Χρήστος Μαρκίδης, "Ποιήματα"

ΤΩΡΑ ΨΗΛΑ


Τώρα ψηλά στηρίζεις
τον ιστό
ή χαμηλά στολίζοντας
το πρυμναίο κατάρτι
λάμνεις.
Σαν τον Ερμή αργάτη
έρχεσαι και πας
μέσα στων λαβυρίνθων
τα πολύπτερα
υποβρύχια κρίνα.




Κιννάβαρι, Άγρα 2009





ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ


Στοχεύοντας το ηλιοβασίλεμα
αντάμωσα ανάμεσα της λύτρωσης
και του χαμού ένα αηδόνι.

Βουβάθηκες, μου είπε;
Χτύπα!

Πάγωσα μέσα στη θαλάμη
να υπομένω.





ΑΜΩΕΝ


Σήμερα που οι λέξεις
άδειασαν το νόημά τους
το αρχαίο επώνυμο
του πατρός μου
φαντάζει ακόμη
πιο άρρητο και φρικτό.
στοίχειωσαν μέσα μου
τ’ ασφοδίλια
και τα δοξάρια γίναν
χλωμά τριαντάφυλλα.

Αυτά είπε στρέφοντας
κατά τον νοτιά ο Ελάτιος.





ΠΕΤΡΑ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ


Κάποτε τα όνειρα δικαιώνονται
κάποτε παραμονεύουν
κάποτε σκύβουν και ρωτούν:
Ζεις; Για δεν ζεις;
Ζήσε! Να στοιχηθείς δεν θέλησες
Να μοιραστείς δεν ήρθες
στην αλχημεία της φωτιάς πορεύτηκες ολκός
σ’ ανυπεράσπιστα βλέμματα γεύτηκες ύδωρ
τρυγόνια νοερά, βρύσες λιμένων άντλησες
στης αγωνίας τον αχό εντοιχισμένα μάρμαρα
και δυστοπίες αιώνων συνόψισες
δόρατα φίλων, μνήμες νεκρών
κατηγορίες απίστων
με παρρησία κατήγγειλες.
Τέρατα ιερά, περιπολίες αγίων
χνάρια πολύφερνα, δόκανα χώματα
μνήματα αθύρματα, σώματα ασώματα.

Πέτρα την πέτρα σάρωσες μαρτυρικά στο γέρμα
Της ερημιάς το τρίστρατο και τα κρυφά μαντάτα.





ΞΥΠΝΗΣΑ ΜΕ ΒΡΟΧΗ


Ξύπνησα με βροχή
Κρατούσα λέει στα χέρια μου
ένα μεγάλο αίνιγμα φαιό ακίνητο
ωσάν τον ουρανό που αντίκρισα
ανοίγοντας με κρότο τα παραθυρόφυλλα.
Δύο εικοσιτετράωρα ο θεός
καταδέχτηκε να συνωμοτήσει στο νόημα
εκείνο των σαράντα ημερών, το μέγα.

Μα τα φαινόμενα ως είθισται απατούν
μέχρι το ποίημα να τραφεί
ήλιος ανέτειλε χλωμός, δεν συμφωνεί η φύσις.

Η βούληση από το συμβάν έτη φωτός απέχει.





ΕΞΟΔΟΣ


Αλλοπαρμένος γύρισες από τον Κάτω Κόσμο
Ήπιες νεράκι για χορό κρασί και πεντοζάλη
Ξεντύθηκες την άψινθο τα μαύρα ρούχα βγήκαν
Στολίστηκαν τα πέρατα μα ο νους ψυχομαχάει
Ψυχομαχάει και τέρπεται ψυχομαχάει και λέει
Πού είσαι μάνα του Μαγιού τεφτέρι του πελάγου
Να στείλεις νάμα στην ψυχή να σε μοιρολογήσει
Να σκάψεις λάκκο στον θορό να ποτιστούν τα σείστρα
Και με το νάϊ και να το ναι τα σήμαντρα να ηχήσουν.





Ποιήματα 1999-2020, Αρμός 2023





Πηγή για τα ποιήματα, η σελίδα του Χρήστου Μαρκίδη στο Facebook.
Πηγή για την εικόνα και το βιογραφικό του, η σελίδα του στη Βιβλιοnet.

Ο Χρήστος Μαρκίδης (1954-2026) γεννήθηκε στη Δράμα. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1974-1979). Παρουσίασε τη δουλειά του σε δεκατέσσερις ατομικές εκθέσεις (Γκαλερί Νέες Μορφές, Αθήνα 1984, 1987, 1990. Γκαλερί Ζαλοκώστα 7, Αθήνα 1987. Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι, Αθήνα 1992. Αίθουσα Τέχνης Αθηνών 1995, 2001. Χώρος Τέχνης 24, Αθήνα 1995. Ζήνα Αθανασιάδου Art Gallery, Θεσσαλονίκη 1996. Πολύεδρο, Πάτρα 1997. Γκαλερί Titanium, Αθήνα 1997. Αίθουσα Τέχνης Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2002, Thanassis Frissiras Gallery, Αθήνα 2007, Gallery 7, Αθήνα 2022). Συμμετείχε σε περισσότερες από εβδομήντα ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Παράλληλα κυκλοφόρησαν τα ποιητικά του βιβλία, Μονόζυγο-Τέσσερα Σχεδιάσματα, Διάττων 1999 (εκτός εμπορίου), Έως, Διάττων 2001 (εκτός εμπορίου), Άτια στο σκοτεινό νερό, Εκδόσεις του Φοίνικα 2003 (εκτός εμπορίου), Αμώεν, Εριφύλη 2004 (εκτός εμπορίου), Κιννάβαρι, Άγρα 2009, Δράκων κατήλθες, Τυπωθήτω-Λάλον Ύδωρ 2013, Έρεβος ή το άλλο φως, Εκδόσεις του Φοίνικα 2020, Ποιήματα 2009-2020, Αρμός 2023. Επίσης τα δοκίμιά του, Επτά κείμενα περί Τέχνης, Εκδόσεις του Φοίνικα 2002, Κατάματα, Γαβριηλίδης 2005, 2014 και το λεύκωμα Χρήστος Μαρκίδης Ζωγραφική – Σχέδια (150 έργα και σχέδια & κριτικά κείμενα), Αρμός 2025.