Τόλης Νικηφόρου, "μαζί σου και στο πουθενά (ποιήματα για τη Σοφία, 2)"

αγάπη


ευχαριστώ
για τα σχεδόν εξήντα χρόνια
που ζήσαμε μαζί
και για όσο μας μένει ακόμα

για το συντροφικό σου χέρι
που με συγκράτησε στο χείλος το γκρεμού
και για τον μαγικό κόσμο που μου χάρισες
μέσα απ’ τα μάτια του παιδιού μας

ευχαριστώ
για την αγάπη ως πράξη καθημερινή
αγάπη γενναιόδωρη
που ξέρει να συγχωρεί αδυναμίες και λάθη
και να εμπνέει βιβλία και ποιήματα

η τελευταία μου επιθυμία
είναι να φύγουμε μαζί
σφιχτά κρατώντας όπως πάντα
ο ένας το χέρι του άλλου





τα μυστικά ποιήματα


υπάρχουν ποιήματα
σαν χάδι απαλό ή δάκρυ
πίνακας ζωγραφικής
ή εξαίσια μουσική
που αρνούνται τη γραφή
και στο χαρτί δεν εγκλωβίζονται

συνήθως είναι αόρατα και σιωπηλά
όσοι όμως έχουν καθαρή καρδιά
συχνά τα βλέπουν ν’ αναδύονται
στα μάτια ενός μικρού παιδιού
στους κρόκους όταν προβάλλουν
πολύχρωμοι μέσα στο χιόνι
ή στις ακτίνες του ήλιου τον χειμώνα

τα μυστικά ποιήματα πηγάζουν
στο Ελντοράντο της ψυχής





κάποτε την άνοιξη


ένα χελιδόνι ξαφνικά
μπήκε απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο
φτερούγισε στο δωμάτιο για λίγο
κι ύστερα έφυγε και χάθηκε
ψηλά στον ουρανό

κάποτε την άνοιξη
στο εξοχικό μας σπίτι
στα φλογισμένα νιάτα μου
στα έκθαμβα μάτια μου
σε όσα δεν υπάρχουν πια





μαζί σου και στο πουθενά


δύο και τρεις φορές και πέντε
κοιτάζω δίπλα μου τον καναπέ
τη γωνιά όπου πάντοτε καθόσουν
αλλά εσύ δεν είσαι εκεί

γυρίζω όλους του χώρους
και τα μπαλκόνια ακόμη
αλλά δεν είσαι ούτε εκεί
δεν είσαι πουθενά

βρίσκω ένα ρούχο σου
και το αγγίζω, το αγκαλιάζω
και κλαίω απελπισμένα
και θέλω να χαθώ κι εγώ
καλύτερα μαζί σου και στο πουθενά





απουσία


πόσο πολύ θα ήθελα
να ήσουν απόψε εδώ
δίπλα μου να κάθεσαι
ή έστω απέναντι στον καναπέ

ακόμη κι αν δεν μου μιλάς
η παρουσία σου και μόνο
θα γεμίζει το άδειο σπίτι
τα μάτια σου θα με φωτίζουν
απαλά θα με χαϊδεύουν

πόσο πολύ θα ήθελα
να ήσουν απόψε εδώ
ν’ αρχίσω πάλι ν’ ανασαίνω
και να χτυπάει η καρδιά μου





Από τη συλλογή «μαζί σου και στο πουθενά (ποιήματα για τη Σοφία, 2)», Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2026.