Νεκτάριος Μπέσης, "Ο ύμνος του χαμένου"

Ο ύμνος του χαμένου


Στο σημείο όπου ξανάρχισα,
εκεί είναι.
Οι εκλάμψεις του φωτός,
η πρώτη και η τελευταία στιγμή που σε είδα,
η αγάπη που έδωσα και νόμιζα πως χάθηκε,
ακόμα και αυτή εκεί είναι.
Ένιωσα ευγνωμοσύνη για όσα έφυγαν,
για όσα δεν είναι πια εδώ,
ένας καφές στη σκοτεινή πλαγιά του βουνού,
τα βιολιά στην ημικυκλική αίθουσα,
να εκσφενδονίζουν τις σκέψεις,
πιο πάνω από το ταβάνι.
Προσπάθησα πολύ,
ξανά και ξανά,
να αφήσω τη ζωή μου να μην στάζει στο πάτωμα.
Ξέρετε κάτι;
Ίσως δεν κατάφερα τίποτα.
Ίσως, όμως, όσα έχασα,
να έγιναν μέρος μου.
Sic transit gloria mundi.
Όλα περνούν, μα ό,τι αγάπησα,
εκεί είναι.


                          Νεκτάριος Μπέσης




Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Ettore Tito, «Breezy Day in Venice» (1895).
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

O Νεκτάριος Μπέσης γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα όπου και ζει. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές, Η ορχήστρα του δάσους (Εκδόσεις 24 Γράμματα, 2017), Καταστρέφοντας τα χρώματα της νύχτας (Εκδόσεις 24 Γράμματα, 2018), Ο φύλακας των ανθισμένων δέντρων (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2021) και Στη σκιά του ουρανού (Εκδόσεις Ενύπνιο, 2025). Ποιήματα και μικρά διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες ανθολογίες, λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες.

Νικολέτα Τσιλίκη, "Τέσσερα ποιήματα"

Γυναίκα


Σάββατο βράδυ, αργά.
Ένα μπαρ,
γεμάτο
καπνό και άντρες.
Κάπου στη μέση εσύ,
ένας φάρος με κόκκινο φόρεμα.
Φαίνεσαι γυμνή, παρά ντυμένη.
Το ξέρω, σε ξεγυμνώνουν συχνά,
όχι πάντα με τα χέρια
αλλά με λέξεις, βλέμματα και υπονοούμενα.
Ζητούν το σώμα σου
και στήνουν παιχνίδια για να το κερδίσουν.
Στημένα ύπουλα και με δεξιοτεχνία.
Άκου λοιπόν: Δεν είσαι τίποτα άλλο
παρά το κόκκινο στη ρουλέτα τους.





Όταν δεν με αναζητάς


Όταν δεν με αναζητάς κρύβομαι,
στα λειψά βράδια της Κυριακής
Τριγυρίζω σε άνυδρους δρόμους,
γυμνή και γκρίζα σε άδεια πόλη.
Οι αποχαιρετισμοί όπλα με σιγαστήρα
αθόρυβη η εκτέλεση
πιο φονική η αναμονή.
Το ψύχος της στιγμής που δεν θα αναστηθεί
εσύ που δεν με αναζητάς.





Αδράνεια


Παγωμένο σώμα, αδρανές.
Σα νεκρό μέσα στην κάσα.
Σε βλέπω να λυπάσαι,
σαν όντως να πέθανα.
Χαμογελάς με τα χαρακτηριστικά λακάκια σου
γεμάτα παγωτό βανίλια,
άσπρα σαν την γαρδένια της τελευταίας γλάστρας,
που άφησες να μαραθεί στο μπροστινό μπαλκόνι μας.
Από τα μεγάφωνα της εκκλησίας ηχεί:
«Ένας κρετίνος που γελά, παριστάνοντας τον άνθρωπο».





Τα αλμυρά κύματα


Η αλμύρα της θάλασσας πάνω στο πρόσωπό μου,
κυλάνε τα κύματα πελώρια από τα μάτια μου.
Στο πάτωμα χαρτιά σκισμένα
με σκέψεις που δεν μοιράζονται.
Το μαξιλάρι μούσκεμα από τα κύματα
και στο κομοδίνο ένα γιασεμί,
μήπως και μπορέσει να κλείσει η πληγή.
Ναι αυτή, που κάθε βράδυ ουρλιάζει σαν πεινασμένος λύκος.
Τι ήχο κάνει η καρδιά όταν την ξεριζώνεις;
Δεν ήξερα, μέχρι τη μέρα που έφυγες.



                                        Νικολέτα Τσιλίκη




Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Egon Schiele, «Kneeling Female in Orange-Red Dress» (1910).
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Η Νικολέτα Τσιλίκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι φιλόλογος με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στην Ειδική Αγωγή και στη διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης/ξένης γλώσσας. Ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων, διηγημάτων και επιστημονικών άρθρων.

Κωνσταντινος Μαρκογιάννης, "Ίχνη φωτός"

Προορισμός


Το ξέρω κουράστηκες…

Θέλεις απλώς να κοιμηθείς
έναν ύπνο δίχως όνειρα.

Δίχως εφιάλτες…

Αόρατος αν μπορούσες θα γινόσουν.
Απαλλαγμένος απ’ της ύλης τα δεσμά.

Ατάραχος και ανέμελος
θα περιπλανιόσουν…

Από σπίτι σε σπίτι.
Από άστρο σε άστρο.

Χωρίς σκοτούρες.
Χωρίς σκοπό.

Ενίοτε θα μεταμορφωνόσουν
σε δέντρο, πεταλούδα…

Άλλες φορές θα γινόσουν
σύννεφο, βροχή.

Ναι, αν μπορούσες
θα τα θυσίαζες όλα…

Έρωτες, φίλους, οικογένεια.
Μικρές και μεγάλες απολαύσεις.

Άλλωστε τι είναι η ζωή
μπρος στην αιωνιότητα;

Για σκέψου το λιγάκι…

Είναι το ταξίδι που αξίζει
ή ο τελικός προορισμός;





Στα Όνειρα


Μου λες όλα είναι μάταια
Εφήμερα…

Ίσως, σου λέω
Ίσως…

Όμως στα όνειρα
Η ψυχή μεταμορφώνεται
Παίρνει πολύπλοκη μορφή

Ο πατέρας γίνεται άνεμος
Η μητέρα είναι δέντρο
Με πέτρα μοιάζει η αδερφή

Οι σκέψεις θυμίζουν σύννεφα
Οι ήχοι πετούν σαν πεταλούδες
Τα αισθήματα στάζουνε βροχή

Μέσα στα όνειρα
Τα πάντα μεταπλάθονται
Ξαναγεννιούνται

Τίποτα δεν πεθαίνει
Τίποτα…





Ωδή στη Μοναξιά


Ω Μοναξιά
Μούσα της έμπνευσης
Πηγή δημιουργίας
Πιστή μου φίλη
Μάνα, ερωμένη, αδερφή

Ω Μοναξιά
Πάμε μαζί να φύγουμε
Μακριά απ’ τα πλήθη
Τα ψεύτικα χαμόγελα
Τους άσπονδους φίλους και εχθρούς

Κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό
Περίπατο εσπερινό θα πάμε
Η Πούλια θα μας οδηγεί
Το ολόγιομο φεγγάρι

Πιασμένοι χέρι χέρι
Σε αρχαίο τύμβο θα αναπαυτούμε
Θα αφουγκραστούμε σιωπηλά
Τα δέντρα και τους νεκρούς

Θα ψιθυρίσει ο άνεμος…
Θα μας δροσίσει η βροχή…





Από τη συλλογή «ίχνη φωτός», εκδ. Βακχικόν, 2021.

Ο Ελληνοαυστραλός εικαστικός-ποιητής-ερευνητής Κωνσταντίνος Μαρκογιάννης γεννήθηκε στη Θεσ/νίκη στις 2 Ιουλίου 1977. Είναι απόφοιτος του Κολλεγίου Anatolia με πανεπιστημιακές σπουδές στην εικονογράφηση και τη φωτογραφία και διδακτορικό τίτλο στις καλές τέχνες.

Έχει συνεργαστεί με αξιόλογους καλλιτέχνες, συγγραφείς και αρχιτέκτονες. Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 'Έργα του έχουν διακριθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευτεί σε διάφορες γλώσσες. Κείμενα και κριτικές του έχουν παρουσιαστεί σε Ελληνικά και ξένα έντυπα και ιστότοπους. Εικαστικά του δημιουργήματα κοσμούν συλλογές μουσείων και βιβλία του βρίσκονται στα ράφια γνωστών βιβλιοπωλείων.

Κύριο χαρακτηριστικό της δουλειάς του είναι η έντονη διάθεση πειραματισμού: εκφραστικά μέσα όπως η φωτογραφία, το κολάζ και η ποίηση συνομιλούν και παντρεύονται μεταξύ τους. Τα θέματα που κυρίως τον ενδιαφέρουν έχουν να κάνουν με την εξερεύνηση του ανθρώπινου ψυχισμού, τον υπαρξισμό, τα αρχέτυπα, τη μνήμη, την ταυτότητα, τον θάνατο, την πνευματική αναζήτηση, τον διαθρησκειακό διάλογο και τη διεύρυνση της συνείδησης.

https://linktr.ee/konmark

Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης, "«Το κύμα», «Υστερόγραφο», «Δύσκολος δρόμος»"

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ ΓΡΑΜΜΑ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟ ΠΟΥΤΙΝ


Χειρότερος ο κόσμος γίνεται.
Αρκεί μια σπίθα για να σβήσει.
Και συ στο μαύρο σου σκοινί ακροβατείς.

Καμιά Ρωσία δεν λαμπρύνουν τόσοι θάνατοι.

Καμιά πατρίδα τόσο αίμα.


Αυτά σου έγραφα τότε,
ανάμεσα σε άλλα, Βλαδίμηρε.

Δεν ήτανε περίπατος.
Κρατάει κοντά τέσσερα χρόνια τώρα
ο πόλεμος. Κι εγώ επιμένω
να σου γράφω, όχι από αφέλεια
(δεν κυβερνούν
ανάκουστοι κελαηδισμοί τον κόσμο,
δεν γράφουν ποιητές την ιστορία) αλλά
από επίγνωση και άχτι για το αίμα,
το αθώο αίμα,
που τρέφει αυτό το ποίημα.

Νιώθω πως τρέφομαι με πτώματα, Βλαδίμηρε,
αντί με τα πουλιά να τραγουδώ
και των παιδιών τα γράμματα στο Ροβανιέμι
να πηγαίνω.

Ξέρω πόσους ποιητές αφάνισε το Αρχιπέλαγος
και πόσους στη σιωπή τούς καταδίκασε.
Είμ’ ένα τίποτα μπροστά σου
όπως και τόσα άλλα
σαν εμένα σύννεφα με παντελόνια.

Στον κόσμο της ζούγκλας ο λέων είσαι
κι εγώ ο χτύπος μιας καρδιάς
που πάντα σ’ έν’ άλλο στήθος
πιο φτενό θα καταφεύγει.
Και τούτο δεν αλλάζει όσα
                   κι αν κοκορίζουνε ορνίθια.

Ακόμη απορώ με όσους πιστεύουν
πιο δυνατό τ’ αηδόνι απ’ τον κίρκο.

Κόλακες του Θεού    αντί
για φίλους του Ιώβ, αληθινούς, τους λογαριάζω.

(Θυμηθείτε με.
Έρχονται αηδόνια, ποιητές
που το δικό μας θα ’χουν πρόσωπο
                                      μα όχι την καρδιά μας.
Κι εμείς
σε κάποιο Αρχιπέλαγος, παλιών καιρών φαντάσματα,
τις αλυσίδες μας θα σέρνουμε.)


                                         Μάτι, 15.11.2025





ΤΟ ΚΥΜΑ


Πάνω σε τούτη την κορφή
κοιτάζεις πίσω    τη θάλασσα
του παρελθόντος. Κι απορείς.
Μα θα ’πρεπε;

Ήταν δύσκολα τα χρόνια τότε
− και πότε δεν ήσαν.
Χελώνες αργοκίνητες οι δείχτες
στα ρολόγια. Και συ
ανυπόμονος
−ω, πόσο ανυπόμονος, Θεέ μου−
βιαζόσουν
να διαβείς τις Συμπληγάδες,
τον δύστροπο κάβο των καιρών
γοργά ν’ αφήσεις πίσω σου    λες
και τα πάθια μας τελειώνουν κάποτε
σε τούτη τη ζωή    κι αναπαμός
πριν απ’ τον θάνατο μας περιμένει
σαν παραδείσιος γιαλός τον ναυαγό
που ξέρασε
ο μανιασμένος Λεβιάθαν.

Τώρα οι ίδιες ώρες    οι ίδιοι δείχτες
συμπυκνώθηκαν σ’ ένα κύμα
τόσο σφοδρό
                        τόσο γρήγορο
που δεν κατάλαβες
πώς σ’ άρπαξε και σ’ έφερεν εδώ    τόσο κοντά,
μια ανάσα μόλις,
απ’ τον Κήπο της Ενθύμησης.


                                         Μάτι, 17.11.2025





ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
[απ’ το ημερολόγιο του Ήφαιστου Μυρίνη]


Επειδή σ’ αγαπώ, έγινα καλόγερος, Κυρά μου.
Μέσα στον κόσμο και τον θόρυβο σε χάνω.
Ξεχύνουν τον μαύρο τους καπνό οι καμινάδες.
                                          Δεν αντέχει
κάτω από τέτοιον ουρανόν ο χορευτής.
                                Παγώνει ο χορός.
Η φωτιά σβήνει
κι ο σεπτός κύκλος των ψυχών μας γύρω της
κλονίζεται    καθώς
σαράφηδες και μεταπράτες τον πατούν.
 
Κι οι πειρασμοί
τον θησαυρό εξανεμίζουν του ανθρώπου
σ’ εφήμερα βαγιόκλαδα.
 
Κόρη απάρθενη του Μάγου
μες στις βραχείες λίστες σε στριμώχνουν
και σε σχολειά σε στέλνουν
για να μάθεις τί, ω υπερούσιο μυστικό;

Θέλει ανδρεία, τόλμη ν’ αποσύρεσαι.
Δύσκολος δρόμος
να παρακάμπτεις τις Σειρήνες,
η βλάβη να ’σαι μες στ’ αλάνθαστα ρολόγια
και παραβάτης σε χρόνους χριστιανούς.

Μα τρόπο δεν έχω άλλο
σ’ αυτούς τους άξεστους καιρούς
που οι κένταυροι πληθαίνουν    και οι άνθρωποι
μέρα τη μέρα λιγοστεύουν.

Ας χαθώ εγώ
μα εσύ Αρχόντισσα, Κυρά να παραμείνεις θέλω
κι ανάστροφο ψάρι στον καιρό.
Γι’ αυτό μες στο κελλί μου τώρα υπομένω.


                                         Μάτι, 12.12.2025

                     Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης




Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: J.M.W. Turner, «Slave Ship» (1840).
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.




Ο Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε στην Πάντειο Πολιτικές Επιστήμες. Εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρία ώς την συνταξιοδότησή του. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Τελευταία του ποιητική συλλογή Η χώρα που δεν τιμωρεί (εκδόσεις "κουκούτσι" 2019). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά μεταξύ των οποίων, ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ, ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, ΠΟΙΗΣΗ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ καθώς και στην εφημερίδα ΑΥΓΗ. Ποίημά του θα συμπεριληφθεί στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ που ετοιμάζουν οι εκδόσεις Μαΐστρος ενώ στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Πολύμνια, ARS POETICA" θα αναρτηθούν ποιήματά του μεταφρασμένα και στα ισπανικά.