Διονύσης Σαββόπουλος, "Ο πολιτευτής"

Ο πολιτευτής

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα

τα είπε χθες το βράδυ μια ψυχή

κι ένας φαλάκρας, απ’ έξω και από μέσα
χαμογελούσε, ναι, γιατί να σκοτιστεί.

Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία

και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία

τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη

και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη.

Στη φοιτητριούλα που σ’ έχει ερωτευτεί

θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή

τζάμπα χαραμίζει, θα πάω να της πω

το νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό.

Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει

είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει

κι ό,τι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία

είναι που χρειάζεται κι η γραφειοκρατία.

Ο πρώτος προβοκάτορας απ’ όλους στη ζωή μου

είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει την φωνή μου

άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη

σαν τον αριστεροχουντισμό που σε βολεύει.

Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις

εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις

παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα

απ’ το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.

(Σημείωση: στην εκτέλεση του τραγουδιού στον δίσκο "Η Ρεζέρβα", η λέξη
"αριστεροχουντισμό", στην προτελευταία στροφή, ήταν "σοσιαλισμό")

Διονύσης Σαββόπουλος - Ο πολιτευτης

Στίχοι, μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος

Κατερίνα Γώγου, "Εμένα οι φίλοι μου"

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών

Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.

Κάνουν ό,τι λάχει.

Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών

φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους

Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος

επαγγελματίες επαναστάτες

παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν

τώρα παίρνουν χάπια

και οινόπνευμα για να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.

Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα

στις ταράτσες παλιών σπιτιών

Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη.

Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια

Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων

δανεικά φουστάνια

σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες

απειλητικές σιωπές κολπίτιδες

ερωτεύονται ομοφυλόφιλους

τριχομονάδες καθυστέρηση

το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο

σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.

Κάνουν ό,τι λάχει.

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου

γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή

Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα

γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο

γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα

γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα

στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.

Οι φίλοι μου.

Πηγές:

http://staxtes.com/2003/?p=3910

http://www.sarantakos.com/kibwtos/gogou.htm

MAGIC DE SPELL - ΕΜΕΝΑ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

(Στίχοι: Κατερίνα Γώγου, μουσική: Νίκος Μαϊντάς)

Σούλης Λιάκος, "Από καλό κι από κακό"

(Νικηφόρος Λύτρας, "Κάλαντα", 1872)

Από καλό κι από κακό

Από καλό κι από κακό

σκοτάδι τρύπιο είναι το φως

φωνή μου πού νυχτώνεις.

Η φωνή μου ακουμπάει στην ελιά

και τυλιγμένη στην προβιά

ξεχειμωνιάζει.

Πότε ο αέρας πάλι

αχ αεράκι μου

πότε ο αέρας πάλι

το αδερφάκι μου

πότε θα με φυσήξει

θα με γλυκοξυπνήσει

πότε ασώματες μορφές

και στοχασμοί πολεμιστές

θα μ’ ανταμώσουν.

Από καλό κι από κακό

στοιχειώνει μέσα μου το φως

σ’ ένα βαθύ πηγάδι

και γυρίζει με στιχάκια στην ποδιά

με μιαν ολόχρυση προβιά

κι ένα κοντάρι.

Από τον δίσκο «ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΒΟΥΝΟ»

Στίχοι - μουσική: Σούλης Λιάκος

Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Ζερβουδάκης

Σούλης Λιάκος, "Το ταξίδι του Γιώργου"

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ

Σε στιχάκι προσευχής

μου ’πες τότε πριν χαθείς

τραγούδι ας κάνει

την ψυχή μου όποιος τη βρει

να μην χαθεί

Με τ’ αεράκι την αυγή

πήγες ταξίδι στην σιωπή

να βρεις το νήμα σου

βαθιά μέσα στη γης

πριν γεννηθείς

Την εικόνα σου κοιτάζω

και γλυκά σου τραγουδώ

στην εικόνα σου γελάω

το ποτήρι μου τσουγκράω

και στο χώμα το σκορπώ

Από τον δίσκο «Την μπέρτα μου ανεμίζω», EROS 1999

ΜΑΡΙΑ ΦΩΤΙΟΥ - Το ταξίδι του Γιώργου

 Στίχοι - μουσική: Σούλης Λιάκος

Νίκος Γκάτσος, "Του φεγγαριού"

Στου Διγενή τα κάστρα

(Η τρελή του φεγγαριού)

Ψηλά στου Διγενή τ’ αλώνια

τις νύχτες του καλοκαιριού

του κάτω κόσμου τα τελώνια

με λεν τρελή του φεγγαριού.

Ψηλά στου Διγενή τα κάστρα

στον τάφο του νεκρού παλικαριού

τα νυχτοπούλια κάτω απ’ τ’ άστρα

με λεν τρελή του φεγγαριού.

Μα εγώ χρυσόβουλο κρατάω

από καιρούς βυζαντινούς

και τ’ άγρια βάθη που κοιτάω

δεν τα χωράει ανθρώπου νους.

ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ - ΣΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ

Μουσική: Μ. Χατζιδάκις, στίχοι: Ν. Γκάτσος

*    *    *

Χάρτινο το φεγγαράκι

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά

κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι

να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά

να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι

ψεύτικη η ακρογιαλιά

αν με πίστευες λιγάκι

θα ’ταν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη

δύσκολα περνά ο καιρός.

δίχως τη δική σου αγάπη

είν’ ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι

ψεύτικη η ακρογιαλιά

αν με πίστευες λιγάκι

θα ’ταν όλα αληθινά.

ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ - ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ

Μουσική: Μ. Χατζιδάκις, στίχοι: Ν. Γκάτσος

Πηγή:

"Νίκος Γκάτσος, Όλα τα τραγούδια", εκδ. Πατάκη, β' εκτύπωση, Φεβρουάριος 2000.

Φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Μα γιατί το τραγούδι να ’ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ’ έπνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις.

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις.

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το ’χει δει.

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή.

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Στίχοι, μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Από τον δίσκο "Χαράτσι"

Νίκος Καββαδίας, "Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ"

FEDERICO GARCIA LORCA

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδιά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.

Στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τ’ αχαμνά του.

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι.

Τραβέρσο ανάποδο – πορεία προς το Βοριά.

Τράβα μπροστά – ξοπίσω εμείς – και μη σε μέλει.

Κάτου απ’ τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.

Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ’ έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια.

Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;

Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.

Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κ’ ίσα έν’ αντρίκιο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξίδι.

Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσ’ απ’ τα διψασμένα της χωράφια τ’ ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.

Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.

Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα

και στο χωριό ν’ ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Από την ποιητική συλλογή «Πούσι», εκδ. Αγρα, 1991.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΡΑΣ - FEDERICO GARCIA LORCA

Μουσική: Θ. Μικρούτσικος, ποίηση: Ν. Καββαδίας

Σούλης Λιάκος, "Σαν κύμα που τα παρατάει και πάει να γίνει χιόνι"

Ω λε λε

στον Βασίλη Δασκαλάκη

Την πόλη αυτή την έφτιαξα μ’ ογδόντα πινελιές

τον ήλιο φώλιασα ψηλά στις φυλωσιές

ο λόφος του προφήτη Λιά ψηλά σ’ ένα κοντάρι

στην πόλη μόλις που ξυπνά κρατάει το φανάρι

ογδόντα δύο προσευχές όσο να την αφήσεις

και μ’ ό,τι θέλεις διάλεξε πίσω της να γυρίσεις

σήμερα τρύπωσα σε μυρμηγκιού τρυπούλα

και για μια χώρα άγνωστη κινάω την αυγούλα.

Ω λέ λέ λε

Αβάροι άποικοι και Βένετοι ιππότες

φωνές των αγοριών χτυπούν στους γέροντες στις πόρτες.

Αέρηδες στριφογυρνάν σε κάμαρες του Ιούλη

στο μπράτσο μου τ’ αριστερό δένω σφιχτό μαντήλι.

Η χώρα αυτή η άγνωστη φαίνεται να μακραίνει

μα όσο μακριά κι αν κατοικεί, ο πόθος τη μικραίνει

Ω λέ λέ λε.

Σαν μια πετρούλα ξεκινώ και φτάνω χελιδόνι

σαν κύμα που τα παρατάει και πάει να γίνει χιόνι.

Αυλή και κήποι κρεμαστοί, τοίχοι από θυμάρι

και αύρα Αφρικάνικη που μοιάζει με Λιοντάρι.

Τα πόδια μου ποδοβολούν στο άγριο ακρωτήρι

του άλλου κόσμου ειδοποιούν να μπουν στο πανηγύρι.

Ω λέ λέ λε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ - Ω ΛΕ ΛΕ

Στίχοι, μουσική: Σούλης Λιάκος

- Το τραγούδι περιέχεται στη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του Σούλη Λιάκου με γενικό τίτλο: "ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΒΟΥΝΟ".

- Στη φωτογραφία ο Σούλης Λιάκος (στο κέντρο της ορχήστρας) σε ένα στιγμιότυπο από την εκδήλωση που διοργάνωσε ο ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ στις 21-3-2013 για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, στη μουσική σκηνή Ονειρογραφία στη Βέροια (πηγή: αφιέρωμα Arive, φωτογραφίες: Πωλίνα Ταϊγανίδου, Τάσος Θώμογλου).

Λεωνίδας Μαλένης, "Χρυσοπράσινο φύλλο"

ΧΡΥΣΟΠΡΑΣΙΝΟ ΦΥΛΛΟ

Γη της λεμονιάς, της ελιάς

γη της αγκαλιάς, της χαράς

γη του πεύκου, του κυπαρισσιού

των παλικαριών και της αγάπης

χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

Γη του ξεραμένου λιβαδιού

γη της πικραμένης Παναγιάς

γη του λίβα, τ’ άδικου χαμού

τ’ άγριου καιρού, των ηφαιστείων

χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

Γη των κοριτσιών που γελούν

γη των αγοριών που μεθούν

γη του μύρου του χαιρετισμού

Κύπρος της αγάπης και του ονείρου

χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο

ΚΑΙΤΗ ΧΩΜΑΤΑ - ΧΡΥΣΟΠΡΑΣΙΝΟ ΦΥΛΛΟ

Μουσική: Μ. Θεοδωράκης, στίχοι: Λ. Μαλένης