Ιφιγένεια Σιαφάκα, "Φλούδια απ’ το ήπαρ των βυθών"

Ι

ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΤΗΣ ΤΥΦΛΟΜΥΓΑΣ

ΘΗΡΑΜΑΤΩΝ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ


Στις κρεμάστρες η σκόνη πλαστουργεί
Θηράματα μιας άλλης εποχής
Χλωμός ο Κένταυρος στις ούγιες
Ιερουργεί τον μύθο του στον σκώρο

Εσάρπες τραβάνε το σκοτάδι απ’ τα μαλλιά
Παλτά φασκιώνουν τα παλιά φιλιά
Έν’ άστρο στραφταλίζει, οδηγεί
Τους μάγους στους ταφτάδες

Έξω απ’ το θαύμα της ντουλάπας
Ξυπόλυτος εσύ, στην ξαστεριά
Ποτίζεις μ’ επτάστερο κονιάκ
Τη λήθη, που με κρόταλα λυγμών
Πετροβολάει το φεγγάρι





ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ


Όσο πιο ρηχά τόσο πιο ψηλά
Κρεμασμένα τα φεγγάρια
Αντανακλούν θρύψαλα λάμψης
Σε θάλασσες από χασαπόχαρτο −
Μια διαστροφή στο φράκταλ των φρενών
Να κολυμπούν οι έσω ιχθύες
Απρόσβλητοι απ’ το μακελειό
Που αφήνουν δυναμίτες στους βυθούς

Δεν αντιδρούν ούτε οι παλίρροιες
Για την απάτη πλέον
Στην ιχθυόσκαλα παράμερα
Εμφιαλώνουν αφρούς και τη σελήνη
Ναυαγοσώστες μόνο της κραυγής

Τ’ άλλα στις θέσεις τους ορθά
Φτυμένα, σταυρωμένα, κολλημένα
Μ’ ευχέλαια και σίελο για το μάτι
Ρίχνουν τσιμέντα στη λίμνη της Στυγός
Ήλιο σε γραμματόσημα πάνω από θερμοκήπια

Ήδη θα ίο κατάλαβες λοιπόν:
Άλλο θα πει μνημόνιο και άλλο μνήμη
Άλλο σημαίνει ο σίελος και άλλο η σελήνη

II

ΦΛΟΥΔΙΑ ΑΠ’ ΤΟ ΗΠΑΡ ΤΩΝ ΒΥΘΩΝ

ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ

                                         Μνήμη Α. Σ.


Στο κάστρο ανοχύρωτος ο θάνατος
Βρέφος ασαραντάριστο ακόμη στα φασκιά
Κρεμιέται απ’ το τσιγκέλι του ήλιου
Και γελάει στα πλατάνια

Είναι που η Φολέγανδρος ρίχνει
Τα παραμύθια στους γκρεμούς
Και ράβει τα αίματα ρουμπίνια
Στα σανδάλια





ΝΗΠΕΝΘΕΣ


Τα ψυχοσάββατα με μία ψίχα από ελιά
Ένα γινάτι ή ένα σύκο γινωμένο
Σε τόπους και λόγους χλοερούς
Μάνταλα ανεμοδαρμένων ίσκιων
Με λάδι απ’ τα γρανάζια των φωνών
Πυξίδες στη μνήμη ξετρυπώνουν
Για τα θαμμένα σώματα, όπου πουλιά λιγνά
Ραμφίζουν μ’ άριες σκουλήκια

Πριν τα μαλώσω που δραπέτευσαν
Γυρνούν κρυφά στο σπίτι απ’ τον φεγγίτη
Ν’ αφήσουν στο κούφιο πρόσωπο φαγιούμ
Και στο γυμνό μου σώμα τα φτερά τους

Άπτεροι πλέον σκελετοί
Με απειλούν πως τα πορτόφυλλα θ’ ανοίξουν
Ν’ ανθίσει ο θάνατος μιλιά
Αν μ’ αρνηθώ και πάλι να θρηνήσω





ΕΠΑΙΤΕΙΑ


Ξερόκλαδα δένδρων
−Δείκτες μιας θλίψης του ανέμου−
Τρυπούν σε οξεία ανάληψη
Τον γκρίζο ουρανό
Προκαλούν καταιγίδες
Ελέους και μέλλοντος

Ένας άπελπις έφηβος δέεται
Σε δυο εύσαρκα στήθη

Βηματισμός σε ρυθμό μαρς
Προετοιμάζει πένθος και άλμα

Όμως όλα εν τέλει
Θα συμβούν αυτεπάγγελτα −
Θυρωροί μιας αόρατης πόρτας
Θα κλείσουν με κρότο απέξω
Μιαν αθωότητα τώρα
Χοντρή, γαριασμένη, ρακένδυτη





Από τη συλλογή «Φλούδια απ’ το ήπαρ των βυθών», Εκδόσεις Δρόμων, 2025.

Η Ιφιγένεια Σιαφάκα γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και έκτοτε έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός, κειμενογράφος, μεταφράστρια και επιμελήτρια εκδόσεων. Έχει ασχοληθεί με το θέατρο και τη γραφιστική. Γράφει ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, δοκίμιο και βιβλιοκριτική. Από το 2016 επιμελείται την περιοδική ανθολογία πεζού και ποιητικού λόγου diP generation. Άρθρα, κριτικές και αποσπάσματα δημιουργικής γραφής έχουν δημοσιευτεί σε πολλά περιοδικά και συνεχίζουν να δημοσιεύονται έως σήμερα. Ζει στις Βρυξέλλες.

Ιστοσελίδα: Ενύπνια Ψιχίων.