Κούλα Αδαλόγλου, "Tempo perso"

ΣΑΝ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ


Να βάλω φούστα από τούλι; ρώτησε παιχνιδιάρικα.
Εκείνος, περιέργως, συγκατένευσε.
Ήταν που από μισάνοιχτες περσίδες
ξεπηδούσαν δρομάκια τής Χίου
και βόλτες στους Αντίπαξους.
Δεν φαινόταν ο σκούρος λεκές.
Και πώς σε ασπρόμαυρη ελληνική ταινία
έρχεται αιφνίδια το τηλεγράφημα,
και «Μην κλαις», της λέει, και τη φιλάει.





Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ


Ήταν ανάγκη να φωνάξει το όνομά της
το μικρό κορίτσι στην ακρογιαλιά;
Ήταν ανάγκη ο φλοίσβος και το αεράκι;
Έφυγε με μάτια μοβ μέδουσες.

Εντωμεταξύ ο Αύγουστος παχύσαρκος περίμενε το σούρουπο
ανασαίνοντας βαριά και άρρυθμα
η Πανσέληνος πανσέληνος αποφάνθηκε διφορούμενα,
ενώ δυο σκιές αγόρια κλωτσούσαν μια ολοστρόγγυλη μπάλα
που φωσφόριζε στην κοίτη ενός ξεροπόταμου
μέχρι που αναλύθηκε σε διάσπαρτες μελαγχολικές
πυγολαμπίδες.





ΚΙΤΡΙΝΗ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΗ ΓΡΑΜΜΗ


Στη λεωφόρο Ανοίξεως πουλούν ψημένα καλαμπόκια
προσπαθώ να ερμηνεύσω τη θλίψη του κάμπου
μιλούν κοφτά οι φίλοι, λένε πως δεν βγαίνουν
παρασιτώ στον άρρωστο κισσό της αυλής.

Η νύχτα φοράει γάντια νιτριλίου
που δεν αφήνουν σημάδια ούτε μώλωπες
παρά μια κίτρινη τεθλασμένη γραμμή στο προσκέφαλο.





ΤΟ ΛΑΘΟΣ


Σε ψηλαφώ
σε φωτογραφίες, σε λέξεις και σε αναρτήσεις,
περιμένοντας το λάθος.
Όμως το λάθος είναι τσιγκούνικο και πεισματάρικο.
Και η προσμονή φοράει ψάθινο καπέλο
πηγαίνει στην ακρογιαλιά
χαζεύει τους γλάρους
γρήγορα γίνεται μέδουσα θαμμένη στην άμμο
ψάρι που έπεσε έξω απ’ τον κουβά και σπαρταράει.
Κι όταν φανεί το λάθος
απαντά λακωνικά και έξυπνα
δεν υπακούει σε βελτίωση
παίρνει την προσμονή και την πετά στο πάτωμα
βρίσκει ένα μπαούλο και την κλείνει μέσα
σαρακοφαγωμένη.





ΤΙΤΙΒΙΖΑΝ ΓΙΑ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ


Είχε κατοχυρώσει μια κυριαρχία στον χώρο.
Να φέρεται σαν παιδί
Να δοκιμάζει ένα φρούτο και να το αφήνει μισοφαγωμένο
Να πιάνει το φαγητό με τα χέρια
και να σκορπά πατατάκια στο πάτωμα.

Ήταν που όταν έπεφτε το βράδυ
αυτή φορούσε φουστάνια μυθικά
τσιγγάνικες μαντίλες και γιορντάνια.
Κι όταν μιλούσε,
οι νυχτερίδες γίνονταν μικρά μαυροπούλια
που νεογέννητα τιτίβιζαν για τρυφερότητα.





Από τη συλλογή «Tempo perso», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2025.




Η Κυριακή-Κούλα Αδαλόγλου γεννήθηκε στη Βέροια το 1953. Σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πήρε μεταπτυχιακό στην Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και διδακτορικό δίπλωμα από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ζει στη Θεσσαλονίκη.
    Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων (1998-2007) και διευθύντρια του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης (2007-2011). Αποτελεί μέλος της συγγραφικής ομάδας των βιβλίων Έκφραση/Έκθεση, που εισήγαγαν την επικοινωνιακή γλωσσική διδασκαλία στο Λύκειο. Επίσης, μέλος της ομάδας φιλολόγων «Δημιουργική έκφραση», η οποία δημιούργησε το ψηφιακό έργο «Πολύτροπη Γλώσσα» (http://politropi.greek-language.gr), για τη διδασκαλία της Νεοελληνικής Γλώσσας. Η μελέτη της Η γραπτή έκφραση των μαθητών. Προτάσεις για την αξιολόγηση και τη βελτίωσή της, εκδ. Κέδρος 2007, εστιάζει στο γράψιμο ως διαδικασία, μέσα από ποικίλα και διαφορετικά είδη κειμένων.
    Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (ΕΛΘ). Επίσης, μέλος του Κύκλου Ποιητών.
    Εξέδωσε δέκα ποιητικές συλλογές: Καταγραφές, 1982, Στο μεταίχμιο, 1992, Δύο ελεγείες και μία ωδή, εκδ. Τραμάκια, 1996, Μαθητεία στην αναμονή, εκδ. Τραμάκια, 2001, Διπλή άρθρωση, εκδ. Ταξιδευτής, 2009, Οδυσσέας, τρόπον τινά, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2013, Εποχή αφής, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2016, Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2018, Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος, εκδ. Μελάνι, 2022. Η πρόσφατη δέκατη συλλογή της Tempo perso κυκλοφορεί από τις εκδ. Σαιξπηρικόν, 2025.
      Επίσης, εξέδωσε μία συλλογή διηγημάτων: Βγήκε ένας ήλιος χλωμός, εκδ. Ταξιδευτής, 2012.
    Το 2019 συγκέντρωσε σε τόμο κριτικά της σημειώματα για 49 λογοτέχνες, με τον τίτλο Νήματα της γραφής, πτυχές κειμένων, εκδ. Ρώμη.
    Υπήρξε μόνιμη συνεργάτρια του περιοδικού Θευθ, με κριτικά σημειώματα στη στήλη «Η πρώτη γεύση» από το 2020 έως το 2024. Επίσης, συνεργάστηκε σε τακτά χρονικά διαστήματα με το περιοδικό Fractal, με κριτικά σημειώματα κάτω από τον τίτλο «Ανάσες ποίησης/πεζογραφίας/γραφής».
    Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ιρλανδικά, ιταλικά, γερμανικά και αλβανικά.

Κούλα Αδαλόγλου, "Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος"

 

ΜΙΑ Η ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ


Η φωνή του ασθμαίνουσα στ’ αυτιά μου
όταν φτάνει κάπου αργοπορημένος
όταν χάνει το τρένο στη μέση του πουθενά
και βγαίνει απαγορευτικό για καταιγίδα,
έχει δυο άκρες μίτος, σκέφτομαι.

Κι όταν τον είδα να απαγγέλλει Μπερνς με σεβασμό
μπροστά σε ένα ξεχαρβαλωμένο χάγκις,
τότε αποφάνθηκα:
ξεθηλυκώθηκε ο νόστος.

Όλοι γίναμε Οδυσσείς,
όχι Κανένας ούτε Ούτις,
Οδυσσείς με ταυτότητα.
Και δεν υπάρχει πια Ιθάκη.
Η λέξη σε αμφίθυμη πολυσημία.
Εναέριες διαδρομές σε ανακύκλωση.
Λάμνουμε ανάλογα με τον εκάστοτε προορισμό.
Σε μια πηχτή αβεβαιότητα ξεβράζεται βουλιάζει η βούλησή μας
ανάγκα πειθόμενοι.
Ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής τέλος.
Μία η προσδοκώμενη απάντηση
κι αυτή υπαγορευμένη.





ΕΝ ΠΤΗΣΕΙ


Διάβαζα εν πτήσει ένα βιβλίο που έχει μέσα του άφθονη Ήπειρο.
Στις τελευταίες σελίδες, ένα ραντεβού στην κυρα-Φροσύνη.
Σηκώνω τα μάτια μου, βλέπω τον χάρτη πάνω από τη θέση, είμαστε Γιάννενα.
Και πάω πίσω στις δικές μου διαδρομές.
Ν’ ανοίγεις την κουρτίνα του πένθους
και να βρίσκεις το χιόνι πάλλευκο, Απρίλη μήνα.
Τώρα πετάμε πάνω από την Καστοριά, λέει η φωνή του κυβερνήτη,
τίποτα δεν ακούω απ’ τα επόμενα,
τις πάπιες βλέπω μαργωμένη απόγνωση στην παγωμένη λίμνη
κι εσένα να φωλιάζεις μες σε δυο αγκαλιές, απορημένο αγόρι.

Οι νόστοι γίνονται με πολλούς τρόπους
με αναταράξεις και σκαμπανευάσματα.
Τα φώτα χαμηλώνουν στην προσγείωση.
Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος.
Έστω ως εκεί.
Ας χασομεράει ο θάνατος,
ας διασκεδάζει σαρκαστικά κοιτώντας
Λάχεση και Άτροπο να διαπληκτίζονται
για την παραμονή στην ύλη ή το πέρασμα στο άυλο.

Από την ενότητα

«Η αμφίθυμη πολυσημία της Ιθάκης»

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ


Νιώθει πως μπαίνει σε βαθιά σπηλιά θαλασσινή
η φωνή ηχεί σαν μέσα απ’ το νερό
κάποτε ακούγεται ένα λυπημένο όμποε.
Ύστερα από ώρα βρίσκεται μακριά
σ’ έναν πλημμυρισμένο δρόμο
βαδίζει δύσκολα κι αργά
γιατί στο βάθος φαίνεται ένα πλάτωμα
και μια αυλή με δέντρα και τραπέζια.
Κάποιοι της γνέφουν, μορφές ακαθόριστες
οικείες ωστόσο και γαλήνιες.
Όλο πλησιάζει κι όλο ξεμακραίνουν

καθώς αναρωτιέται αν η προσέγγιση
θα είναι άφιξη ή αναχώρηση.





ΤΟΤΕ ΣΠΑΕΙ ΤΟΝ ΦΕΓΓΙΤΗ ΕΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ


Παγωμένη η εικόνα
μόνο τα μάτια σου τρυπούν την οθόνη
άφωνη εγώ γδαρμένο λαρύγγι από οιμωγές
στους δρόμους πίσσα ρευστή
κολλούν τα παπούτσια
μένουμε σε υποχρεωτική ακινησία
παράδοξες φιγούρες χορευτικές
αλλόκοτες γυμναστικές ασκήσεις.

Κι αν τύχει πίκρα γή χαρά
ποιος πάει να μου τη φέρει

Τότε σπάει τον φεγγίτη ένας στίχος
στάζει λέξεις καυτές
θραύουν το κακό
ξεκινάει ένα ήσυχο ποτάμι αίμα
γονατίζω βουτώ ολόσωμη.
Μην ξεχάσεις τη φτέρνα,
μου φωνάζει το πουλί.
Μην επιχειρήσεις αυτό το ταξίδι
αν είσαι τρωτή.





ΔΙΑΦΥΓΗ - ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ


Νύχτα σημαδιακή.
Η άμμος υγρή
έβγαλε τα παπούτσια και περπάτησε, αναρίγησε.
Στην προκυμαία βγήκε μια βάρκα φιλόξενη
μπήκε κι ανοίχτηκε, πέρα απ’ το μάτι.
Στο σπίτι εκείνος ανησύχησε
οι άλλοι στο μέσεντζερ περίμεναν το χαμόγελό της
σίγησαν οι ευχές φωνές και τα τραγούδια.
Ο δρόμος του φεγγαριού στάθηκε βολικός
πάτησα πάνω του
τη βρήκα
γύρισα την πλώρη
κάθισα μέσα
την οδήγησα στο γιαλό
τη συνόδεψα ως την είσοδο.
Μέσα είχε ζέστη
Αλλά το δέντρο είχε γείρει το κεφάλι του στη θλίψη.
Ωστόσο έξω αναβόσβηναν φωτάκια.
Έπηζε η αρμύρα στα μαλλιά και στο σώμα της.
Με κράτησε σφιχτά στην παγωμένη χούφτα της και μου ’πε
δεν γυρεύω πλέον τη φυγή
είναι καιρός να αναμετρηθώ με το δικό μου βάθος.

Από την ενότητα

«Παλινδρομήσεις, τρόπον τινά»

Από τη συλλογή «Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος», εκδ. Μελάνι, 2022.

Κούλα Αδαλόγλου, "Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα"

Από την ενότητα

Όλα μες στο σκοτάδι θα γίνουν

Η ΔΙΚΛΕΙΔΑ

Πού την άφησες, μου είπαν, αυτή τη σκέψη σου εκεί έξω,

τώρα δεν έχεις μυστικά.

Τα ματοτσίνορά μου έπεσαν και τα μάτια μου

έμειναν ανοιχτά σαν πλαστικής κούκλας.

Ένιωσα περίπου σαν φλασάκι, πεσμένο σε πίσω κάθισμα ταξί.

Σε λίγες μέρες

είδα τους συλλογισμούς μου να ξεπουλιούνται στο παζάρι.

Δεν έμενε παρά να με διαπομπέψουν και να με εξευτελίσουν.

Αν δεν αυτοχειριάστηκα

οφείλεται στο ότι στο αρχείο που φύλαγα προσεχτικά

στο πίσω μέρος του κρανίου μου

βρήκα μια ξεχασμένη δικλείδα ασφαλείας

και δραπέτευσα,

άρδην ανατρέποντας τον παραλογισμό.

ΑΝΕΜΟΣ

Σχισμένες πλαστικές σακούλες στα γυμνά κλαδιά των δέντρων

δεν ήταν στολισμός ούτε performance

Βαρδάρης ήταν κι ελλιπής καθαριότητα.

Θα μας σηκώσει ο άνεμος, έγραψα σε φίλο,

κάτι μου είπε για την οίηση, κι ας σπάσουμε τα μούτρα μας.

Το μετεωρολογικό δελτίο αναγγέλλει άμβλυνση των φαινομένων,

απάντησα με ελαφρό χαμόγελο.

ΑΕΡΙΝΑ

Λευκά αέρινα σχήματα

σαν νιφάδες χιονιού

σαν λιλιπούτειες μπομπονιέρες

σαν φτεράκια γλάρων στη θάλασσα

ακούστηκε ο γδούπος του σώματος

πάνω στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου

μυριάδες κόκκινα σωματίδια

ματωμένη η πυράκανθος της αυλής μου

σε λιγότερο από δύο ώρες νυχτώνει.

Από την ενότητα

Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα

ΣΑΝ ΤΥΨΗ

Ποδίτσες παιχνιδιάρικες και τρυφερά φορμάκια

ζακετούλες ροζ, με φιόγκο, με ζεστή επένδυση.

Εκείνα, όμως, δεν έχουν

μόνο θυμούνται

αυλές και γέλια και παιχνίδια

βλέπουν γονείς στραγγισμένους

ή τους χάνουν

δεν ονειρεύονται

γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα

χωρίς χρώματα χωρίς διαστάσεις

σεντονάκια της αθωότητας

μη μου γίνετε τύψη.

ΑΝΑΡΡΟΦΗΣΗ ΔΑΚΡΥΩΝ

Τα χλωμά πορτοκάλια που περιμένουν να γίνουν χυμός

μια πρέζα αλάτι παραπάνω

κι αυτός ο γαλαξίας στο κορμάκι σου –

αλλά μη μου τραβάτε άλλο με το σχοινί τα μάτια προς τα μέσα

πνίγομαι

από αναρρόφηση δακρύων.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Έχουμε δυο Μότσαρτ, είπες ενθουσιασμένη,

βλέποντας τα δύο βιβλία μουσικής με το ίδιο θέμα.

Και πώς είναι να χάνεσαι μέσα στο παραμύθι

και να κρατιούνται από το χέρι η μουσική, το όνειρο, τα χρώματα.

Και να σηκώνονται οι λέξεις

να βγάζουν ασημένιες κλωστές για το φεγγάρι

χρυσές φωνούλες για τον ήλιο,

ενώ κρατάς σφιχτά στο χέρι σου

κόκκινο αστραφτερό δοξάρι.

Από τη συλλογή «Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2018.

Kούλα Αδαλόγλου, "Εποχή αφής"

Φωνή Β΄

Κάθε βράδυ είναι εκεί και με κοιτάει.

Σαν να γνωριζόμαστε από πάντα.

Της προσφέρω το Tom Collins που πίνει και πλησιάζω

μου χαμογελάει όλο φως.

                     

Τι ξέρει η αγάπη από το όμορφο;

Τι ξέρει από το διαφορετικό;

Γεμίσανε ταμπέλες τα ράφια, οι δρόμοι

γράφω με το δάχτυλο τη σκόνη τους

τις ξεκαρφώνω με τα νύχια τα χέρια μου σκίζονται

γκρεμίζομαι στο σπάσιμο της κατανόησης.

Έτσι το βίωσα, καιρό.

Σαν παροξυσμό.

Να επιθυμώ τώρα

ό,τι μελλοντικά ήταν αβέβαιο.

Το σκότωσα ένα βράδυ με τον τρόπο που ξέρω.

Έμεινα σαν ξεφουσκωμένο παιχνίδι

σαν κατεστραμμένη μαριονέτα -

φτάνουν οι παρομοιώσεις -

ένας άνθρωπος με ματαιωμένη προσδοκία.

Φέιγ βολάν

Λίγο πριν από το ύψος της Αριστοτέλους με Ερμού

έκανες αδιέξοδες τις κατευθύνσεις.

Άχνιζε η ζέστη

μηνύματα στο κινητό με καλούσαν στην ΕΡΤ.

Λίγο πριν από το ύψος της Ερμού

μετέωρες αποφάσεις.

Συλλαλητήριο για τους απολυμένους

εκατοντάδες μηνύματά μου φέιγ βολάν πεταμένα στους δρόμους

ζητούν τον λόγο από εκείνον που παρίστανε τον παραλήπτη.

Αιφνιδιασμός

Γιατί με αιφνιδίασες;

ούτε ένα σημάδι, κάτι που να δείχνει αλλαγή πορείας.

Ο αιφνιδιασμός είναι ένα ρίσκο.

Γιατί θεώρησες προβλέψιμη την αιφνιδιαζόμενη;

Ποιος ορίζει το πλαίσιο;

Γ΄

Ετοίμασα ντοματόσουπα, από κουτί,

μόνο τη ροζέτα από κρέμα γάλακτος έφτιαξα μόνη μου

κι ας βουτήξουν ζεστά φρυγανισμένα ψωμάκια σε σως

    αρωματικές

μήπως φιλήσει τον ουρανίσκο τους μια μακρινή ηδονή.

Από τη συλλογή «Εποχή αφής», εκδ. Σαιξπηρικόν 2016.

Κούλα Αδαλόγλου, "Οδυσσέας τρόπον τινά"

1. ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ

Α, ρε Οδυσσέα,

αυτό κι αν με τρελαίνει:

είκοσι χρόνια σε περίμενα

και τώρα που χρειάστηκε να λείψω για δουλειές

ούτε ένα βράδυ δεν μπορείς να περιμένεις…

                                         ◊

Καλέ μου Οδυσσέα,

αδυνατώ να καταλάβω.

Τι σου ζητώ, ένα χάδι, ένα χαμόγελο.

Πρέπει να ’ρθουν τα πάνω κάτω,

για να μου δείχνεις αφοσίωση;

                                         ◊

Θα ’ρθεις πάλι για έρωτα.

Θα παραληρεί το γιασεμί

θα ξεσαλώνουνε τα μικροπούλια.

Δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ.

Θα ’χω πληγές.

Σου το ’χω πει, δε θέλεις να τ’ ακούσεις:

Σαν μένω μόνη μου

ματώνει η μνήμη.

                                         ◊

Πρώτη γραφή

Αγαπημένε μου Οδυσσέα,

έφυγαν όλοι οι μνηστήρες,

άλλους τούς τέλεψες και κάποιοι λάκισαν.

Ούτε ένας, να κολακευόμουν έστω.

Δώδεκα χρόνια έγλειφες τις γόβες της –

κοντή κι αλογομούρα.

Στο μεταξύ μεγάλωσα,

σαν μεταλλάχθηκα,

κάθισε η περιφέρεια,

γιάγμα η κορμοστασιά μου.

Γυρνάς και θέλεις γούστα.

Κι εγώ η μεταλλαγμένη υποχωρώ,

σχεδόν χρωστώ και χάρη.

Να ’χα έναν αληθοφανή μνηστήρα, να σε τιμωρήσω.

Επιλογή: Delete

                                         ◊

Αντιστύλι μου,

λείπεις πάλι.

Πανσέληνος ήδη,

μ’ ένα μικρό κομμάτι φαγωμένο πρώτη νύχτα.

Βρομάει εδώ.

Βρομούν οι λέξεις, τα χνώτα βρομούν, η μοναξιά βρομάει.

Τρελαίνομαι, βγαίνω στους δρόμους.

Σαθρή ισορροπία. Μια λέξη να αφαιρέσεις

καταρρέει πλήρως. Μια λέξη είναι πράξη, λένε.

Αντιστύλι μου, εσύ κρατάς τις φοβερές μου λέξεις.

Λείπεις, κι η ανασφάλειά μου προκλητικά παλατζέρνει.

                                         ◊

2. ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Σου το ’πα

μην αλλάξεις την εξώπορτα τη δίφυλλη

με το μεγάλο οριζόντιο τζάμι επάνω.

Αλλιώς, πώς θα μπαίνει ο ήλιος

να μου μαντατεύει τη μικρή ζωή σου.

Πώς θα ’ρχεται η θάλασσα

να φέρνει χαιρετίσματα, φιλιά μπλεγμένα φύκια.

                                         ◊

ΣΤΗΝ ΞΕΡΑ

Ματαιωμένες διαδρομές

ακυρωμένη προσέγγιση

αφανισμένη η γεύση του φιλιού.

Κι εγώ μόριο χαλαζία θαλασσόβρεχτου

ξεβρασμένο στην ξέρα

ενός πάρκινγκ της Εθνικής.

                                         ◊

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΥΓΗ

Ξύπνησα με τούτο το μαρμάρινο κεφάλι στα χέρια

κι ούτε που ξέρω να το ζωντανέψω.

Τσακισμένοι πάγκοι

θρυμματισμένη πραμάτεια

σκόρπια γυαλιά

λεπτοδείχτες που δείχνουν έναν άλλο χρόνο...

Με την πλάτη στημένη στον τοίχο, χωρίς διαφυγή,

επιμένω να κρατώ τη δυσβάσταχτη αγάπη.

...πρόσωπα σκούρα

βλέμμα πανικού

φωνή σιωπής

μια μαύρη σκιά πετρώνει στα μάτια...

Σφίγγω στο χέρι μου μια μωβ χάντρα, που βρήκα

      ζωντανή σε μια γωνιά.

                                         ◊

Από τη συλλογή «Οδυσσέας τρόπον τινά», εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΟΝ, 2013

Κούλα Αδαλόγλου, "Έξοδος"

                      Έξοδος

                      Σκοτεινό φεγγάρι,

                      σκοτεινή η κατάδυσή σου στο βυθό

                      μέχρι πέρα στα νερά του νεκρομαντείου

                      τι να μαρτυρήσουν πια οι νεκροί

                      μπερδεύονται στα φύκια οι ψυχές

                      και το πράσινο αίμα των ψαριών

                      δε μιλάει για τη φωτεινή αντανάκλαση.

                      Φυσαλίδες μικρές ή μεγάλες

                      ανεβαίνουν στη θαμπή επιφάνεια

                      φτάνουν ως το κτίριο του παλιού σχολείου

                      με ορθή απομένουσα μόνη την πρόσοψη

                      και από τα παράθυρα που χάσκουν

                      περνούν σκιές οι ώρες του παρελθόντος χρόνου.

                      Σκοτεινό φεγγάρι

                      τούτη τη νύχτα που αναδύομαι

                      συνόδεψε την κίνησή μου προς την έξοδο

                      μην κοιτάζεις τη φθορά της ύλης μου

                      τόσο φυσική άλλωστε σε στοές νεκρομαντείου,

                      στις υπόγειες ατραπούς του νερού.

                      Έλα εδώ που συμβάλλει ο Αχέροντας

                      με το πρώτο φως της μέρας,

                      εδώ που ανεπαίσθητα γέρνει η ζυγαριά

                      στο μέρος της ζωής.

                      Δες με πώς αφήνομαι

                      στη δίνη αυτού του ρεύματος και ανεβαίνω.

                      Δες με πώς ορθή

                      με τεντωμένο το κεφάλι πίσω

                      με τα ρουθούνια στην αναμονή του αέρα

                      τείνω στην επιφάνεια, βγαίνω.

                      Κι άσε το φως σου να γελάσει, σκοτεινό φεγγάρι.

Συλλογή: «Μαθητεία στην αναμονή», Τα Τραμάκια, 2001

από την «Αφήγηση δεύτερη»