Κώστας Ριτσώνης, "Πουλιά και ψίχουλα"

ΚΙΤΡΙΝΑ ΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ


Όλα μου φάνηκαν κίτρινα
απόψε στα Πετράλωνα
πίνοντας κρασί στο υπαίθριο ταβερνάκι
με τα κίτρινα μικρά φωτάκια

κίτρινο το τρόλεϋ που πέρασε
κίτρινη και η κοπέλα σαν το φουστάνι της
κίτρινη και η θολή ρετσίνα

όλα είχαν το χρώμα
το αποψινό
της μοναξιάς μου





~*~


Ψόφησε το τζιτζίκι
πάνω στο κλωνάρι
Τα τραγούδια
ξεράθηκαν μέσα στο σχήμα του





~*~


Όλο μαζεύω τα κουρέλια
των στίχων μου
Όλο γίνομαι συλλέκτης
του εαυτού μου





ΕΒΡΕΧΕ


Μέσα στο δρόμο
γυρνούσα μουσκεμένος
χωρίς χαρτί και μολύβι
στη βρεγμένη τσέπη

σε ακατάλληλη στιγμή
ήρθε το ποιηματάκι





~*~


Ήταν κάποιος άλλος
αυτός που έγραφε τους στίχους
ένας αέρας
ένα πνεύμα
που με παράτησε
μέσα στο βράχο του κορμιού μου
να τους διαβάζω
και να γεμίζω μοναξιά





Από τη συλλογή «Πουλιά και ψίχουλα», Ποιήματα των φίλων, 2001.

Κώστας Ριτσώνης, "Η βραχνή φωνή"

***

Χάνομαι εκεί που αρχίζουν τα τραγούδια

στα μπακαλικάκια

εκεί που οι μπεκρήδες τραγουδούν

***

Ήρθα στο ξενυχτάδικο

μόνο για ένα ποτό

και για ν’ ακούσω τραγούδια

δε γυρεύω γυναικεία συντροφιά

έχω προχωρημένη μοναξιά

***

Μεράκλωσα με το τραγούδι

που έλεγε για κλειδαριές

και για καρδιές

(του ’χε πέσει το κλειδί στο πηγάδι

πώς θα ξεκλείδωνε την καρδιά της;)

Αν θελήσει η καρδιά

λυγίζει η κλειδαριά

δε χρειάζονται βουτιές

***

Γεμάτος μοναξιά καπνίζω

μπροστά στα καπνοχώραφα

χωρίς να νοιάζομαι για τους χωριάτες

που με κόπο μαζεύουν τα καπνά

***

Ένα τηλεφωνικό καλώδιο

ριγμένο στο χωράφι

μεταφέρει κρυφές συνομιλίες

αν κοπεί τα μυστικά

θα ξεχυθούν στα χόρτα

και θα πρασινίσουν

Ένα άλλο θαμμένο

σε βαθύ χαντάκι

όταν κάποιος ποντικός

μασάει το σύρμα

τα λόγια που ξεφεύγουν

πνίγονται στο στόμα του

Η ΓΙΑΛΑΝΤΡΑ

Καλύτερα περνούσε

φυλακισμένη στο χωριό

σε ευρύχωρο κλουβί

κελαηδούσε πιο άνετα

έβλεπε μακριά πρασινάδες

τώρα στην Αθήνα

το πολύ πολύ ν’ ακούσει το κελάηδισμα

μιας άλλης γιαλάντρας

φυλακισμένη κι αυτή

σε μακρινό μπαλκόνι

***

Γιατί κατηγορείτε τον αλήτη

που κατουρά στο ντουβαράκι

κοντά στην είσοδο του Υπουργείου;

Ο προστάτης του τον βασανίζει

κι εσείς με τόσους προστάτες

βουλευτές, μπαρμπάδες

που σας διορίζουν σε γραφεία

με καμπινέδες καθαρούς

τα βάζετε με ένα φουκαρά

***

Βάδιζε μες στην Αθήνα

και γράφε ποιήματα

για σκονισμένα παπούτσια

Από τη συλλογή «Η βραχνή φωνή (ποιήματα 1969-2001)» Ποιήματα των Φίλων, 2003.

Πηγή: το λογοτεχνικό ιστολόγιο Στο τραίνο της ποίησης :

http://trenopoiisis.blogspot.com/2019/10/kostas-ritsonis.html