Κατερίνα Ατσόγλου, "Συμβολισμοί"

                      Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ο έρωτας δεν ρωτά.

Δεν ζητά τον λόγο ευγενικά.

Δεν αναγνωρίζει απαγορευτικά.

Δεν υπολογίζει λογικές.

Ζει κάτω από χόρτα ξερά

έτοιμα να προκαλέσουν πυρκαγιά

μέρα μεσημέρι στο τελείωμα του Αυγούστου.

Ο έρωτας έρχεται…

Σκαρφαλώνει στα πόδια σου

τρυπά το στέρνο σου και μπαίνει μέσα σου

κατακτά τα φρούρια

σπάει τις πανοπλίες.

Σε γυμνώνει.

Σε αποτελειώνει.

Σε συνθλίβει.

Σε αφήνει μόνο.

                          ΠΛΑΝΗ

είμαι μια ξεχαρβαλωμένη σημαία

στην άκρη μιας προβλήτας

χωρίς χρώμα και πατρίδα

είμαι μια ξεχασμένη περηφάνια

που αφήνει τον άνεμο

να κάνει ρεσάλτο

αδίκως περιμένω τα χέρια σου

να μαζέψουν τα κουρέλια μου

                                 ~*~

εκείνος έδειχνε την έξοδο

και εγώ κοίταγα τα λατρεμένα χέρια του

τα μαγικά του δάχτυλα

τις φλέβες

που έμοιαζαν ρυάκια

σε μαραμένη γη

                                 ~*~

η απόσταση και η σιωπή

μας κρατάνε αγαπημένους

έγιναν οι λέξεις επικίνδυνες

ματώνουν σαν καρφιά

                 ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Λιώνω

με βλέπω να λιώνω

λιώνουν τα μαλλιά μου και κυλούν

λιώνουν τα μάτια μου

και η φωνή μου

και το σώμα μου ρέει

και η ψυχή μου

ακόμη

και όλα αυτά γιατί έχεις τρεις ώρες να μου μιλήσεις

               ΓΥΝΑΙΚΑ

Γυναίκα που ποθεί

ντυμένη στα κόκκινα

περπατά στο δάσος

πατά κλαριά σπασμένα

όχι από λάθος

μα για να ακουστεί.

Θήραμα προς αναζήτηση

παραδομένη στον οίστρο της.

                  ΕΝΑ ΜΑΤΣΑΚΙ ΑΡΩΜΑ

Αν μπορούσα να νικήσω τον χρόνο

θα το έκανα σήμερα για να σου φέρω ζεστό καφέ

και να σου πω από κοντά μια καλημέρα

ύστερα θα περπατούσα στην πόλη σου

στους δρόμους σου

θα άγγιζα τις εικόνες των ματιών σου

και θα ’κλεβα από μια γλάστρα

ένα ματσάκι άρωμα

για να θυμάμαι στην επιστροφή.

Αν μπορούσα να νικήσω τον χρόνο

θα ’μουν τώρα μια ανάσα από τα χείλη σου.

Από τη συλλογή «Συμβολισμοί», εκδ. Βακχικόν, 2020.

Ερίνα Εσπιρίτου, "Τρία ποιήματα"

Οι εραστές

Οι εραστές δεν μένουν στο ίδιο σπίτι

ούτε μοιράζονται τα ίδια σεντόνια

δεν βλέπουν μαζί το δελτίο των οχτώ

και δεν ανησυχούν ποιος θα βγάλει τα σκουπίδια.

Οι εραστές δεν έχουν κατοικίδια

ούτε στο μπαλκόνι γλάστρες

δεν κλείνουν τις κουρτίνες

μήτε τα φώτα.

Οι εραστές ξυπνούν χαράματα

με ένα χαμόγελο σε χείλη που διψούν

και ακατανίκητο πόθο

χαϊδεύουν τις λέξεις στα σημειώματα

και μετά καίνε τις σελίδες.

Οι εραστές δεν πεθαίνουν ποτέ

ζουν κάτω από τις στάχτες

και περιμένουν μιαν αναπνοή

μια και μόνο αναπνοή

να φουντώσει την φλόγα

που κάθε βράδυ προσπαθούν

μάταια να σβήσουν.

Οι εραστές φτιάχνουν σενάρια

μίσους και απιστίας

και την ίδια στιγμή θα πούλαγαν και την ψυχή τους

για μια αγκαλιά “ακόμα”.

Είμαστε μόνοι μας

θα ζούσα την κάθε στιγμή για χάρη σου,

θα λάτρευα το αεράκι που σε δροσίζει και

θα ’κανα σκιά με τα χέρια μου να ξαποστάσεις

τα μεσημέρια του καλοκαιριού.

είμαστε μια σκέψη στο άπειρο

μια βαρκάδα κάτω απ’ το φως της σελήνης

είμαστε μόνοι μας

χαμένοι

με χαλασμένη πυξίδα

θα ζούσα στην άκρη του ονείρου σου

και εσύ κατάλαβες

στην άκρη του κόσμου

από τότε έχω να σε δω

Ο Γερανός

Οι άνθρωποι θέλουν να ξεχειμωνιάζουν

στις πλάτες των άλλων

και να κρατούν για τους ίδιους τα καλοκαίρια

εγώ θέλω ένα ταίρι

όπως οι γερανοί

να μου φτιάξει φωλιά και να με περιμένει

όλες τις εποχές

ακόμα και εκείνες που δεν έχουν τελειωμό

να τρώει από το στόμα μου

και να με κοιτά στα μάτια

Τα ποιήματα «Οι εραστές» και «Είμαστε μόνοι μας», έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιο της ποιήτριας (http://erinaespiritu.blogspot.gr/).

Το ποίημα «Ο Γερανός», δημοσιεύεται για πρώτη φορά.

Στην εικόνα: Adriaen van Cronenburg, «Portrait of a Dutch Lady» (Detail), 1567.