'.jpg)
για τα σχεδόν εξήντα χρόνια
που ζήσαμε μαζί
και για όσο μας μένει ακόμα
που με συγκράτησε στο χείλος το γκρεμού
και για τον μαγικό κόσμο που μου χάρισες
μέσα απ’ τα μάτια του παιδιού μας
για την αγάπη ως πράξη καθημερινή
αγάπη γενναιόδωρη
που ξέρει να συγχωρεί αδυναμίες και λάθη
και να εμπνέει βιβλία και ποιήματα
είναι να φύγουμε μαζί
σφιχτά κρατώντας όπως πάντα
ο ένας το χέρι του άλλου
σαν χάδι απαλό ή δάκρυ
πίνακας ζωγραφικής
ή εξαίσια μουσική
που αρνούνται τη γραφή
και στο χαρτί δεν εγκλωβίζονται
όσοι όμως έχουν καθαρή καρδιά
συχνά τα βλέπουν ν’ αναδύονται
στα μάτια ενός μικρού παιδιού
στους κρόκους όταν προβάλλουν
πολύχρωμοι μέσα στο χιόνι
ή στις ακτίνες του ήλιου τον χειμώνα
στο Ελντοράντο της ψυχής
μπήκε απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο
φτερούγισε στο δωμάτιο για λίγο
κι ύστερα έφυγε και χάθηκε
ψηλά στον ουρανό
στο εξοχικό μας σπίτι
στα φλογισμένα νιάτα μου
στα έκθαμβα μάτια μου
σε όσα δεν υπάρχουν πια
κοιτάζω δίπλα μου τον καναπέ
τη γωνιά όπου πάντοτε καθόσουν
αλλά εσύ δεν είσαι εκεί
και τα μπαλκόνια ακόμη
αλλά δεν είσαι ούτε εκεί
δεν είσαι πουθενά
και το αγγίζω, το αγκαλιάζω
και κλαίω απελπισμένα
και θέλω να χαθώ κι εγώ
καλύτερα μαζί σου και στο πουθενά
να ήσουν απόψε εδώ
δίπλα μου να κάθεσαι
ή έστω απέναντι στον καναπέ
η παρουσία σου και μόνο
θα γεμίζει το άδειο σπίτι
τα μάτια σου θα με φωτίζουν
απαλά θα με χαϊδεύουν
να ήσουν απόψε εδώ
ν’ αρχίσω πάλι ν’ ανασαίνω
και να χτυπάει η καρδιά μου
