Δημήτρης Μπαλτάς, "Στο μετερίζι του χρόνου"

*    *    *


Οι μηχανές ζητούν
καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Οι εργάτες είναι ήδη νεκροί.

Εν πολλοίς επικίνδυνοι
οι διάφοροι -ισμοί,
αλλά αυτός πια...
εξακολουθεί να διψά
παρά το τόσο αίμα!




*    *    *


Η ευτυχία είναι ένα κόκκινο μπαλόνι
μπλεγμένο στα ηλεκτρικά καλώδια
του κόσμου.




*    *    *


Είναι δύσκολο να γράψεις ένα ποίημα
που να λέει κάτι χωρίς να προσποιείται
ότι κάτι έχει να πει.




*    *    *

Υπόσχονται ανάπτυξη, επενδύσεις, κέρδη. Μιλάνε με πάθος για «άνοιγμα» στις πράσινες επιχειρήσεις και την τεχνητή νοημοσύνη, για ενίσχυση της παραγωγικής βάσης και μείωση του πληθωρισμού.

Και το γεροντάκι, που ξεροσταλιάζει στο ΑΤΜ να πάρει τη σύνταξη του, βλέπει με πίκρα την ιστορία να επαναλαμβάνεται και, πρωτίστως, τους αχυρανθρώπους να αλλάζουν μονάχα μούρη, να γίνονται διαρκώς χειρότεροι χωρίς στάλα ντροπής, χωρίς φραγμό κανέναν.

*    *    *


Θυμάμαι τον παππού μου να λέει:
«Ο Μαμωνάς είναι φίδι,
μη σε ξεγελάει, απλώς αλλάζει δέρμα».

Πού να το φανταζόταν ότι πια
δεν χρειάζεται ούτε αυτό να κάνει,
ούτε η στάχτη στα μάτια δεν είναι
πλέον απαραίτητη που όσο να πεις
έδειχνε μια καπατσοτσύνη.

Όλα γίνονται φανερά και ξεδιάντροπα.




*    *    *

Είμαι πάντα στο πλευρό των ηττημένων. Όχι από οίκτο μήτε από εμπάθεια για τους πετυχημένους. Μα στο βλέμμα τους οι ηττημένοι κρύβουν μια ντομπροσύνη αψεγάδιαστη. Κακά τα ψέματα. Σήμερα, στις περισσότερες περιπτώσεις πίσω από τους πετυχημένους δεν βρίσκεις αλήθειες, παρά μόνο καμιά λοβιτούρα ξετσίπωτη και αρκούντως φινιρισμένη.

*    *    *

Στο μετερίζι του χρόνου. Μια σοδειά πενήντα μικρών ποιημάτων για τον αλλοτινό ρομαντισμό και τη γλυκιά νοσταλγία, τη μνήμη και τον πόνο, τον έρωτα και την απώλεια, τη μοναξιά και τον θάνατο, την απαντοχή και τη ματαίωση, τη βουή της πόλης και την ανεκλάλητη σιωπή της νύχτας, την καθημερινότητα και το όνειρο, την ευθύτητα και την υποκρισία, την τρωτότητα και την τόλμη, το δίκιο και τη σήψη, την υπαρξιακή αγωνία και τους κοινωνικούς αγώνες. Μια σειρά πενήντα θραυσμάτων από τη ρωγμή του χρόνου που όλο και βαθαίνει.

Από την έκδοση

Από τη συλλογή «Στο μετερίζι του χρόνου», Οι Εκδόσεις Των Φίλων, 2026.
Έργο εξωφύλλου: Λάζαρος Κτενίδης, Το θρόισμα του χρόνου, μολύβι σε χαρτί, 2026.

Ο Δημήτρης Κ. Μπαλτάς είναι ποιητής, φιλόλογος και επιμελητής κειμένων. Γεννήθηκε το 1999 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Πραγματοποίησε προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα, μικρά πεζά, δοκίμια και κριτικά κείμενα σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και σε συλλογικά έργα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα ιταλικά και τα γερμανικά. Έχει επιμεληθεί την ποιητική ανθολογία Η ποίηση ως πράξη αντίστασης (εκδόσεις Ειρήνη, 2026). Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές με πιο πρόσφατη την ποιητική συλλογή Στο μετερίζι του χρόνου (Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2026).

Έργα του ιδίου:

Η Αρχή (Οσελότος, 2019)

Μελωδίες λήθης (Αποστακτήριο, 2021)

Το όνομα του έρωτα (Αποστακτήριο, 2022)

Περιγραφές του ανεκπλήρωτου (Κάκτος, 2022)

Τα λεπτά της σιωπής (Κάκτος, 2023)

Υπό καθεστώς ομηρίας (Μετρονόμος, 2025)

Στο μετερίζι του χρόνου (Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2026)

Δημήτρης Μπαλτάς, "Περιγραφές του ανεκπλήρωτου"

Το «θα»


Σούρουπο. Πλατεία Εξαρχείων.
Μυρωδιά βροχής και νοτισμένου χορταριού.
Κάθεσαι στην καφετέρια.
Παραγγέλνεις έναν μέτριο.
Προς στιγμήν χαζεύεις τους λίγους περαστικούς.
Σαν σαλιγκάρια έχουν ξεμυτίσει μετά τη βροχή.
Χαμηλός φωτισμός, αυτή η κίτρινη θαμπή
λάμψη – πρόσωπο νεκρού.
Πίνεις μια γουλιά απ’ τον καφέ.
Όπου κι αν κοιτάξεις, τα μάτια σου
συλλαμβάνουν στιγμιότυπα μελαγχολικά.
Σκέφτεσαι το αύριο.
Αυτό το αύριο σε κρατάει ζωντανό.
Η ελπίδα ότι το αύριο θα διαφέρει από το σήμερα.
Κάτι σημαντικό θα συμβεί αύριο!
Μα ναι, οπωσδήποτε, αύριο θα είσαι ευτυχής!
Αύριο θα αναστηθείς από την εκ νεκρών ζωή.
Θα λάβεις αύριο την πολυπόθητη απάντηση
ή ένα προσδοκώμενο τηλεφώνημα.
Θα σε θυμηθούν αύριο όσοι νομίζεις
πως σε έχουν ξεχάσει.
Τον καφέ σου θα τον πιεις αύριο με συντροφιά
φίλων αγαπημένων.
Όλα θ’ αλλάξουν αύριο!

Ας έχουν περάσει τόσα αύριο,
ας μην έχει αλλάξει τίποτα,
πάντα το παρηγορητικό «θα» ενός
ουτοπικά πολλά υποσχόμενου αύριο
θα… σε συντηρεί.





Στον αέρα


Θυμάμαι το χρώμα των ματιών σου,
παρόλο που έχω χρόνια να σε αντικρίσω.

Θυμάμαι το άρωμά σου, το μυρίζω καθημερινά,
παρόλο που έχεις πάψει από χρόνια να το φοράς.

Θυμάμαι το άγγιγμα των χεριών σου, απαλό χάδι,
παρόλο που έχεις χρόνια να με αγγίξεις.

Θυμάμαι τα άλικα χείλη σου (δυο γέφυρες
των στεναγμών, ενώ ήξερα μόνο μία),
παρόλο που δεν τα φίλησα ποτέ.

Θυμάμαι …

Και να!
Τώρα σε βλέπω εδώ, μπροστά μου.
Προβάλλεις ξαφνικά, όποτε σου καπνίσει,
απ’ το παράθυρο και πετώντας κάθεσαι
αναπαυτικά στην πολυθρόνα,
όπου καθόσουν άλλοτε, και κοιτάς
τη θωριά του αέρα που έρχεται.

Του αέρα που έρχεται απ’ το παράθυρο
που άνοιξες.





Ώρα μεσημεριού


Ώρα μεσημεριού
ήλιος με δόντια
σιγή νεκρική
πόλη κενή.

Πάλι πέρασε
ο ψυχοπομπός
με κόκκινο φανάρι.





Από τη συλλογή «Περιγραφές του ανεκπλήρωτου», εκδόσεις Κάκτος, 2022.



Βιογραφικό
 
Ο Δημήτρης Μπαλτάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 1999. Σπούδασε στο τμήμα Φιλολογίας του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 2021 με βαθμό «Άριστα». Είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Έχει παρακολουθήσει πληθώρα επιμορφωτικών σεμιναρίων, εκπαιδευτικών ημερίδων και επιστημονικών συνεδρίων. Έχει φοιτήσει στο σεμινάριο «Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένου» του Κέντρου Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ. Ποιήματά του έχουν βραβευθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, όπως της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά, του Συλλόγου Επιστημόνων Κεντρικής Μακεδονίας «Αριστοτέλης» και του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας-Κύπρου, και έχουν φιλοξενηθεί σε αντίστοιχες ποιητικές ανθολογίες.
Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές «Η Αρχή» (εκδόσεις Οσελότος, 2019), «Μελωδίες λήθης» (εκδόσεις Αποστακτήριο, 2021), «Το όνομα του έρωτα» (εκδόσεις Αποστακτήριο, 2022).
Η ποιητική συλλογή «Περιγραφές του ανεκπλήρωτου» αποτελεί το τέταρτο λογοτεχνικό του έργο.