών παράξενες ιστορίες» (Κοράλλι, 2025). Αποτελεί ειδική συνεργάτιδα των εντύπων περιοδικών «Καρυοθραύστις» (εκδόσεις Ρώμη) και «Σταφυλή» (εκδόσεις Κουκκίδα) όπως και των ηλεκτρονικών «Literature», «Fractal», «Στίγμα Λόγου». Συμμετέχει σε πολλά συλλογικά έργα, είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, του PEN GREECE και του Κύκλου Ποιητών. Πληρέστερη εργογραφία στη σελίδα τής Βιβλιοnet και του BookPoint.

 

Κώστας Θ. Ριζάκης, "Κωνσταντίνα"

Κωνσταντίνα


κύκλω στο σχήμα πετρωτή ποζάρει η αυλή
ρουφώντας ρυθμικά το έδαφος αγκούσες
ότι παιδί (κορίτσι) κολυμπάει λουσμένη φως
επιθαλάσσια αλύπητη βιτσίζει το «σχοινάκι»

λίγους πριν μήνες ξεφωνεί «ξεντύθηκον» τον
άνδρα καθώς «γδυμνός» σουλάτσαρε στην
δίπλα παραλία σήμερα πάλιν δυσφορεί «ουφ»
κάτι καινούργιο να φορώ μπάφιασ’ από τα ί-
δια πότε μαμά θ’ ανοίξουνε κάποια «ρουχοπωλεία»;

(ρέει η ανάγκη εύπλαστος; θα συνεννοηθείς ‒ με

καύχημα προφέσορα προσφέρεις νεκρή γλώσσα)


                                                  Κώστας Θ. Ριζάκης




Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα:

Pierre-Auguste Renoir, «Girl with a Jump Rope», 1876 (Barnes Foundation).
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης (Λαμία, 23/04/1960 ‒ 23/02/2026) εξέδωσε είκοσι μία συλλογές, τη μία συγκεντρωτική (των έξ πρώτων ‒ γ΄ επαν. Κουκκίδα 2020). Επίσης, τρία (τα δύο εξ αυτών, αντιστοίχως, εμπεριέχοντα ισάριθμα ανέκδοτα ποιήματα) ημερολόγια της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ Α.Ε. Διηύθυνε ή και συνδιηύθυνε επτά (σε εννέα εν συνόλω περ.) λογ. περιοδικά. Ακόμα, επιμελήθηκε περί τα 250 βιβλία (ιδία ποιητικά), αρκετά αφιερώματα σε έντυπα άλλων, καθώς και τιμητικούς τόμους σε μορφές (Κ.Ε. Τσιρόπουλο, Γ. Πέγκλη, Μ. Μέσκο, Ο. Αλεξάκη, Σ. Σαράκη, Ζ. Σαμαρά, Β.Π. Καραγιάννη, Δ. Αγγελή, Γ.Χ. Θεοχάρη, Κ.Α. Κρεμμύδα, Σ.Σ. Σταμπόγλη ‒ το τελευταίο υπό έκδοσιν) τής λογοτεχνίας μας. Ασχολήθηκε δε ιδιαίτερα με τη σύγχρονη γυναικεία γραφή (Ζ. Δαράκη, Λ. Παππά, Μ. Καραγιάννη, Κ. Κούσουλα, Χ. Κουτσουμπέλη, Έ. Λάγκε, Έ. Κορνέτη, Ν. Κεσμέτη, Κ. Ρουκ, Μ. Κουγιουμτζή, Α. Μπακονίκα, Ά. Γρίβα, Δ. Δημητριάδου, Ν. Χαλκιαδάκη, Δ. Μήττα, Η. Νικοπούλου, Λ. Καλλέργη, N. Δουλαβέρα). Πρόσεξε πολύ όσους νεώτερους άξιους. Έχουν γραφεί και εκδοθεί πολυάριθμα μελετήματα για το ποιητικό του έργο.

Πέτρος Βελούδας, "Το βλέμμα του ήλιου"

Το βλέμμα του ήλιου


Μεσημέρι φθινοπώρου
στο δάσος η συννεφιά
έχει γίνει ένα ανθρώπινο πρόσωπο
με μελαχρινά μαλλιά
και μαύρα μάτια
περιφέρεται άσκοπα
στο δάσος και συνομιλεί
με τις σκιές των πουλιών
Είναι η μοναξιά
που με το ερυθρό φόρεμά της
ετοιμάζεται
να αντιμετωπίσει τον κακό λύκο
του παραμυθιού με την Χιονάτη…
Βράδυ φθινοπώρου
λίγα βήματα παραπέρα
από το δάσος στο φωτεινό
σπίτι του Ουρανού
ο ήλιος δύει στα μάτια
της μοναξιάς και ο ύπνος του
είναι των φαντασμάτων η κραυγή
Το βλέμμα του ήλιου
το πρωί είναι ένα δίκοπο μαχαίρι
που κάνει τομή στην κεραία της απέναντι πολυκατοικίας
μακριά από το δάσος…
μακριά από το πάρκο
αυτό το ηλιακό βλέμμα περικυκλώνει
τα σύννεφα και χρωματίζει με κίτρινο Φως
τα χείλη τα διψασμένα για χαρά της μοναξιάς..
Τώρα η ελπίδα φόρα το καπέλο της αισιοδοξίας
Ο χαμογελαστός ήλιος είναι η πηγή της αλήθειας της χοϊκής ύπαρξης!




Πέτρος Κυριάκου Βελούδας. Πολιτισμολόγος-πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών ΕΛΠ ΕΑΠ πανεπιστημίου Πατρών, ειδικός παιδαγωγός-επιχειρηματίας, δημοσιογράφος, λογοτέχνης.


Στην εικόνα: Guglielmo Ciardi, «After the Rain. Treviso Countryside», 1881.

(Feltre, Galleria d'Arte Moderna Carlo Rizzardà)
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Θανάσης Κωσταβάρας, "Στο βάθος του χρώματος"

ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΒΑΤΟΜΟΥΡΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

Κατακαλόκαιρο, μεσημέρι, σε ασπρόμαυρο όνειρο.

Πέρα από τα περιβόλια και τους Μπαξέδες.
Πέρα από τʼ Αϊγιοργίτικα σπίτια.
Προς τα χωράφια που απλώνονταν ώς την Άλλη Μεριά.

Μαζεύοντας −παιδιά− κάτω από τον ήλιο, βατόμουρα.

Κι αντίκρυ, ο αδερφός μου, άσπρος όπως το χιόνι.
Μ’ έναν αιφνίδιο τρόμο κοιτάζοντας.
Βαθιά, στο μάκρος του δρόμου·
όπου μέσα από σύννεφο σκόνης
προχωρούσε το κάρο με τα τέσσερα κατάμαυρα άλογα.

Με τον καροτσέρη πάνω αδύνατο, σχεδόν οστεώδη.
Σχεδόν δίχως πρόσωπο.
Με το πρόσωπο λιωμένο
κάτω από την καυτή αντηλιά.

Και ψηλά, πολύ ψηλά, τα γεράκια.
Σκίζοντας αργά, σάμπως ακίνητα, τον αέρα.

Κι όλα βουβά πέρα ώς πέρα και σάμπως ρευστά και τρεμώδη.
Και σάμπως φανταστικά μέσα στο θάμπος της μέρας κι ασάλευτα.

Μα ούτε λύπη μέσα μου, ούτε φόβος.
Πάρεξ μια ομορφιά μόνο, αβάσταχτη, που μου κεντούσε τα μάτια.
Και μια ευτυχία που σμίγαμε πάλι, παιδιά.

Μακριά, στα χωράφια που απλώνονταν
πριν από την Άλλη Μεριά.

Μαζεύοντας, κάτω από έναν κάτασπρο ήλιο, βατόμουρα.





ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΥΠΑΙΘΡΟ


Στρωμένα τραπέζια στη σειρά, με τη λιακάδα, στον κήπο.
Άσπρα τραπεζομάντιλα, φαγητά και κρασιά και φρέσκα λουλούδια στα βάζα.
Και το γραμμόφωνο παίζοντας αποσπάσματα από όπερες.

Ξαφνικά, περνάει γρήγορα ένα κοπάδι πουλιά.
Κι ένα μαύρο σάλεμα στον αέρα, σαν προμήνυμα μπόρας.

Κι απ’ το βάθος
φαίνεται να προβαίνει αργά
ο απρόσκλητος επισκέπτης.

Παράξενος άντρας, φορώντας άσπρο κουστούμι ξεχειλωμένο
και το πρόσωπο αθέατο.
Κρυμμένο πίσω απ’ τα φύλλα.

Μοιάζει πάντως κανένας να μην τον γνωρίζει.
Ίσως μόνο ο πατέρας, που τον κοιτάζει μ’ έναν φόβο αόριστο.

Εκείνος τον πλησιάζει και του απλώνει το χέρι.
Σαν να του λέει κιόλα κάτι, σαν να τον καλεί για έναν περίπατο.

Κι όπως, τελείως απρόθυμος, ο πατέρας σηκώνεται
αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες.
Όχι δυνατή όμως βροχή, μια σιγανή ψιχάλα, περίπου αθόρυβη.

Παγερή σιωπή σφραγίζει τώρα τα χείλη.
Απ’ το γραμμόφωνο δεν ακούγεται παρά το ξύσιμο της βελόνας.
Όλος ο κήπος μυρίζει βρεγμένο χώμα, όλοι έχουν πια σηκωθεί.
Μερικοί ανοίγουν ομπρέλες.

Μια λύπη απλώνεται λίγο λίγο πάνω σ’ όλα τα πρόσωπα.





ΤΟΠΙΟ ΓΥΜΝΟ ΜΕ ΟΜΙΧΛΗ


Σαν να είχα κατέβει σε βαθύ κρύο πηγάδι.
Και σαν να είχα περάσει από κει στη ζοφερή χώρα της νύχτας.
Εκεί που ούτε λουλούδι ανθίζει
ούτε λαλεί ποτέ πουλί.

Παρά μόνο ένας αέρας, φτασμένος κάπου από τα βάθη, σφυρίζοντας.

Τότε είδα τον λυπημένο πάλι μπροστά μου.

Λέξη δεν είπε, όπως τότε, μόνο πάλι μου έγνεψε.
«Τι θέλεις» του είπα «και γιατί με παιδεύεις.
Και γιατί φανερώνεσαι έτσι πάντα μπροστά μου;»

Δεν μου αποκρίθηκε αμέσως.
Ώσπου βρήκα το κουράγιο και γύρισα.

«Μη φεύγεις» μου είπε τότε, σχεδόν με ικέτεψε.
«Μα μείνε λίγο ακόμα κοντά μου.
Να μου θυμίζεις όλα εκείνα που έζησα.

Για λίγο, μείναμε πετρωμένοι κι αμίλητοι.

«Ω, να μπορούσα» πρόσθεσε ύστερα·
«να μπορούσα ν’ ανέβαινα μια ψίχα μαζί σου.
Να ξαναντίκριζα το φως του ήλιου.
και τις αμέτρητες χάρες τού πάνω κόσμου να ξαναζούσα».

«Έστω ας ήταν μόνο» κατέληξε και με κοίταξε με απόγνωση
«ας ήταν μόνο μέσα από των θνητών τα εφήμερα όνειρα
σαν φευγαλέος άσαρκος άνεμος να περνούσα».

Έτσι είπε, μα εγώ κινούσα να φύγω·
καθώς εκείνος χανόταν λίγο λίγο σε μια κίτρινη πάχνη.

Κι ούτε φωνή πια ακουγόταν
ούτε ίσκιος φαινόταν την ώρα που ανέβαινα.

Παρά μόνο ένας αέρας, ένας πηχτός κρύος αέρας
χτυπώντας με δύναμη πάνω στο φως.

Βγαίνοντας σκοτεινιασμένος
μέσα από το μαύρο πηγάδι του ύπνου
σφυρίζοντας.

Από την ενότητα: «Δώδεκα απόπειρες

χρωματικής απόδοσης του σκοτεινού»

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΖ


Χλομά κορίτσια καθισμένα στην αμμουδιά.
Μακριά από τα παιχνίδια της θάλασσας.
Με τα φτερά του έρωτα μαραμένα.

Λυπημένα κορίτσια.
Αφήνοντας πίσω τα πικρά τους δωμάτια.
Χαράζοντας με τα λεπτά δάχτυλά τους
αγαπημένα ονόματα πάνω στην άμμο.

Εγκαταλειμμένα κορίτσια· απαρηγόρητα.
Με τα μεγάλα μάτια τους συννεφιασμένα.
Ψιχαλίζοντας κάτω από τον ήλιο τα σκοτεινά τους οράματα.

Πάντως περιμένοντας, περιμένοντας πάντα.
Περιμένοντας τη χάρη.
Περιμένοντας τον άγγελο της νύχτας να βγει από το κύμα.

Να τα πάρει πάνω στη μηχανή του και να ταξιδέψουν.

Πέρα από τη λύπη, πέρα από τη θάλασσα.
Εκεί που τα λόγια δεν είναι σκληρά
και τα όνειρα δεν είναι απελπισμένα.

Ξεχασμένα κορίτσια, καθισμένα παράμερα στην αμμουδιά.

Από την ενότητα: «Οι μεταμορφώσεις

μέσα στον καθρέφτη»

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ
Ή
ΤΑΠΕΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ


Θεέ της ποίησης και των ποιητών
χάρισέ μου ένα ποίημα.
Ένα απλό, στρογγυλό, ευανάγνωστο ποίημα.
Γιατί τα βαρέθηκα όλα αυτά τα στρυφνά και τα δύσπεπτα.
Σαν τα θολά ποτάμια περνούν, βαριά κι ακατάδεκτα πηγαίνουν στη θάλασσα.
Κι ούτε το τραγούδι του νερού ακούει κανένας
ούτε τη δροσιά χαίρεται του καθαρού ρυακιού.
Παρά μονάχα αναρωτιέται πόσο σκοτεινά είναι τα χρόνια που έρχονται
και πόσο δύσκολα ήταν πάντα τα περάσματα.
Κι έτσι παίρνει το δρόμο πίσω
γυρίζει πάνω στα ταπεινά φυλλαράκια τα μάτια του
και τότε σκέφτεται πως η ζωή στο βάθος είναι ωραία
πως ακόμα κι αν είναι απελπισμένος
σκίζει σαν ένα αστραφτερό σαξόφωνο
το μαύρο ντέρτι του θανάτου, ο έρωτας.

Από την ενότητα: «Εικονογραφήσεις

βιβλίων με ποιήματα»

Από τη συλλογή «Στο βάθος του χρώματος», Νεφέλη, 1993.

Βάλια Γκέντσου, "Η έξοδος των νερών"

ένας χειμώνας ήσυχος

             (Ανεπαίσθητα σαν λύπη

                 κύλησε το καλοκαίρι.

                  − Emily Dickinson)


η Περσεφόνη που
ανεβοκατέβαινε
του Άδη το φλύαρο
φιλιατρό

η αναμονή της φύσης
αχ τι είδε και πώς
έζησε μακριά της

πια ας μην περιμένει
μάνα καμιά
στην άκρη του σπαθιού

κι έρωτες ούτε
να πηγαινοφέρνουν
τα μεγαλεία τους

έναν χειμώνα ήσυχο
λουσμένο σαμπουάν μωρού

και χάδι από φτερό
καρδερίνας




η ψίχα


όλο συχνότερα στήνει αυτί
σε τάβλες ξύλινες
και κουλουριάζεται
ακούγοντας στους ήχους των σπιτιών
το ξύλο

που φυλακίζει ψίχα τη λύπη
την κραυγή

σαν μαγεμένη γονατίζει
και προσεύχεται
στους ξαφνικούς τριγμούς
των κουφωμάτων

ο ήχος διαυλίζεται
ακούει σταθερά το βήμα του θανάτου

στο πάτωμα μνήμη από κέδρο
ύπνος ελαφοτρομαγμένου
νιφάδα σάβανο χιονιού

αδήριτη ανάγκη να καταφύγει τώρα
στης χρυσαφιάς σανίδας
την καμπύλη ράχη

ν’ αγγίξει τη δροσιά
του χρόνου

μετά προς τη νύχτα
θ’ αλλάξει σπίτι
θ’ αλλάξει κάσα
ακόμα μια φορά

από την ενότητα

«Ι. το κουτί με τις διαφάνειες»

λέγεται παρ’ όλα αυτά


πως οι μικροί τόποι
κουβαλούν τη γλύκα τους

τα γυριστά τσίνορα του πόθου
το άγουρο

σιωπή μεγαλύτερη
απ’ τη λέξη

κάτω απ’ τον εξόδιο ουρανό
με ασθενές στίγμα
επιστρέφουν

γνωρίζουν πότε να ξεκλειδώσουν
τούτη την όμορφη
απάτη




άνθρωποι κομμάτια


η γυναίκα δεν σηκώνει τα μάτια

άθλιες ζαρτινιέρες στην πλατεία
στα περίπτερα σάρκα κρεμασμένη
τσιμέντο η όλβια πόλη των καπνών

το παχουλό αγόρι δεν παίζει πια κρυφτό
στου γέλιου τα λακκάκια
ενδημεί αρρώστια

γύρω μαίνεται ο πόλεμος των υγιών

 

από την ενότητα

«ΙΙ. η αποφασιστική στιγμή»

λήψη πρώτη


της πέρασε η σκέψη να μετακομίσει
σε πόλεις με ελάχιστο ύψος
ουτοπίας
και τοπίο αχόρταγο

μια ανάσα πριν
το νιώθει
πρόκειται για την έξοδο των νερών

εντούτοις κοντοστέκεται
σε μια καλοστημένη
α κ ι ν η σ ί α

γλιστερό σημείο
το σημείο
που έρχεται
που μάτι δεν χαϊδεύει

από την ενότητα

«ΙΙΙ. με ανοιχτό διάφραγμα»

Από τη συλλογή «Η έξοδος των νερών», ΑΩ Εκδόσεις, 2026.
Φωτογραφία εξωφύλλου: Βάλια Γκέντσου.

Η Βάλια Γκέντσου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Αγρίνιο. Σπούδασε Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε το μεταπτυχιακό της στις κλασικές σπουδές. Εργάστηκε ως φιλόλογος στη Μέση εκπαίδευση και ως επιμελήτρια κειμένων. Ασχολείται ενεργά με την καλλιτεχνική φωτογραφία, έχοντας πραγματοποιήσει μία ατομική έκθεση (2026) και συμμετοχές σε πολλές ομαδικές. Από τις εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ έχουν εκδοθεί δύο ποιητικές συλλογές της: Ο δρόμος άνοιγε στο τέλος (2017) και Παραμύθια ανάποδα (2020). Από τις εκδόσεις «iFocus» έχει εκδοθεί το φωτογραφικό/ ποιητικό βιβλίο με τίτλο: Sensus Poetica (2023). Ποιήματά της και κριτικές έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά.

Χριστίνα Καραντώνη, "Ενώ η τίσις αργεί"

Ενώ η τίσις αργεί


Όχι απλώς χλεύη μα
προς τους πενθούντες σιχασιά
μετά την άμετρο που ένιωσε
εξέφρασε χαρά λόγω θανάτου
− άγνωστο έως πού η μισ-
ανθρωπία να φθάσει ημπορεί
και ως τι λογίζεται αυτός που
ενόσω άταφος ακόμη ο νεκρός
αδέκαστον αναγορεύει εαυτόν
κριτή και παντογνώστη

Τα χείρονα έπονται αφού
μετ’ ου πολύ και προς ιδίαν
μόνον προβολή −όχι δεν ορρωδεί−
τον υβρισθέντ’ ανυπεράσπιστον πλέον
εκλιπόντα ως εγγυητή επι-
καλείται αξίας χωρίς αιδώ
πες χρησιμοποιεί με συν-
επίκουρους εργάτες δωρεάν
−ανέξοδ’ άλλως συνεγγυητές− όσους
πρότερον εδόκει βδελυρούς

Τώρα αγάλματα μ’ αφαιμαγμένο βλέμμα
στο λήμμα αήθης στρεφόμενα βουτούν όμως
παρά τους κραδασμούς δεν πέφτουν − δεν

Πάνω απ’ τον βούρκο αίρονται
από την Ύβρι ανέγγιχτοι
αρράγιστοι απ’ το ψέμα



                                                   4.10.2026
                                   Χριστίνα Καραντώνη




Πρώτη δημοσίευση
Στην εικόνα: Χριστίνα Καραντώνη, Φρικιών (Ακρυλικό σε χαρτί, 2017).

Η Χριστίνα Καραντώνη γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1959. Σπούδασε Φιλολογία και Φιλοσοφία στην Αθήνα και το Παρίσι. Ζει στην Πάτρα, όπου εργάστηκε ως φιλόλογος.

Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, Κοινοτυπίες (Πλέθρον, 1989), Ακόμα χρόνος (ΑΩ Εκδόσεις, 2011), Πάθη συμφώνων (Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2014), Σε κλοιό σώματος (Εκδόσεις του Φοίνικα, 2016), Παρακειμένων Εκείνων (Εκδόσεις του Φοίνικα, 2019), Από βροχή σε βροχή (Το Ροδακιό, 2021) και Αποκλιμάκωση (Κουκκίδα, 2025) − στις δύο τελευταίες συνδιαλέγονται ο ποιητικός της λόγος με τη φωτογραφική της ματιά.

Ποιήματα και κριτικά της δοκίμια έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους, ενώ το μελέτημά της Νατάσα Κεσμέτη: Ευλόγως η χαρά, εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Κουκκίδα (2022).

Επιμελήθηκε εικαστικά (περί τα 60 εξώφυλλα κοσμούνται με ζωγραφιές είτε φωτογραφίες της), αλλά και φιλολογικά, λογοτεχνικά βιβλία και περιοδικά.

Βερονίκη Δαλακούρα, "Άγρια αγγελική φωτιά"

 

ΑΝΙΣΗ ΜΑΧΗ


ΚΑΛΗ ΜΟΥ μοίρα κρεμασμένη
Απ’ το παράθυρο
Τώρα είσαι μια γυναίκα
Σαν όλες τις άλλες
Πολύ χλομή για να ’σαι ευτυχισμένη.
Θυμάσαι εκείνο το βράδυ
Στο καφενείο με τους μύθους;
Η νιότη πετούσε τα άνθη της
Σαν μπαλάκια από ψίχα ψωμιού.
«Ακόρεστη ώς το τέλος», ψιθύρισε.
«Μυστήριο το νησί και το μυστηριώδες καράβι
Αίνιγμα τόσος πόνος να πάει χαμένος».
Κι έπειτα οι βροχές σάπισαν
Τα βράδια που λυσσομανούσε η κραυγή
«Ακίνητος!»
Και αντιγύριζε το σκοτάδι
«Στην κόρη που έχω μαζί σου
Θα δώσεις τρία δαχτυλίδια.
Δεν υπονοώ τίποτε, είναι
Κάτι τελείως πραγματικό»
Μα πάψε, πάψε!
Ο μυτερός πράσινος βράχος
Μαλλιαρός απ’ την πίσω μεριά
Με το αδελφικό στήριγμα του ανέμου
Σεσηπώς −

Παιδιά κι ασκήμια: ακαθαρσίες που ορίζουν την ποίηση.
Δυο γυναίκες που αγαπιούνται
Και δεν θα τολμήσουν ποτέ τους να αγκαλιαστούν.





ΠΑΙΖΩ ΚΑΙ ΧΑΝΩ


ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ της σεληνιακής νύχτας ένας σκυφτός και σιωπηλός άντρας ρίχνει τα χαρτιά. Το πρόσωπό του έχει την επίμονη έκφραση του παίκτη, αυτός, όμως, χαμένος μες στους υπολογισμούς, συλλογίζεται με τη μεγαλύτερη διακριτικότητα την ημέρα.
Είναι η ωριμότητα ή η σύμπτωση που με σπρώχνει κοντά του, όση ώρα διαρκεί ο περίπατος στα βάθη της πόλης που του ανήκει;
Σκόρπιες λέξεις, παραβιάσεις, τραντάγματα καρδιάς, μια γενικότερη αταξία, κι Εκείνη, που άξεστη και θλιβερή, χτυπώντας με στο πρόσωπο, δαγκώνει τα χείλη μου αναζητώντας τι;
«Μητέρα», ψελλίζω κατάκοπη, «δεν φταίω εγώ αν χάθηκα σε κόκκινη ομίχλη. Δες!»
Αυθυπαρξία μοναδική.





ΜΙΜΙΚΑ


ΟΠΩΣ Η ΕΡΩΜΕΝΗ που τρέχοντας στον εραστή
–όχι το αντίθετο, ειδάλλως δε θ’ ακριβολογούσα–
Με οδηγό το φεγγάρι στο τέλος χάνεται
Όταν αυτό βυθίζεται σε δροσερό πλήθος νεφών,
Έτσι η σκέψη γυρνά σε σένα
Τέλεια σχέση των αποστάσεων, για να λοιδορήσει
Τον αντικατοπτρισμό μιας χλιαρής απεικόνισης.
Σκοτεινιάζει, οι αιχμές των λεπιδοφόρων λέξεων
Σε αρκετά μεγάλη απόσταση από το κέντρο
Της εικόνας που αναπλάθεται
Θα καταστρέψουν το ιδιαίτερο χρώμα
Του κόσμου που σίγουρα θα έχανε την ουσία.
Τραγουδιστό χάος λοιπόν
Η μνήμη –σημαίνον φρίκης, πηγή των ορυκτών–
Το βάθος μετρά του αισθήματος.

Βράδυ έρχεται το μεγάλο καράβι
Γεμάτα κραδασμούς τα σωθικά του
Δεν θυμάμαι κι όμως ο χρόνος ή
Η προσομοίωσή του
Επανέρχεται μέσα από τον πεζό λόγο
Που στοχάζεται και τόσο λίγο ταιριάζει
Στον ποιητή, ιδίως αν αυτός είναι γυναίκα.
Βύθισμα σε σκόρπιες εικόνες
Ασύνδετες· η χαλυβουργία του σεξ
Διευθύνει την κίνηση, είναι άλλωστε φυσικό –,
Η άφωνη φρίκη εξακολουθεί να γρυλίζει
Σε διάλεκτο που αντικαθιστά τη μουσική.
Αγαπώντας σε λοιπόν γέρο της εφηβείας
Την εμπειρία προσπαθώ να μεταφέρω
Στη φίλη της νιότης, ξεχνώντας
Πως αυτό ειδικά ποτέ δεν
Κοινοποιείται ενώ και το πιο ισχνό
Δημιούργημα μ’ αυτό μπορεί να συγκριθεί.
Μαζί του το 197.. άκουγα τη Solemnis
Οι αστράγαλοί μας δεμένοι με δερμάτινο κορδόνι
Κανείς δεν θα σκεφθεί ότι αυτές οι στιγμές
Σαν υπερμεγεθυσμένο χέρι θα προκαλέσουν σύγχυση
Όχι μόνο στον φωτογράφο αλλά και στον χαράκτη
Που ακολουθώντας τη δική του τεχνική
Τυπώνει την ίδια έμπνευση συνήθως εις πολλαπλούν
Επιβάλλοντας στους μελλοντικούς αγοραστές
Μιαν ακούσια συγγένεια μέσ’ απ’ τη μουσική
Από τη μελωδία που τον καρπό θα διεγείρει
Του πιο θλιβερού θάμνου
Ώς την επανάληψη του τυμπάνου που εξωραΐζει
Περαστικές, ιδιοφυείς σκέψεις
Μιας ηλίθιας – ή το αντίστροφο.
Ξεφυλλίσαμε τόσα βιβλία όσο διαρκούσε
Η παρακμή· τώρα στο διπλανό δωμάτιο
Που ποτέ δεν υπήρξε, κάποιος φτυαρίζει θάνατο
Υποδεχόμενος χώμα. Κλείνω τα μάτια
Αγαπητό νυχτόβιο, κατρακυλώντας
Ώς τα σύνορα αυτής της ζεστής πόλης που
Συνήθως αρνείται να δεχτεί
Τύπους σαν εμένα.





ΜΥΗΣΗ


ΟΥΤΕ ΓΚΑΣΜΠΑΡΑ ΣΤΑΜΠΑ ούτε καν μία Μαρίνα έτσι όπως ανοίγει τις εξώπορτες των πορνείων, στείρα, ν’ ακούσει τις ιαχές της γονιμότητας. Μέρες του χασισέλαιου, νύχτες του τρυπημένου πνευμονιού, ο μολυσμένος άντρας κοιμάται αμέριμνος δίπλα της, Αμετάκλητα έκτος αφού η ιδιότητα του ποιητή προϋποθέτει δστην εξοικείωση με τη σύγχυση. Όμως
 
Απαίσιο, το καθετί παρέμεινε και μετά το τέλος το ίδιο απαίσιο. Ψίθυροι όπως «Προσευχήσου για μένα» έπαιρναν τη θέση της εξομολόγησης, το μερίδιο της μάχης στο χαράκωμα της λεωφόρου. Ανέβαινε ασθμαίνοντας τα σκαλιά. Κάπου κρυβόταν ο τρελός σύζυγος ίσως στο τέρμα του δρόμου που κάποτε αγάπησε μιαν άλλη. Χειμώνας, για να υπάρξει έπρεπε τη μόλυνση να ακολουθήσει η διαφθορά. Όμως ακόμη κι αν ομολογούσε ότι με τη δική της θέληση ασελγούσαν στην ψυχή της, έπρεπε γι’ αυτό για πάντα το σώμα της να χάσει;





Από τη συλλογή «Άγρια Αγγελική Φωτιά», εκδ. Άγρα, 1997.




Η Βερονίκη Δαλακούρα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ανθρωπογεωγραφία στο Μονπελιέ (Γαλλία). Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως μεταφράστρια. Δίδαξε ανθρωπογεωγραφία στο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής. Από το 1996 είναι καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Ποίηση [1967-1972] (Αθήνα, 1972), Η παρακμή του έρωτα (Διογένης, 1976), Ο ύπνος (Νεφέλη, 1982), Μέρες ηδονής (Φόρμα, 1991), Άγρια αγγελική φωτιά (Άγρα, 1997), 26 Ποιήματα (Άγρα, 2004), Καρναβαλιστής (Κέδρος, 2011), Καππαδόκες (Κουκκίδα, 2020), Ευφροσύνη (Κουκκίδα, 2024), καθώς και τις συλλογές διηγημάτων: Το παιχνίδι του τέλους (Νεφέλη,1988), Ο πίνακας του Χόντλερ (Άγρα 2001) και Ένα απόγευμα στην ομίχλη (Κουκκίδα 2018). Επιπλέον, έχει μεταφράσει, Απολιναίρ, Ρεμπώ, Σταντάλ, Εξυπερύ, Μπωντλαίρ, Φλωμπέρ, Ανρί ντε Μονερλάν, Ντεσνός και άλλους συγγραφείς.

 

Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης, "Ελεγείο του μωρού με τα κάτασπρα μαλλιά"

ΕΛΕΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ

ΜΕ ΤΑ ΚΑΤΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ

Ζωή μας είναι πάντα ο αποχωρισμός

κι η πιο δύσκολη παρουσία.

                Γιώργος Σεφέρης

Στον Δημήτρη Γ. Παπαστεργίου

                               1.

Τώρα
είσαι ένα μωρό με κάτασπρα μαλλιά.

Μια αθωότητα
χύνεται απ’ το κεφάλι σου,
απ’ όλο σου το κορμί,
                       χτυπώντας σαν βροχή,
θολώνοντας σαν ανάσα βαριά
τη μεγάλη τζαμαρία μιας γνώσης βασιλεμένης.



                               2.

Το ρημαγμένο σου μυαλό τρέμει στα δάχτυλά σου.

Δεν αντέχω αυτό το γέλιο
(η αφθονία του μ’ ανατριχιάζει).

Ήρθε αργά.

Ευτυχία
που κανείς μας δεν θέλει.

Δεν αντέχω
το ρουφηγμένο στόμα σου.
Μοιάζει με τραύμα κακοραμμένο,
γεμάτο ούλα
                              και λιωμένες τροφές.
Χείλη νεκρά-εκεί που φώλιαζε ο λόγος ο καλός.
Το μέλι και το γάλα.



                               3.

Δεν αντέχω να σε βλέπω
να πλάθεις με τα κακά σου κουλουράκια.
Δεν αντέχω
τα χαλκοπράσινα νύχια των ποδιών σου
(σάπια κάστανα),
τον καθετήρα να κρέμεται
− λώρος από ούρα και πλαστικό.
 
Δεν αντέχω να σε βλέπω έτσι,
με τα κομμάτια του ανθρώπινου λόγου,
με τα μάτια σου χαμένα περιστέρια,
μ’ ολάκερο τ’ αδύναμο κορμί σου,
που τώρα μικραίνει,
κάτουρο να μυρίζει
                                    και κολώνια λεμόνι.

Και σφουγγάρια βουτηγμένα στο ξύδι
τα στήθη που με κράτησαν.



                               4.

Σε βρίσκω πάντα εκεί,
στην ίδια θέση,
καθισμένη στη βαθιά πολυθρόνα
να κοιτάζεις έξω απ’ το παράθυρο
με κείνη τη ματιά που μέσα της
δεν ζωντανεύει τίποτε.

                                           Κι άλλοτε
με γνωρίζεις
− ω χαρμόσυνη καμπάνα.

Κι άλλοτε με ψάχνεις,
με ψάχνεις στους καπνούς, στα χώματα
της μνήμης σου.



                               5.

Σκύβω και σε φιλώ     Κάθομαι πλάι σου     Κι εσύ μιλάς
χωρίς ειρμό     κι εγώ δεν ξέρω τι να πω     Κι αυτό το δωμάτιο
πού βρωμάει τίποτε με αρρωσταίνει

Θέλω να φύγω      να μην ξανάρθω ποτέ     Δεν κλαίω
πνίγοντας μέσα μου κραυγές     κόβοντας κορφές
κυπαρισσιών     που δεν χωράνε πια

             πάνε να τρυπήσουνε το στήθος μου



                               6.

Έτσι καθισμένος πλάι σου, καθώς
μιλάς το δικό σου, σκοτεινό αλφαβητάρι,
συλλογιέμαι τις μέρες
που ήσουν ανάμεσά μας
χωρίς καθετήρες και λιωμένες τροφές,
χωρίς νοσοκόμες,
χεσμένες κυλότες και παράξενους διαλόγους,
τότε που ξέραμε
πως μιλούσες σε μας
                                        όρθια
με τις φτερούγες σου πάνω μας ολάνοιχτες.



                               7.

Τώρα βρίσκεσαι εδώ,
σ’ αυτό τον θάλαμο
με τη γριά που με βρίζει,
με τον γέρο να ρίχνεται στις γριές,
να μοστράρει το πέος του.

Κι άλλους
κι άλλες να γκρινιάζουν,
στον διάδρομο     τρέμοντας
και βήχοντας,
προσμένοντας κάποιον.
Κι όλοι μαζί τον θάνατο.



                               8.

Σκέφτομαι τον εαυτό μου
μετά από χρόνια
στον ίδιο αυτόν διάδρομο
να κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο τους γύπες.

Κι εσύ,
με μια παράξενη εμμονή,
την άκρη της ρόμπας σου διπλώνεις,
χαμογελώντας ίσως σε μια θύμηση ή
στο τίποτα,
                     παίζοντας
σάμπως μωρό με το σκοτάδι.



                               9.

Γιουχάρω τον Θεό.
 
Και ποια διαλεκτική θα με σηκώσει ψηλά
πάνω από μια τέτοια
                           όμοια μοίρα;

Ποια επανάσταση
θα δαμάσει το καθαρόαιμο της τρέλας,
της αγωνίας,
κάθε σκοτεινής δύναμης
που μέσα μας γεννάει τ’ αυγά της     και πληθαίνει
σαν άλλη,
                  εξωγήινη αίσθηση;



                               10.

Προσεύχομαι στον θάνατο
να πλαγιάσει μαζί σου
(ίδιος ο παππούς που ποτέ δεν γνώρισα),
λίγο ψωμί να μουσκέψει,
                                             μια κούπα κρασί
να σου δώσει.

Και πίνοντας,
για μένα του μιλήσεις.



                               11.

Ναι γιαγιά ο Γιάννης είμαι

Ναι γιαγιά έφαγα

Ναι γιαγιά δεν κρυώνω

Ναι γιαγιά σ’ αγαπώ

Ναι γιαγιά κοιμήσου

Ναι γιαγιά αύριο θά ’ρθω πάλι



         (Πρώτη γραφή 1978. Οριστική γραφή 2020)

                              Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης

Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Orazio Borgianni, «Head of an Old Woman».
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Ο Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε στην Πάντειο Πολιτικές Επιστήμες. Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρία ώς την συνταξιοδότησή του. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Τελευταία του ποιητική συλλογή Η χώρα που δεν τιμωρεί (εκδόσεις "κουκούτσι" 2019). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά μεταξύ των οποίων, ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ, ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, ΠΟΙΗΣΗ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ καθώς και στην εφημερίδα ΑΥΓΗ. Ποίημά του θα συμπεριληφθεί στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ που ετοιμάζουν οι εκδόσεις Μαΐστρος ενώ στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Πολύμνια, ARS POETICA" θα αναρτηθούν ποιήματά του μεταφρασμένα και στα ισπανικά.