Ασημίνα Λαμπράκου, "όπου πρωτοσύλλαβος καρπίζει Λάδωνας στο έμπα της Λαμίας" (προδημοσίευση)

όπου

πρωτοσύλλαβος καρπίζει

Λάδωνας στο έμπα της Λαμίας

[Η κουκουβάγια δεν τρώει μοσχάρι]


Ήλιος μπαταχτσής
Δε βρίσκεις;
Απλώνεται στα μνήματα ξερός
Μην βρει φαγί η κουκουβάγια
Κι η φίλη η σελήνη

Καλόγεροι  Το λούπινο
             Το κολοκύθι
                           Η μελιτζάνα

Α να σε δω στο ύστερον
Πώς φτιάχνεις κρέας με λαχανικά
Να στρώσει το στομάχι





[χοές]


Κέρβερα νέφη
και φως – για ένα θαύμα αρκετό
Τότε ζυγιάστηκε η ανεμώνη
Φόρεμα εφόρεσε άραχλο
στη μεγάλη θέση αρχόντεψεν
ακολουθήσανε χορτάρια,
λευκά κανελλολούλουδα
σαν κατακάθι χρόνου

Πέτρα ναρδοκαρβούνισε
ολόρθη η γυναίκα

γουργούρισεν ο γκιώνης
μακριά μέσα στο πεύκο

κι εχ!

Μωρέ πώς σάλεψες
ήλιος αμπόρεγος

μαύρο σκυλί στην πόρτα.





[θρηνητικό γαρύφαλλο]


Άι του θρήνου γαρύφαλλο εσύ!
τη μέρα μαραζώνεις
μοσχοβολάς ολονυχτίς
με τα γκρενά σου πέταλα
το φέγγος το θαμπώνεις

σαν έβγει ήλιος στο βουνό
κλείνεις το παραθύρι
στρέφεις λαιμόν αριστερά
δεξιά τόνε διπλώνεις

το μαξιλάρι σέρνεις στη σκιά
με τ’ όνειρο μαλώνεις:

«έλα μου όνειρο οξύ
στην γλύκα μη μ’ αφήνεις
’τι απ’ το μικρό γιατάκι μου
δρόμον εσφάλησε μακρύ
βαθιά στο κοιμητήρι

’σφαλείς μου και τα μάτια μου
πάνω τους να βραδιάζει
να ρθει ο κεραυνός πρωί
κ’ η πλάση να φωτίσει
να μείν’ η νύχτα απλήγωτη
το σκότος μη ραγίσει

να ’ρθουν και τα φτεράκια μου
το μίσος για να πάρουν

’τι ’ν’ η αγάπη μάλαμα
την αμποδάει η χλεύη!»





[πρόσεξη]
ή
[τα πριν το «ρο» - πάθη]


είπες, πόρνες
από του παράθυρου το «π»
συμφερότερο το ποίημα ν’ αρχινήσει, ξεστράτιζα

κι είπες πάλι: αγαπήστε μας
δες στέρεη πώς από σοβά σχισμένο
φλούδα ξεκινάει, ξεστράτιζα ξανά

άνοιγμα γκρεμισμένο η περίκλειστη αυλίτσα
μουρμουρητό έπιανε μονόχορδο τραγούδι:
κόστος θανάτου ρίζα
ή μην
κόστος θανάτου ρίζα;

στο ζάρι να παιχτεί; πες!
κι όπως απάντηση ζητούσα
ίδια συνέχιζα:

κότσυφας που
γέννας πρώτης φτεράκι αφήνει
στου παράθυρου το γυάλινο
κοντανασαίνει προς στιγμήν
στ’ αυλάκι καταγής
κι έπειτα βολήν εκτελεί
εις την ελευθερίαν πτήσης;

ή…
σκυλί που
την πληγή την γλείφει
από λάμπες κάτω άφωτες
κι ύστερα στο κατόπι
τη σκιά ακολουθεί
μιας νύχτας φεγγερής
μ’ αφρόντιστο φεγγάρι;

κι αν ζωάκι – τι; σκαντζόχοιρος;
π’ απλώνει μαζεύει πλησιάζει και πέρα κυλάει
ν’ αγγιχτεί και μην
μα πάντως σκληρά ν’ αγγίξει
πνεύμα – πικρής πνοής το φλέγμα
ίδιο το βλέμμα του τυφλού
σ’ αγέννητο φεγγάρι

κι αν ανθός;
χειμωνανθός ή μήπως ρόδο
που περιμένεις να φανεί
μ’ αγκάθι λυτό στεφάνι
σε ουρανό κάποτε ν’ αναληφθεί
άγιος κύριος ποδηγέτης αγκαθερός
στης πλατείας τη γωνιά
καμένου ήλιου την πρόσεξη χλευάζοντας, να λέει:

ρίζα θανάτου κόστος

το νου σου… εγώ θα ζήσω!





[κήπος γαλανός το μνήμα]


Κήπος γαλανός το μνήμα·
πυρώδης βάρβαρος,
ξένος πια,
σκιά πάνω στο χώμα
ο σκύλος.

Δες πώς όμορφα
δένει ο ήλιος την τσιμεντοκοιλάδα·
στα ριζά εδώ,
μυρμήγκια αλογοκέφαλα
τρώνε κρυφά την πέτρα.

Κοτσύφια, νεροκότσυφα,
κουρούνες και σπουργίτια
μέσα φωλιάζουνε,
βαθιά στο κυπαρίσσι·
πυκνό σηκώνει ιστό κάποια αράχνη

Μα έλα τώρα, ποιητή,
σήκω, μίλα:
πώς γειτονεύετε εσύ και το μνήμα;

επήρε ο γεροντόλυκος
δυο χρόνους του θανάτου.

Μονή ξασπρίζει αυγή
μες στην αυλή η Αγαύη.





σχόλιο στον τίτλο καθώς άλλη η πρώτη σκέψη:

29 05 2026  5 πμ

 

Ανακούρκουδος σηκώθηκε βοριάς στης πόλεως την άκρη

Κι όπως τα βαγόνια έσυρε ο προαστιακός στις ράγες

εγέμισεν η κάμαρη

της Κωπαίδας καπνοχώραφα

για νάρθει διακονιάρα έμπνευση

στης σκέψης τα κελιά:

 

Όπου ο Λάδωνας αρχίζει ή ανθίζει από το λάμδα της Λαμίας

ή, καλύτερα:

Όπου ο Λάδωνας/ καλπάζει πρωτοσύλλαβος / στο έμπα της Λαμίας //

Καρπίζει, όχι καλπάζει! Ή μήπως… ναι;

 

Κι εν τέλει:

 

όπου

πρωτοσύλλαβος καρπίζει

Λάδωνας στο έμπα της Λαμίας

 
Κι έπειτα, συνειρμών και τυχαιότητας σηκώθηκαν οι εκδοχές,
απάντηση να δώσουν όπου
μονάχα νοιάξιμο κι αγάπη μιαν κάποια εξήγηση μπορεί και να κερνάνε.





Στην εικόνα: Ασημίνα Λαμπράκου, «θρηνητικό γαρύφαλλο».

Το ποίημα «[χοές]», πρωτοδημοσιεύτηκε στο παρόν ιστολόγιο (19.5.2026).
Το ποίημα «[θρηνητικό γαρύφαλλο]» προδημοσιεύτηκε στον «Χαρτοκόπτη» του Γ. Χ. Θεοχάρη, άνοιξη 2022.
Το ποίημα «[πρόσεξη] ή [τα πριν το «ρο» - πάθη]», προδημοσιεύτηκε στο Ανθολόγιο 2021, Εφ’ ενός γίγνεσθαι; 2, (Κ. Θ. Ριζάκης - Σ. Γρ. Σταμπουλού), εκδ. Ρώμη 2021.
Τα ποιήματα «[Η κουκουβάγια δεν τρώει μοσχάρι]», «[κήπος γαλανός το μνήμα]» και «σχόλιο στον τίτλο καθώς άλλη η πρώτη σκέψη», δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

Όλα τα ποιήματα θα συμπεριληφθούν στην υπό έκδοση ποιητική συλλογή: όπου πρωτοσύλλαβος καρπίζει Λάδωνας στο έμπα της Λαμίας, της Ασημίνας Λαμπράκου.