Ασημίνα Λαμπράκου, "το ποίημα που περίμενε"

(ΧΟΡόΣ)

διώξε αυτό το μαύρο πουλί από το στήθος της

έλα

πάρε το

έλα πάρε αυτό το μαύρο πουλί

με τα φτερά λεπίδες –

που ξύνει τη σπλήνα

και τα έντερα

και χύνει μαύρο κρασί στο χώμα

έλα

πάρε το

σκίζει τα στήθη

να βγει στον ήλιο

να χύσει μαύρο κρασί στο χώμα

❇

έλα

πάρε αυτό

με τα φτερά λεπίδες

που ξύνουν τη σπλήνα

τα έντερα

σκίζουν τα στήθη

να βγει στον ήλιο

να κάνει μαύρο χιόνι

❇

έλα

σήκωσε τούτο το μαύρο σεντόνι

που σκιάζει το νου

βουτάει τα δάχτυλα στη σκέψη

και την τυφλώνει

η σκέψη τυφλή –

και της λείπεις

κι ούτε στόμα

να μιλήσει

ούτε μάτια

να το πει

έλα

σήκωσε τούτο το μαύρο σεντόνι

δεν έχει άλλη φωνή

δεν έχει άλλο βλέμμα

όλα

στα έδωσε

❇

Ο έΝΑΣ

όλα
στα έδωσα

ό,τι κράτησα
ήταν βάρος
που κρεμόταν απ’ τη μνήμη

ένα άδειο μανίκι του κόσμου
να χτυπάει πλευρό

σου έδωσα
ό,τι δεν μπορούσα να σηκώσω

ό,τι έπεφτε
πριν φτάσει την αφή
σου έδωσα

τα μάτια που με κοιτούν
χωρίς να με σώζουν

και τα μάτια του σκύλου
που τώρα με τρώνε

τα μαύρα ρούχα που φορώ

την απαντοχή
το έρεβος
τον φθόνο

τον ιστό
τον ιστό που έφτιαξα
να δικαιολογείς τις ήττες
που με οδηγούσαν
και να χλευάζω τις προκαταλήψεις

όλα
στα έδωσα

την αγάπη
τον έρωτα
τα μάτια μου

όλα
στα έδωσα

η λασπωμένη βροχή
μουσκεύει τη σκέψη

ΧΟΡΙΚή ΣΚΙά

 

δεν έχει άλλη φωνή

δεν έχει άλλο βλέμμα

η λασπωμένη βροχή

θολώνει το βλέμμα

σε χάνει

❇

Ο έΝΑΣ

φύσηξε στην ανάσα μου
δάγκωσε την

κλέψε
το φεγγάρι των χειλιών της

στριφογύρισέ την
καραμελίτσα
στη γλώσσα

γεύσου την
κατάπιε την

λιώσε την
στο στομάχι

κάνε την
ουσία

τροφή
φωνή

να βγαίνω
απ’ τα χείλη σου

(σ)το φως
να πονάω

η λασπωμένη βροχή
μουσκεύει τη σκέψη

θολώνει το βλέμμα

σε χάνω


η λασπωμένη βροχή
δεν αφήνει τον ήλιο
να λάμψει

τις έρημες νύχτες της μάννας μου

στην άκρη της σελίδας:

τα ποιήματα της συλλογής με τίτλο: η σκιά του ανθρώπου κι ο λυγμός του σκύλου, γράφτηκαν την περίοδο 2014 – 2016 και ήταν πολλά. Μια ανάγκη, λοιπόν, αποκέντρωσης χάριν χώρου, πρακτικά και ψυχικά, με οδήγησε στο σπάσιμο της συλλογής σε πέντε επί της ουσίας μέρη – εκ των οποίων το ένα (στην οδό αλαμάνας ξημέρωνε επίσης) λάθεψε στο μέτρημα. Άρχισαν να τυπώνονται σε ξεχωριστές επί μέρους συλλογές, ανάποδα! Από την τελευταία (η σκιά του ανθρώπου και ο λυγμός του σκύλου / Λήδα ντ’ Αννούντσιο), έως και την πρώτη. Ετούτην δηλαδή: η σκιά του ανθρώπου και ο λυγμός του σκύλου / ο περισσότερο ήλιος, όπου, το ποίημα που δημοσιεύεται σήμερα αποτελεί το κλείσιμο της − ή την εισαγωγή προς την δεύτερη που προηγήθηκε (SOLIDAGO).

Αφιερωμένη –στο σύνολο της– στον πατέρα

Ασημίνα Λαμπράκου

Πρώτη δημοσίευση

Στην εικόνα: Ασημίνα Λαμπράκου, "σκιά λυγμός".