Νίκος Γ. Ψαράκης, "Το ιδανικό ενός τζίτζικα"

ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΑ

Ένας άνθρωπος περπατούσε στο δρόμο

χωρίς το παρελθόν του

χωρίς την ιστορία του.

Λησμονημένες μέσα του οι μορφές

που του απέδωσε ο χρόνος.

Νύξεις μονάχα απ’ αυτές

σαν αέρινα φαντάσματα

που δεν μπορούν να τον φτάσουν.

Ξεχασμένα τα πρόσωπα, τα γεγονότα.

Άγνωστες λέξεις τα συναισθήματα, η νοσταλγία.

Κούφιος σαν το κουφάρι

ενός ψόφιου τζίτζικα

στο τέλος του καλοκαιριού.

Ένας κούφιος τζίτζικας περπατούσε στους δρόμους

χωρίς να ξέρει πόσο ευτυχισμένος

έπρεπε να αισθάνεται.

Από την ενότητα: Αποθήκη λησμονημένων ποιημάτων

ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ - ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ, Ενδυμίων 2012

Νίκος Γ. Ψαράκης, "Γενέθλια"

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Οι μέρες των σαράντα μου χρόνων

                        ανέβαιναν στον ουρανό.

Και έπρεπε να πιστέψω

ότι ο γλάρος πάνω απ’ τη θάλασσα

ήξερε πιο καλά την ιστορία μου

κι ο βράχος στ’ ακρωτήρι

ήταν ο πιο κατάλληλος να μου διδάξει

                         την αντοχή των ανέμων.

Ανέβαιναν οι μέρες μου

και το ξηρό χορτάρι κι η κληματίδα τ’ απόγευμα

συνηγορούσαν στην αποδοχή μου.

Πιο πέρα οι στιγμές γινόταν βάραθρα

που οι φίλοι μου χάνονταν ή σώνονταν για πάντα.

Κι ακόμα στον απροσπέλαστο χώρο

που οδηγούσαν πόρτες επτασφράγιστες

στον άγγελο που ανατέθηκε η ζωή μου

έβλεπε αν λιγόστευε το λιβάνι των ημερών μου

Το παλιό και το νέο

έπρεπε από τούδε να ζουν μαζί.

Το νέο με τον άδικο κομπασμό του

και το παλιό όπως το βετεράνο

δεν του αρέσει πια να εξιστορεί

κατορθώματα και ήττες.

Μέσα του ένας πελαργός

που σέρνει το τραυματισμένο πόδι του

στην παραλία.

Από την ενότητα:
«ΑΠΟΘΗΚΗ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ»

ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ - ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ, Ενδυμίων 2012

ΝΙΚΟΣ Γ. ΨΑΡΑΚΗΣ

ΣΤΟ ΜΟΧΘΗΡΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΑΣ ΜΕΤΡΩ

ΤΗ ΣΙΓΟΥΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΗ

ΤΑ ΓΚΑΡΣΟΝΙΑ

Τα μάτια τους είναι ο πιο αντικειμενικός κριτής

ένας Balzac του νέου κόσμου.

Σαν κάποιος διαβάτης που γνωρίζει

σε πιο σοκάκι μπορεί κανείς να φτύσει

χωρίς συνέπειες.

Υπερόπτες μέσα στη δουλικότητά σας.

Αξίζατε καλλίτερης τύχης.

Εσείς παραγνωρισμένοι μου Alain Delon.

Βλέπετε, υπάρχει μόνο ένα θέατρο που αναγνωρίζεται.

Αλλά το άλλο, το θέατρο της ζωής,

                        σε σας ανήκει

Κι είσαστε σεις οι κριτικοί σκηνοθεσίας.

Καθημερινοί μου υποχρεωτικοί γαμπροί

με το άσπρο πουκάμισο και το παπιγιόν

στο μοχθηρό το βλέμμα σας μετρώ

τη σίγουρη κοινωνική μου καταδίκη.

ΕΡΩΤΙΚΟ Ι

Τις νύχτες αναπνέω την ουσία σου

κρατώντας το κερί της πίστης μου για σένα

Παράξενα τη φλόγα του πώς δυναμώνει

ο άνεμος που έχει τ’ όνομά σου!

Το σκίρτημα των φύλλων μεταδίδει ρίγη

μέχρι τις ρίζες του δένδρου

που τρέφεται απ’ την ύλη σου

ίδια με κείνη της πρώτης γυναίκας

Διαδίδεις τη συνέχεια του χρόνου

που με γυρνά στην πρώτη αθωότητα

Το μέλι απ’ τη Χαναάν είναι τα μάτια σου

γλυκιά Ραχήλ οδήγησε μας στην πατρίδα

VII

(Από τα ΔΕΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΡΗΤΟ)

Εκείνοι απόκτησαν μια προσοχή τεράστια

Βρισκότανε στο στάδιο των ενορατικών αναλύσεων

Μια κουκίδα είχε μεγάλη έκταση, είχε ιστορία

Τοποθετούσαν ξανά τα στοιχεία

φύση κι ανθρώπους στον πίνακα

Έβλεπαν κι ερμήνευαν τον πίνακα

κι είχε να κάνει με μια γοητεία

καθώς τίποτα πια δεν ήταν αυτονόητο

Ό,τι δεν μπόρεσε να ερμηνευτεί

έμενε σ’ ένα όμορφο σκοτάδι

Γύριζαν απ’ όλες τις μεριές

την ομορφιά του κόσμου

Από την ενότητα: "ΑΠΟΘΗΚΗ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ"

ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ - ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ, Ενδυμίων 2012