Γιάννης Βαρβέρης, "Βαθέος γήρατος"

ΒΑΘΕΟΣ ΓΗΡΑΤΟΣ, ΙΙ


Πώς ψάχνει κάθε λεπτομέρεια
πώς υποπτεύεται τα βλέμματά μου
πώς γεγονότα ελάχιστα σχολιάζει και θυμάται
πώς με συγχωρεί
και πώς παραμονεύει
με διαίσθηση άκρα
ανύπαρκτους κινδύνους ή υπαρκτούς
έστω για φευγαλέα απόδρασή μου
έξω από τη νόρμα.

Έτσι κατασκοπεύονται άνδρες
από ιερές δήμιες γυναίκες

ανάμεσα στη γέννηση
και στην ταφή τους.





ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟ, ΙΙ


Περνάει κάθε μέρα
από το δρόμο μας
ο ίδιος σοφός παλιατζής.

Κανένας δεν του έχει πει
κι όμως
διαφημίζει αυτά που θα πάρει.

Από την ενότητα

«Α΄ Αθήνα»

ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ


Μου λεν για το Λουτράκι:
πολύ ζεστό
κρύα η θάλασσα
πολλά παιδιά
και θόρυβος.

Βεβαίως και δεν πάμε
στο ίδιο μέρος.





ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ


Πρέπει να ’ρθεις
με τη γυναίκα σου, με το παιδί σου
συμβουλεύεις.

Όμως αυτή
είναι εκδρομή
με όσους, λίγο πολύ
έχουν πεθάνει.

Από την ενότητα

«Β΄ Λουτράκι»

«ΝΑΡΚΗΣ ΤΟΥ ΑΛΓΟΥΣ ΔΟΚΙΜΕΣ»


Οι τύψεις ξέρω πόσο
θα με βασανίζουν κάποτε.
Είναι όμως
το μόνο φάρμακο
κατά της λήθης.





ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ Π. ΚΑΒΑΦΗ
+ 4.2.1899

ΙΙ


Τα είχε εκείνη από καιρό
ντυλίξει όλα
σε πράσινο πολύτιμο μετάξι.
 
Όλα της τα βραχιόλια κι αλυσίδες
σταυρούς και περιδέραια, δακτυλίδια κι άλλα
για να τα βρει ο Κωστάκης της
για να τα βρει ο Κωστάκης.

Γυρίζοντας απ’ την φρικτήν κηδεία
τρέμοντας κατευθύνθηκε προς το συρτάρι
άνοιξε με ωραίες, σεβαστικές κινήσεις
τον ιερόν του θησαυρόν
κι αμέσως τού ήλθαν εις τον νου
ταξίδια, δώρα, επέτειοι
καλέσματα, εορτές, πάντα μ’ εκείνην.

Σε μια στιγμή είπε να δακρύσει.
Αλλά δεν δάκρυσε.
Τα ντύλιξε προσεκτικά, με τάξι
σε ποίημα από πολύτιμο μετάξι.

Δεν τα ξανάνοιξε ποτέ.

Από την ενότητα

«Γ΄ Αθήνα»

Από τη συλλογή «Βαθέος γήρατος», Κέδρος 2011.
Πηγή: «Γιάννης Βαρβέρης, Ποιήματα, Τόμος Β΄ [2001-2013]», εκδ. Κέδρος, 2013.