να βγούμε από τον πόνο της πληγής μας
…………………………………………………
…………………………………………………
ρόδα ν’ ανθίσουν στο αίμα της πληγής μας.
ό,τι σε κάνει καλύτερον άνθρωπο.
Ακόμη κι αν είσαι στην Κόλαση.
Κάνε τον πόνο σου άρπα,
προτρέπει ο ποιητής.
Την ασθένεια του Παύλου συλλογίσου
που τη δύναμη σφυρηλατεί.
Κοίτα ψηλά
τον πληγωμένον αητό
που ανοίγει πιο δυνατός τα φτερά του
στον ουρανό της Ενγκαντίν.
Μια μπαταρία να ’ναι η καρδιά σου
που φορτίζει αδιάκοπα η δύναμη
αντί γι’ αυτό το πλάνο μύρο του εφήμερου.
Δεν είναι για σένα.
Χαϊδεύει τα μαλλιά του. Νιώθει καυτό το μέτωπό του
− μαχαίρι πυρωμένο απ’ τον πυρετό. Κι η μορφή
του Χριστού τη συντροφεύει.
«Η ωραιότερη εκδοχή μας. Η ανώτερη μορφή
που μπορεί να πάρει ο πόνος του ανθρώπου.
Μα ο πατέρας, αυτός για τον οποίο μιλούσε συχνά
στη διάρκεια της λιγόχρονης ζωής του, ποιος ήταν
άραγε; Ποτέ μου δεν κατάλαβα.
Πίσω απ’ το χρυσό του Ναζωραίου φωτοστέφανο
ακούω συχνά το σαρδόνιο γέλιο εκείνου που
η άκρατη αγάπη του Αμνού αποκαλούσε πατέρα.
Όμως
γίνεται ν’ αφήσουμε την αγάπη ανυπεράσπιστη,
το σπασμένο χέρι της πραότητας δίχως νάρθηκα,
το εύρος της καρδιάς οικτρά συρρικνωμένο;
Γίνεται
τον σταυρό που σήκωσες εσύ
ν’ απαρνηθούμε, Κύριε; Την αγάπη
που ονειρεύτηκε ο άνθρωπος και τη σταύρωσε
το σύμπαν;»
να παρατείνω το όνειρο
βαθιά ώς μέσα στο δάσος όπου
ο φόβος δεν φτάνει εκεί μα ελεύθερη
(όπως στον θάνατο)
χορεύει η καρδιά
στον ρυθμό των τυμπάνων,
μεθυσμένη απ’ το άρωμα του πάνθηρα.
ο γιός της Αφροδίτης και του Άρη,
αδελφός του Έρωτα,
οικτρός κουρασμένος τώρα δούλος της ημέρας.
Δεν τη σέβονται.
Επειδή αγνοούν πως
το κάτι στο φως γίνεται άπαν στο σκοτάδι.
(όσα έχουν απομείνει)
κι οι παράνομοι
τη νύχτα προσδοκούν. Κοιτάζουν ανυπόμονοι
τους δείχτες στα ρολόγια τους.
τί γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.
όλο και σε κάποιο θα με βρείτε αεροδρόμιο.
όχι από διάθεση να ταξιδέψω
(κι ας έλειψαν απ’ τη ζωή μου τα ταξίδια)
αλλά για ν’ αποχαιρετήσω φίλους
που ολοένα φεύγουν
δίχως ελπίδα επανόδου.
(καταχωνιασμένες στις βαλίτσες τους)
μέρες της νιότης μέρες της ζωής μου παλιές
για λίγο ν’ ανασύρω
τώρα που φύγαν ανεπίστρεπτα κι αυτές
κι είναι μια φούχτα πια
όσες απομένουν.
είναι το δικό μου καφενείο όπου
πίνω με κάθε φίλο που φεύγει
τον πικρό μου καφέ.
ακόμη και τις ώρες που η ζωή
−βρωμερό περιστέρι−
ξαμολάει τη τσίρλα της στ’ ανύποπτα κεφάλια μας.
εδώ σ’ αυτόν τον κόσμο πάλι
όπου τα όρνια ξεντεριάζουν τους νεκρούς
ο ήλιος λάμπει πουλάκια κελαϊδούν
κι οι νέοι με βότανα σαρδόνια τους γέρους
ξεπαστρεύουν.
… η ζωή να μας είναι
τόσο πολύτιμη
και ακριβή
ώστε να τρέμουμε γι’ αυτή
έτσι πληκτικές
και άδειες, Χρίστο Λάσκαρη.
σικχαίνω πάντα τα δημόσια.
Καλλίμαχος
ούτε μπάλσαμα έχω
διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.
το κελλί της φυλακής μας.
συνέκδημος ληστών και αγίων, θα ήμουν;)
όμως πως είναι σκηνικό μάς βεβαιώνουν.
αλλά ηθοποιοί που παίζουνε τους ρόλους τους
αυτό μας λένε.
δεν έχω. Από πηγή κοινή ποτέ δεν πίνω.
διαβάστε κάποιον άλλον.
Βιάζομαι.
Έχει φεγγάρι απόψε.
το ποίημα που έγραψα να τους διαβάσω.
Ο Ιωάννης Σεβαστιανός Ρώσσης γεννήθηκε
στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε στην Πάντειο Πολιτικές Επιστήμες. Εργάστηκε ως
διοικητικός υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρία ώς την συνταξιοδότησή του. Έχει
εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Τελευταία του ποιητική συλλογή Η χώρα που
δεν τιμωρεί (εκδόσεις "κουκούτσι" 2019). Ποιήματά του έχουν
δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά μεταξύ των οποίων, ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, ΤΟ
ΚΟΙΝΟΝ, ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, ΠΟΙΗΣΗ, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ καθώς και στην εφημερίδα ΑΥΓΗ. Ποίημά του
θα συμπεριληφθεί στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ που ετοιμάζουν οι
εκδόσεις Μαΐστρος ενώ στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Πολύμνια, ARS
POETICA" θα αναρτηθούν ποιήματά του μεταφρασμένα και στα ισπανικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου