Τόλης Νικηφόρου, εφτά ερωτήσεις στη στάχτη (ποιήματα για τη Σοφία, 3)

η αιώνια πηγή


όπως μέσα στα ερείπια ή το χιόνι
ανθίζει ένα πολύχρωμο λουλούδι
έτσι και μέσα από τα τραύματα
τη θλίψη και τη δυστυχία
ανθίζει η τέχνη
 
μέσα σε πυκνό σκοτάδι
είναι μεθυστικό το φως
ακόμη και μια του αχτίδα
χαϊδεύει τα μαλλιά
θαμπώνει τα δακρυσμένα μάτια





το άρωμα της ουτοπίας


το ποίημα δεν είναι λέξεις
με το μολύβι στο χαρτί
είναι μια απόπειρα να αιχμαλωτίσεις
το στιγμιαίο και ανέγγιχτο

τη λάμψη στα μάτια ή το χαμόγελό της
ένα φτερούγισμα στον ουρανό
ένα παιδικό όνειρο πριν το χάραμα

κάτι από το άρωμα της ουτοπίας





ισχυρισμοί


ο θεός, η φύση, οι ασθένειες
οι τυφλοί δυνάστες του κόσμου
ισχυρίζονται ότι σε πήραν μακριά
και ότι η φωτιά σε έκανε στάχτη

ας το καταλάβουν επιτέλους
οι κατά συρροή δολοφόνοι
ότι άρχοντας του κόσμου
είναι η αγάπη, αθάνατη
και μετά το τέλος του κόσμου





κόσμος ονείρου


θέλω να γράψω ένα ποίημα
στα χρώματα του ουράνιου τόξου
για να διαβάζεται στη γη
και να ευφραίνονται οι ψυχές

θέλω να γράψω ένα ποίημα
σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου
για να διαβάζεται όπου γης
κι όλοι οι άνθρωποι να γίνουν ένα

για όλους και για τον καθένα
θέλω να γράψω ένα χάδι, ένα φως
κάτι ως τώρα ασύλληπτο
αυτός ο κόσμος του εφιάλτη
να γίνει κάποτε κόσμος ονείρου





επιβίωση


όταν οι δυσκολίες της καθημερινής ζωής
πληθαίνουν και θεριεύουν απειλητικά
και νιώθω έτοιμος να καταρρεύσω
ορθώνεται αυστηρός στη μνήμη
ένας σκληρός παππούς ηπειρώτης
και καθώς με κοιτάζει ίσια στα μάτια
αφήνω ελεύθερη την τίγρη μέσα μου
και οι δυσκολίες τώρα μετατρέπονται
σε ήμερο κοπάδι φυτοφάγων

κλάμα και παρακάλια η ζωή περιφρονεί
απαράβατος νόμος της είναι η δύναμη





Από τη συλλογή «εφτά ερωτήσεις στη στάχτη (ποιήματα για τη Σοφία, 3)», Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2026.