Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαϊκού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαϊκού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 11 Μαΐου 2025

«Επτά χαϊκού για το φεγγάρι», Απόδοση από την Αγγλική: Σοφία Γιοβάνογλου


Hiroshi Yoshida, Kumoi Cherry Trees, 1926



«Επτά χαϊκού για το φεγγάρι»
Απόδοση από την Αγγλική: Σοφία Γιοβάνογλου


1.

Φέγγοντας στ’ άνθη,

θαμπώνει πίσ’ απ’ τ’ άνθη—

η πανσέληνος


(Μίουρα Τσιόρα)


Ohara Koson, Blossoming Plum Blossoms on a Branch Under at Full Moon, 1900-1936


2.

Ό,τι κι αν φορούν

φαντάζουνε όμορφοι

στο φεγγαρόφως


(Τσιγιό-τζο)


Utagawa Hiroshige or Ando Hiroshige, Night View of Saruwaka-machi,
No. 90 from One Hundred Famous Views of Edo, 1856


3.

Η νυχτερίδα

ζώνοντας το φεγγάρι

δεν τ’ αφήνει


(Κάτο Κιοτάι)


Takahashi Bihō, Bat and Moon, c. 1928–1930



4.

Δαμασκηνάνθια—

«Να, αυτό εδώ κλέψε!»

δείχν’ η σελήνη

 

(Κομπαγιασί Ίσα)


Yoshitoshi, 100 Aspects of the moon, The Yugao chapter from The Tale of Genji, No. 29



5.

Λευκές καμέλιες—

ακούς μόνο πώς πέφτουν

στο σεληνόφως


(Τακακούβα Ράνκο)


Koichi Okada, moonlight on tamagawa



6. 

Η πανσέληνος

τούμπες κάνει στο νερό

και ξεμακραίνει

 

(Σάνο Ριότα)


Koho Shoda, the wedding rocks, 1910



7.

Κυνηγημένη,

στο φεγγάρι κρύβεται—

η κωλοφωτιά

 

(Σάνο Ριότα)


Yoshitoshi, 100 Aspects of the Moon, No. 11





II. Τα χαϊκού στην Αγγλική


1.
Highlighting the blossoms,
clouded by blossoms—
the moon


2.
Whatever they wear
they become beautiful
moon-viewing


3.
The bat
circling the moon
would not leave it


4.
Plum blossoms—
“Steal this one here!”
points the moon


5.
White camellias—
only the sound of their falling
moonlit night


6.
The moon in the water
turns somersaults
and flows away


7.
Pursued,
it hides in the moon—
the firefly





ΙΙΙ. Σύντομα βιογραφικά ποιητών/ποιητριών

1.
Miura Chora (Μίουρα Τσιόρα, 1729–1780): Γεννήθηκε στη Σίμα (στη σημερινή επαρχία Μίε) της Ιαπωνίας, αλλά έζησε στο Ίσε. Ήταν πετυχημένος δάσκαλος των χαϊκού και είχε πολλούς μαθητές, τον ακολουθούσε, όμως, η φήμη του ανεύθυνου και του σπάταλου. Συναναστράφηκε ποιητές, όπως ο Γιόσα Μπουσόν (1716 – 1783), και ηγήθηκε του κινήματος αναβίωσης της ποίησής του κατά τον 18ο αι.

2.
Chiyo-Jo (Τσιγιό-τζο, 1703–1775): Ποιήτρια και ζωγράφος που έζησε στην πόλη Χακουσάν της Ιαπωνίας. Άρχισε να γράφει χαϊκού σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών, ενώ, αργότερα, μαθήτευσε δίπλα στον Καγκάμι Σίκο (1665 – 1731), μαθητή του Ματσούο Μπασό (1644 – 1694). Ξεχώρισε για τη βαθιά της αγάπη προς τον φυσικό κόσμο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία χάρη στην αμεσότητα της έκφρασής της και τη μαεστρία της στη χρήση της γλώσσας.

3.
Katō Kyōtai (Κάτο Κιοτάι, 1732–1792): Γεννημένος στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας, προσπάθησε να ανεβάσει το επίπεδο των χαϊκού από τη χυδαιότητα της γραφής τους στις μέρες του στην ανωτερότητα της γραφής του Ματσούο Μπασό (1644 – 1694). Στη συνέχεια, ακολούθησε τον τρόπο του Γιόσα Μπουσόν (1716 – 1783), συνδυάζοντας τη δύναμη της εικονοποιίας με την επιμελή παρατήρηση τόσο του φυσικού κόσμου όσο και των ανθρώπινων συναισθημάτων και αντιδράσεων.

4.
Kobayashi Issa (Κομπαγιασί Ίσα, 1763–1827): Γεννήθηκε στην Κασιβαμπάρα της Ιαπωνίας και, όταν έγινε 14 ετών, εγκατέλειψε το σπίτι του πατέρα του, λόγω διαφωνιών με τη μητριά του, για να πάει να διδαχθεί την τέχνη του χαϊκού στο Έντο (σημερινό Τόκιο). Η ζωή του σημαδεύτηκε από απανωτές τραγωδίες. Θεωρήθηκε ο πιο συμπονετικός από όλους τους δασκάλους των χαϊκού· τον χαρακτήριζε μια ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στα παιδιά και τους απλούς ανθρώπους.

5.
Takakuwa Rankō (Τακακούβα Ράνκο, 1726–1798): Γεννήθηκε στην πόλη Καναζάβα (Kanazawa) και κατόπιν μετακόμισε στο Κιότο, όπου άσκησε την ιατρική. Προώθησε το στυλ του Ματσούο Μπασό (1644 – 1694) στη σύνθεση των χαϊκού, συλλέγοντας τα γραπτά του τελευταίου, τα δικά του, όμως, ποιήματα θεωρήθηκαν ότι υστερούσαν σε αυθεντικότητα σύλληψης.

6-7.
Sano Ryōta (Σάνο Ριότα, 1890–1954): Γεννήθηκε στην Επαρχία Νιιγκάτα της Ιαπωνίας και εισήγαγε νέους τρόπους έκφρασης για τη φύση.





IV. Υποσημειώσεις

Υποσ. 1: Όλοι οι παραπάνω ποιητές/ποιήτριες εντάσσονται στην Περίοδο Έντο ή Τοκουγκάγουα της Ιαπωνικής Λογοτεχνίας (1603 - 1868) και μόνο ο τελευταίος (Σάνο Ριότα) στην Περίοδο Τόκιο (1868 - σήμερα).

Υποσ. 2: Για τα μεταφρασμένα πιο πάνω χαϊκού από τη Ιαπωνική στην Αγγλική γλώσσα, όπως και για το μεγαλύτερο μέρος των σύντομων βιογραφικών των Ιαπώνων ποιητών/ποιητριών, βλ. Addiss, St./ Yamamoto, F./Yamamoto, A. (Επιμ. 2009). Haiku: an anthology of Japanese poems, SHAMBHALA PUBLICATIONS, INC.





V. Πηγές για τις εικόνες:

Επάνω εικόνα: https://www.scholten-japanese-art.com/kacho_fugetsu_19.php
1: https://artvee.com/dl/plum-blossom-and-full-moon/
2: https://www.brooklynmuseum.org/objects/121704
3: https://collections.artsmia.org/art/91665/bat-and-moon-takahashi-biho
4: https://en.wikipedia.org/wiki/One_Hundred_Aspects_of_the_Moon
5: http://www.ukiyoe-gallery.com/detail-b294.htm
6: https://archive.org/details/28550g1/28550g1.jpg
7: 
https://en.wikipedia.org/wiki/One_Hundred_Aspects_of_the_Moon


Πέμπτη 7 Μαρτίου 2024

Νίκος Μυλόπουλος, "Τ’ ανοξείδωτα Χάικου"





Μασώντας πέτρες



Πληγή που χαίνει
Τώρα η εξέλιξη
Χωρίς ανθρώπους.


*   *   *



Αγγίζεις ψυχή
Κι η αγάπη φωτίζει
Τα σκοτάδια μου.


*   *   *



Ο χρόνος είναι
Οι έρωτες που ζούμε
Και τίποτ’ άλλο.


*   *   *



Κρατώ μια λέξη
Με γράμματα άγνωστα
Μέσα στο στόμα.


*   *   *



Βουβό φεγγάρι
Τραγουδά καθ’ εκάστην
Άσμα Ασμάτων.


-- -- -- -- -- -- -- -- -- 



Γεωτρύπανα χαράς



Ερωτευμένος
Στ’ άσπρα δέθηκα πανιά
Και ξεκίνησα.


*   *   *



Μονοσύλλαβα
Ποιήματα αγάπης
Οι ανάσες σου.


*   *   *



Πόσο εύθραυστη
Στην αγκαλιά μου μέσα
Η ανάσα σου.


*   *   *



Μες στων ματιών σου
Τις θάλασσες πνίγονται
Οι θλίψεις όλες.


*   *   *



Άσε να είμαι
Το πιο βαθύ κόκκινο
Στην παλέτα σου.



-- -- -- -- -- -- -- -- -- 



Από τη συλλογή «Τ’ ανοξείδωτα Χάικου», Εκδόσεις Παρέμβαση, 2023.
Προλογίζει ο Γιώργος Ρούσκας.
Έργα εξωφύλλου: Κώστας Γόγαλης.




Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1951 στην οποία σπούδασε, ζει και εργάζεται ως Χειρουργός Οφθαλμίατρος. Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ.
     Έχει εκδώσει δώδεκα ποιητικές συλλογές ενώ συμμετείχε και σε τέσσερα συλλογικά ποιητικά βιβλία. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Ιταλικά, Γερμανικά και Ισπανικά και έχουν δημοσιευθεί σε πλείστα ελληνικά και ξένα λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Επίσης επιλεγμένα ποιήματά του περιλαμβάνονται σε πολλές ποιητικές ανθολογίες.
    Συνεντεύξεις, ανέκδοτα ποιήματα και κριτικά σημειώματα για το έργο του έχουν δημοσιευθεί στους ιστότοπους λογοτεχνίας Culture Book, Ennepe moussa, Fractal, Literature, Diastixo, καθώς επίσης στο «Νόημα», «Στους πίσω κήπους μίας λέξης», στη «Φιλολογική» και στην «Οδό Πανός».



Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2024

Θανάσης Πολυμένης, "Δέκα χαϊκού"





         Χαϊκού



Κράτα το σχοινί
σ’ αυτό που καταρρέει
μη δίνεις φωνή.


           *   *   *


Κυριεύει το
είναι μου ο φόβος σου·
μάτια σκοτεινά.



           *   *   *


Κύκλοι του ήλιου
κύκλοι του φεγγαριού μου
φθορά του χρόνου.



           *   *   *


Ο ουρανός μου
αστεράκια κόκκινα
από χαρτόνια.



           *   *   *


Ράγες κίτρινες
βαγόνια διαλυμένα·
αναχωρητής.



           *   *   *


Σώματα ψυχρά
πέτρινο το φεγγάρι
γλυκό φαράγγι.



           *   *   *


Η ευτυχία
όπως κι αν την προφέρεις
κρύβει τις λέξεις.



           *   *   *


Τεθλασμένες γραμμές
στην ευθεία του χρόνου·
βαδίζω μπροστά.



           *   *   *


Να οδυσσεύεις
και να οδυσσεύεσαι
προς την Ιθάκη.



           *   *   *


Οι νεκροί μας, δεν
περιμένουν τον χρόνο
γυρίζουν πίσω.



                                 Θανάσης Πολυμένης



Πρώτη δημοσίευση.

Στην εικόνα: Paul Klee, «Full moon», 1919.
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2022

Γιώργης Παυλόπουλος, από τα "Τριαντατρία χαϊκού"





                                                     «Αν πράγματι με θες, θα μ’ έχεις»

 
3

Πάλι το δρόμο
γυμνή στο παράθυρο
κρυφοκοιτάζει.





5

Στις τρεις τη νύχτα
το γκαρσόνι μάς πήρε
τα δυο ποτήρια.





15

Σπουργίτης φονιάς
σκοτώνει τον τζίτζιρα
κι αυτός τραγουδάει.





16

Σταυροί στην πλαγιά
κι η θάλασσα πιο κάτω
λάμπει στον ήλιο.





17

Άκουγα κουπιά
χωρίς να βλέπω βάρκα
μέσα στο πούσι.





19

Βαθιά στη λάσπη
αυλακιές από ρόδες
και φύλλα ξερά.





20

Πίσω απ’ τα βουνά
κάποιοι βγαίνουν τα βράδια
και μας κοιτάζουν.





24

Ουρά παγωνιού
σε πισινό μαϊμούς
τούτος ο κόσμος.





29

Άνθη μυγδαλιάς
πέφτουνε στον ύπνο μου.
Ποια με φίλησε;





Τριαντατρία χαϊκού, εκδ. Στιγμή 1990.
Πηγή: «Γιώργης Παυλόπουλος, Ποιήματα [1943-2008]», εκδ. Κίχλη, 2017.





Δευτέρα 21 Μαρτίου 2022

Θοδωρής Σαρηγκιόλης, "Ερωτηματικά χαϊκού"





Χλόη χαμηλή
Ποιο άγαλμα σκεπάζεις
Με τη δροσιά σου;


*


Πόσον ουρανό
Αγριοπερίστερο
Πίνεις σαν πετάς;


*


Άραγε γιατί
Ένας μύθος σκοτεινός
Βγάζει τόσο φως;


*


Τι τρώει το φως;
Πόσες νύχτες πληρώνει
Ν’ αναγεννηθεί;


*


Σε τι σοκάκια
Έθαψες τις κατάρες
Να γίνουν ευχές;



Θοδωρής Σαρηγκιόλης



Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Evelyn de Morgan, «Flora» (1894).
Πηγή για την εικόνα: Wikimedia Commons.

Κυριακή 27 Ιουνίου 2021

Ευσταθία Δήμου, "Στη σπορά των αστεριών"





2.

Δε φταίει η θλίψη
του δειλινού, μα οι στίχοι
που γι’ αυτή μιλούν.


~*~


4.

Βροχή σιγανή,
αόρατη υφάδι
της μοναξιάς μου.


~*~


6.

Μια νύχτα πήρες
το φιλί μου. Κι ακόμα
να ξημερώσει...


~*~


9.

Κλουβί είν’ το ποίημα
κι οι λέξεις μέσα − πουλιά
που κελαηδάνε.


~*~


15.

Τέλος Αυγούστου
την ανηφόρα παίρνω
του Φθινοπώρου.


~*~


25.

Στις αγκαλιές σου
απόθεσα τις νύχτες
της αγρύπνιας μου.


~*~


38.

Στις ανηφόρες
του κορμιού σου κούρασα
βλέμμα και αφή.





Από τη συλλογή «Στη σπορά των αστεριών / Πενήντα πέντε Χαϊκού»,
Νέος Αστρολάβος / Ευθύνη, 2011.

Κυριακή 14 Μαρτίου 2021

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου, "Της μιας ανάσας ποιήματα"





ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ


Καμβάς λιβάδι.
Μιας πεταλούδας στάση,
πινελιά δροσιάς.


Από την ενότητα
Ι. Βεντάλια θέρους





ΧΑΪΚΟΥ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΓΕΡΑΝΟΥ


Οι φτερούγες μου:
τα δεδομένα χέρια
των ερώτων μου.


Από την ενότητα
ΙΙ. Φθινοπωρινό αναλόγιο





ΤΟΥ ΕΡΗΜΙΤΗ
 
 
Φθαρμένο ράσο
μιας μοναξιάς-θρησκείας,
το βιος μου όλο.


Από την ενότητα
III. Δώδεκα ronin





ΛΕΥΚΗ ΑΡΚΤΟΣ


Παμφάγος μήνας
και το χιόνι δαγκώνει
τα πέδιλά μου.


Από την ενότητα
IV. Καρποί χειμώνα





ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ


Δεν ζει στο παρόν
και όλα τ’ αναβάλλει
η Νοσταλγία.


Από την ενότητα
V. 12 tea lights






ΡΑΣΤΩΝΗ


Ο ήλιος ψηλά
λαμπρός χαρταετός μου
κι αφήνω σπάγκο.


Από την ενότητα
VI. Ισημερία εαρινή





Η πρόκληση της μικρής φόρμας. Ποιήματα λιτά και αυτάρκη, χωρίς διάθεση επέκτασης. Η φύση με τους ρυθμούς της, τις εναλλαγές και τη διδασκαλία της. Η απουσία συναισθημάτων. Η συνομιλία δώδεκα αποσυνάγωγων −αξιοπρεπών ωστόσο− πολεμιστών, και η σύμπτυξη μίας ακόμη, σε ποίημα. Το βλέμμα στην ανατολή άπω, και μία νέα, διαφορετική έστω, απόπειρα απόδοσης της ποίησης, είναι οι άξονες των 52+6 ποιημάτων −γραμμένων με τον τρόπο του χαϊκού−, τούτης της συλλογής. Ταξιδεύουν με μιαν ανάσα. Ευγενείς συνοδοιπόροι τους, οι εικαστικές παρεμβάσεις της Χριστίνας Καραντώνη.
Δ.Γ.Π.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)





Από τη συλλογή «Της μιας ανάσας ποιήματα», εκδ. Κουκκίδα 2021.
Έργο εξωφύλλου - εικονογράφηση: Χριστίνα Καραντώνη
Επιμέλεια: Κώστας Θ. Ριζάκης

Σάββατο 9 Μαΐου 2020

Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη, "Τέσσερα χαϊκού"




                                                    1.

                                                    διάφανη νύχτα
                                                          στο κορμί σου υφαίνω
                                                                        πνίγηκα στ’ άστρα




                                                    2.

                                                    στα σώματά μας
                                                          χώρες απέραντες
                                                                        εξερευνήσαμε




                                                    3.

                                                    σε παράθυρα
                                                          μυστικά των βλεφάρων
                                                                        σώνονται ίσκιοι




                                                    4.

                                                    σε άνθη ροδιάς
                                                          γύμνωσες πεταλούδα
                                                                        φτερά ανέμου



Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη



Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Francesca Woodman, «Self-deceit, 1», Rome Italy, 1978 (detail).

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2020

Μαρίκα Συμεωνίδου, "Ξέρεις πού οδηγεί"




ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ


Ξύπνησα έχοντας στο χέρι μου
Το άγαλμα της Αθηνάς
Σοφό το όνειρο
Που δε γίνεται πραγματικότητα
Που σε ξεβολεύει
Όπως ο φίλος που χάθηκε πρόωρα
Όπως η βροχή στο τζάμι
Από μέσα
Δάκρυ.





ΜΟΥΣΑ


Είσαι του έρωτα ανασκόπηση
Είσαι φιγούρα του Botticelli
Είσαι εκείνη που με κάνει
Να καταπίνω λέξεις
Είσαι η αρχιτεκτονική της σιωπής.





ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ


Στον άνεμο
αρέσει σαν ποιητής
Να χαϊδεύει
τα μαλλιά των λέξεων
Άλλες να τις πετάει κάτω στο λευκό χαρτί
Και να τις τσαλακώνει
Κι άλλες να τις φυλάει
σαν φλογίτσες στην παλάμη του.





ΑΠΡΙΛΗΣ


Έχω ραμμένα στο παλτό μου
δύο δάκρυα
από την άνοιξη εκείνη που σε αρνήθηκα.

«Όταν έχει μπει ο Απρίλης και σου ’χει ανακατέψει τα μαλλιά»
«Μυρίζω βροχή, το ξέρω»
Κάθε που βρέχει
Μαζεύω λέξεις, στάλα
στάλα τις κόβω.

κι όμως η ομορφιά γεννιέται στον θρυμματισμένο ήχο
ενός λουλουδιού.

Όλοι θα ξεχαστούμε
Κι οι στίχοι θα λιώσουν σαν κεριά.





Έλεγε συνέχεια…

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ


Το άρωμά της
Όπου κι αν περνούσε
Μύριζε ρόδο

Ένα ποίημα
ξεδιπλώθηκε μέσα
στα βλέμματά τους

χάσανε χρόνια
πολύτιμα λέγοντας
πολλά σ’ αγαπώ.

Το σκοτάδι του
Το φιλί της φωτίζει
Μάη θυμίζει

Αγάπη είναι
οι ακτίνες του ήλιου
στην αγκαλιά σου





Από τη συλλογή «Ξέρεις πού οδηγεί», ΑΩ εκδόσεις, 2020.