Φωτεινή Βασιλοπούλου, "Περιποιήτρια νύχτας"

Επί πτίλων νυχτερινών

Δεν έχει ωράριο η ποίηση. Οχτώ με τρεις.
Γράφεται νύχτα. Με μισόκλειστα βλέφαρα, ημίφως.
Διανυκτερεύει σε θαλάμους, ξαποσταίνει σε πτέρυγες
επί πτίλων νυχτερινών.
Ανάμεσα στους στίχους δεν επαίρονται παγόνια
δε φτεροκοπάνε κύκνοι παρά
πάπιες κοψόφτερες, κλύσματα, οροί, λεβάιν.
Κρώζουν κακές πεθερές μαθητευόμενες
       και νοσηλεύτριες
παραμονεύουν στη στροφή
προϊσταμένη, μάσκες, καθετήρες.
Θες μελοποιημένη ποίηση;
Θερμόμετρα, σύριγγες του Πανός με αντιβίωση
μονάδες ινσουλίνης. Γουργουρητά οξυγόνου.
Αέρα!
Ανοίγει στόμα σαρκοβόρο η νύχτα
θερίζει ο χάρος. Μαρμαρωμένα βήματα στον χρόνο.
Ολονυχτίς οι αποκλειστικές στάγδην ξεπετσιάζουν
τον δράκο της αγρύπνιας.
Εκεί γράφεται η ποίηση.

Γιατί
Ποια Σύλβια, ποια Έμιλυ
να συγκριθεί με
νοσοκόμα
λευκή οπτασία τη στιγμή που χύνει
την παυσίπονη στη φλέβα
βάρδια νυχτερινή στις δύο τα μεσάνυχτα;

Από την ενότητα

«Γηροκομείον η Τροία»

Κούκλα τέλους

                 Στη Lali Babunashvili


όχι πια
κούκλα μωρό
των μικρών παιδιών
του έρωτα

των γηρατειών
τη γδύνουν βαθιά ανάσα
της κάνουν μπάνιο
της βάζουν σουντοκρέμ
για λίγη ώρα στο δεξί πλευρό
μετά στ’ αριστερό
−γιατί; μη με ρωτάτε
μπορεί έτσι να είπαν στη σχολή−
πάνα και νάνι
τα μάτια ανοιχτά
η κούκλα δε μιλά δεν κλαίει δεν κοιμάται
κλείνει τα βλέφαρα μόνο όταν της μιλάς
κλείνει τα βλέφαρα γίνεται αόρατη
γίνεσαι αόρατη
νομίζει δεν τη βλέπεις
θα πάψεις πια να την ρωτάς
διάφανο δάκρυ
νομίζεις δεν σε βλέπει
δε λες την αγαπάς

γυναίκα κούκλα άφωνη
τώρα στην ελεημοσύνη ξένων
        γυναικών παραδομένη




Πληγή

 
Έχω μια πληγή.
Χωράει μία άνθρωπο.
Την απιθώνω μέσα μου
σε στάση εμβρυϊκή.
Κλείνω τις διόδους διαφυγής.
Υγρά σωματικά
σάλιο
δάκρυ
εκκρίματα. Να μείνουν μέσα.
Πολφός αίματος για επίχρισμα.
Δουλειά
ψώνια
περιφορά θλίψης.

Εγκυμονώ μια προσδοκία θανάτου
δεν ξέρω πόσους μήνες
πόσα χρόνια
ούτε ποιο ζώο είμαι.
Κάθε βράδυ βάζω την άνθρωπο
       στο κρεβάτι της.
Απέραντο κενό.

Έχω μια πληγή, μια τεράστια πληγή.
Ώρες ώρες
νιώθω χωρά όλον τον κόσμο.

Από την ενότητα

«Στάζει νύχτα»

Υπέρ αναπαύσεως


Αντί να βράσω δυο σπυριά σιτάρι
να καβουρντίσω μια χούφτα σουσάμι
να ψιλοκόψω μαϊντανό στη μνήμη τους

αντί να αγωνιώ αν θα ’ναι όμορφος ο δίσκος
αν θα μου φτάσουν τα κουφέτα
μήπως μου δώσει σάπια δόντια η ροδιά
μήπως νερώσει η ζάχαρη

−ξέρετε πόσοι έχουν δηλητηριαστεί με κόλλυβα;−

εγώ πάντα ξεχνώ τα Ψυχοσάββατα.

Τους χώνω από δω και κει κρυφά σε διηγήματα
σε ποιήματα
λέξεις αλλάζω για να βρω ρυθμό
πριν γίνει δηλητήριο η μνήμη.
Βάζω μονάχα το μικρό τους όνομα
δε θέλω να προκαλώ τον φθόνο των άλλων νεκρών
ν’ αναρωτιούνται όλοι οι Γιώργηδες,
         οι Γιάννηδες του Κάτω Κόσμου
οι Θοδωρήδες, οι Μαρίες όλες

Μήπως αυτός που αναφέρει είμαι εγώ;
για κάντε λίγο ησυχία
ν’ ακούσουμε το ποίμα ως το τέλος.

Για μένα λέει τελικά.

Όχι, για μένα λέει.

Από την ενότητα

«Ύπαιθρος Λήθη»

Από τη συλλογή «Περιποιήτρια νύχτας», εκδ. Κουκκίδα, 2026.

Η Φωτεινή Βασιλοπούλου γεννήθηκε το 1970 στη Χρυσοκελλαριά Μεσσηνίας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, από το οποίο κατέχει Μεταπτυχιακό τίτλο στην Αρχαία Ελληνική Φιλολογία. Ζει στην Καλαμάτα και εργάζεται ως καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Έργα της 

Πεζογραφία

- Για μια χούφτα ζωή: Δεκαεφτά Διηγήσεις, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015.

 

Ποίηση

- Πρωσικό μπλε, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2016

- Λάμψη Λεπιδοπτέρων: 68 Χαϊκού (από κοινού με τον Γιώργο Γάββαρη), Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2018

- Αμείλικτο νερό, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2019

- Φυτρώνει άγρια ζάχαρη, Κουκκίδα, Αθήνα 2021

- Χειμερινό Πτηνολόγιο, Κουκκίδα, Αθήνα 2024

- Περιποιήτρια νύχτας, Κουκκίδα, Αθήνα 2026.