Ασημίνα Ξηρογιάννη, "Λίγη φθορά για γούρι"

[ Από το

«Α΄ ΜΕΡΟΣ

Κυτταρική μέθη» ]

ΝΕΑ ΖΩΗ

Τώρα πια δεν είναι εύθραυστη η ζωή σου

Γέμισε αντρικά σώματα,

κραυγές οδύνης νυχτερινές

και τραχιά αγγίγματα

Τώρα πια η ζωή σου προχωράει

χωρίς την αύρα εκείνη του ανείπωτου

χωρίς τη θλίψη εκείνη των πρωινών.

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Λυσσομανούσε ο άνεμος

Η θάλασσα ανταριασμένη

Η γοργόνα πάλευε με τα κύματα

Η τρίαινά της έσπασε στα βράχια,

την ώρα που η ψυχή της γκρεμιζόταν στον Άδη.

Κι ο βασιλιάς ποιήματα έγραφε πλάι στο αναμμένο τζάκι

για γοργόνες που μάγευαν ναύτες γοργοτάξιδων καραβιών

και τους μάθαιναν τραγούδια για τον Έρωτα.

[ Από το

«Β΄ ΜΕΡΟΣ

Μπρος στο αρχικό ερέθισμα» ]

ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Το αρχικό ερέθισμα

Το σώμα που έχασα

Έγινε τώρα η φωνή μου.

Και αφηγούμαι την ιστορία του

για να μην χάσω την ψυχή μου.

Το σώμα έγινε νουβέλα

Για όλες τις μέσα διαδρομές

Τις σκιές

Τις ρήξεις

Πώς μεταφράζεται η ζωή

σε λόγο ποιητικό,

αυτό πρέπει να δείξεις.

Σαν ρέουν οι λέξεις,

όλα ανθίζουν.

Ξεπερνιέται η άβυσσος.

Κουβεντιάζεται η πληγή.

ΑΝΑΛΟΓΙΑ

Εσύ,

μοιάζεις με τα πρόσωπα στον Καβάφη

Βυθισμένος στην ηδονή

περιπλανιέσαι στις οδούς,

μεθάς με αντρικά σώματα

και το μελαχρινό σου πρόσωπο δείχνει λιγάκι ωχρό

αν το κοιτάξεις μέσα σπό τους βρώμικους καθρέφτες

        των καταγωγείων

όπου συχνάζεις τις νύχτες.

Και συ

Απολαμβάνεις άνομους έρωτες σε μισοφωτισμένες

        κάμαρες κρυφές.

Πηγαίνεις πάντα όπου το σώμα σου σε πάει.

Δίχως τύψεις ή ενοχές ρεμβάζεις την αγάπη.

Δίχως να εγκλωβίζεσαι σε «πρέπει» και σε «μη».

Είσαι διάφανος όπως όλοι όσοι σε ερωτεύονται.

Ανέμελα ξεγλιστράς σα σκιά

και μόνο η σάρκα σου φροντίζεις να λατρευτεί,

συλλέγοντας στη μνήμη σου κάθε άγγιγμα, άρωμα και

        φιλί.

Τώρα γράφεις και ποιήματα υπό το συνωμοτικό φως

        των κεριών.

Απελευθερώνεις τη φαντασία σου μήπως και νικήσεις

        τα γηρατειά

− γιατί στη σκέψη τους πεθαίνεις.

Και θεατρίνος γι’ αυτό έγινες.

Να εξωραΐσεις λιγάκι την κραιπάλη

Να δικαιολογήσεις τον έκλυτό σου βίο.

Να ζεις άπειρες ζωές και να ’χεις άλλοθι.

Εσένα,

σε αθωώνει η Τέχνη.

[ Από το

«Γ΄ ΜΕΡΟΣ

Ονείρων γειωμένη νάρκη» ]

ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ποτίζω τα αισθήματά μου καθημερινά.

Τα κυκλοφορώ στους δρόμους μετά

να τα θαυμάσουν όλοι −

που είναι έτσι ανθισμένα.

Να θέλουν να τα κόψουν,

αλλά να διστάζουν.

Κι εγώ να διασκεδάζω με τους δισταγμούς τους.

Και να κρυφογελώ.

Κι έπειτα να κόβω ένα και να τούς το δίνω δώρο.

Μια χαρά,

Μια λύπη,

ή μια τύψη −

να φεύγει από πάνω μου.

Να ξαλαφρώνω

Η ΕΝΟΧΗ

Κόκκινο φόρεμα φορά

Κατεβαίνει το ξημέρωμα

στα ξενυχτάδικα

σαν όμορφη γυναίκα

Η Ενοχή

Πλανεύει

Στο βάθος γυρεύει μια αγκαλιά

Χαλαρή

Σφικτή

Μια αγκαλιά τέλος πάντων

Όπως όπως

Να ’βγει η νύχτα

Από τη συλλογή «Λίγη φθορά για γούρι», εκδ. Γαβριηλίδης, 2017.

Ασημίνα Ξηρογιάννη, "Ποιήματα"

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Στης παλιάς σοφίτας το ημίφως Μάσκες αναπνέουν.

Αναπολώντας δοξασμένα σανίδια, πρόσωπα και ατάκες.

− αγαπημένα −.

Κι έτσι ξεχασμένες από τους προβολείς,

Μοιάζουν κουρασμένες από το ταξίδι τους στην Τέχνη.

Η όψη τους ωχρή, ρυτιδιασμένη, τα μάτια άτονα, μισόκλειστα

Γυρνούν πίσω σε χρόνια ευτυχισμένα

Μόνο η μνήμη τούς απέμεινε πια.

Λίγο πριν το θάνατο

Αναζητούν θεατρίνους να τις ζωντανέψουν πάλι.

Από τη συλλογή «Η προφητεία του ανέμου», Δωδώνη, 2009

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ

Παίρνεις το ταμπούρλο σου

και τραγουδάς στους δρόμους

κι εκείνος σ’ ακούει από ψηλά.

Έχεις πάντα κοντά σου μολύβι και κόλλα λευκή,

αντίδοτα στη φθορά και τη νοσταλγία.

Έχεις πάντα στο μαξιλάρι σου

ένα ''μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα''

για να νανουρίζεσαι τα βράδια

κι ελπίζεις να γράψεις μια μέρα ποίηση αληθινή

ποίηση επικίνδυνη

που να διαπερνά το σώμα του ανθρώπου

να είναι πυροτέχνημα για το μυαλό του

και να τον βάζει να ζει το αόρατο

χωρίς τύψη

χωρίς ενοχή.

Απλώς να ζει.

ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ

Οι καιροί μάς σπρώχνουν σε δράμα

που δεν υπάρχουν λέξεις να εκφραστεί.

Σε αυτούς τους καιρούς

σκηνοθετώ την πορεία μου

και αξιώνω κόσμο ομορφιάς.

Άλλοτε ο κόσμος μου ήταν τα ποιήματα

μα δε αρκούν πια.

Δεν παλεύεται η πραγματικότητα

με όμορφα συνδυασμένους τρόπους

και έντεχνη αθωότητα.

Έχουν αρχίσει να με ενοχλούν οι αμαρτίες μου.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

Ά-πολις

κατάντησε

κι όμως

δεν ξέρει

να σου πει

πως λέγεται

αυτό το -α.

Μα το σώμα του

ξέρει καλά

τα στερητικά τα άλφα

τί σημαίνουν.

Από τη συλλογή «Εποχή μου είναι η ποίηση», Γαβριηλίδης, 2013

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ραντεβού το φθινόπωρο λοιπόν!

Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.

Το ζήτημα είναι αν θα μας ξανάρθουν οι λέξεις

ή αν χάθηκαν για πάντα μέσα στους λαβυρίνθους

των καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων.

Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνης

που την έλεγαν Λου

Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα της

μόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανεί

προλαβαίνοντας ακόμα και την ίδια την νύχτα.

Και θέλω να σου διηγηθώ αυτήν την ιστορία ολόκληρη,

όταν αποκαμωμένοι από τον έρωτα,

θα χαλαρώνουμε στο κρεβάτι

και θα βυθιζόμαστε ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου

φροντίζοντας μην μας πέσει κάτω κανένα βλέμμα.

Ποιο μήνα του φθινοπώρου αυτή τη φορά;

Σεπτέμβρη ίσως ή Νοέμβρη

θα εξιλεωθείς για την καλοκαιρινή σου προδοσία;

Από τη συλλογή «23 Μέρες», Γαβριηλίδης, 2015

AΡΙΑΔΝΗ

''Μαμά, σ’ αρέσουν τα βιβλία;'', είπες.

''Ναι, μωρό μου,'', είπα.

''Και μένα μ' αρέσει να γλείφω τα λεμόνια''

Μετά από μικρή παύση,''....και τα βιβλία ρε,'' είπες.

Και πήρες ένα βιβλίο και το έσκισες μπροστά μου.

Φύλλο και φτερό το έκανες.

Άρχισες από τώρα τις αποδομήσεις

Πέντε χρονών

Λερώνεις τη ζωή

Γράφεις το πρώτο σου ποίημα

Χωρίς τίτλο

Απλώς

Το ποίημα «Αριάδνη», δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο:

http://varelaki.blogspot.gr/

Επίμετρο:

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο "Θέατρο - Εργαστήριο". Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και "ανεβάσει" με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., ("Ειρήνη" και "Πλούτο" του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. "Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη" και "Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη". Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η νουβέλα της "Το σώμα του έγινε σκιά" (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού.

(http://varelaki.blogspot.com).

Έργα της:

«Η προφητεία του ανέμου», Δωδώνη, 2009

«Το σώμα του έγινε σκιά», Ανατολικός, 2010

«Πληγές», Γαβριηλίδης, 2011

«Εποχή μου είναι η ποίηση», Γαβριηλίδης, 2013

«Οντισιόν», Vakxikon.gr, 2015

«23 μέρες», Γαβριηλίδης, 2015

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

«Ποιητές στη σκιά», Γαβριηλίδης 2012

«Ανθολογία ποίησης και γραπτού λόγου», Παππά, Βασιλική Β. (2012)

«Μονόλογοι συγγραφέων», Vakxikon.gr [ανθολόγηση, κείμενα] (2015)

Πηγή: Βιβλιονέτ