Άντζελα Γεωργοτά, "Αυτή η καρδιά είμαι εγώ"

Αυτή η καρδιά είμαι εγώ

[αποσπάσματα]

τοπίο δεύτερο


μια διαδρομή στην Τσιμισκή
απλώνεις τα χέρια και κόβεις την άβυσσο
περπατώ δίπλα σου βουβή
εγώ και το ανυπεράσπιστο παρελθόν μου
εγώ και το ανύποπτο μέλλον μου
φτάνουμε στην άκρη του πεζοδρομίου
με πίνει η άσφαλτος
αναζητάω να σε νιώσω, μα χύνεται
μέσα μου ο πάγος του θανάτου
κροταλίζει η νύχτα τις σκέψεις μου
καθώς εσύ ψάχνεις στις τσέπες σου
ένα α ν τ ί ο

πόσα αντίο να πει κανείς και να τ’ αντέξει;

[…]





τοπίο πέμπτο


οι κάμποι του απριλομάη στο ξέφωτο της Κυράς Χρυσικού
περπατάμε με πόδια γυμνά
εσύ είσαι μια αίσθηση
ένα όνειρο που θα ’ρθει
το δροσάτο φως χάνεται στα ασβεστωμένα πεζούλια
[…]

δεν ήμουν εγώ η εκλεκτή
δεν ήμουν το σγουρό μέλι
κι ας θυσίασα τη γύρη μου προσφορά στο βασιλικό σου αίμα
σώπασε έρωτα,
η λογική μέμφεται να νωπά μάγουλα
οι αγάπες μερώνουν την άμπωτη της συμφοράς
λέω αγαπώ και χάνομαι
λέω εσύ και από τα χείλη μου φτερουγίζουν κρίνα
λέω έρωτα και φύκια τυλίγουν τα μαλλιά
είμαι βέλος χωρίς τόξο

αυτή η καρδιά υπήρχε από το πρώτο βάδισμα
γαλουθήκε με το ψωμί και τη ζάχαρη
ανατράφηκε στη χλόη της αγνότητας
αυτή η καρδιά είμαι εγώ





τοπίο δέκατο
γενέτειρα


γυρίζουμε πάντα εκεί όπου ανήκουμε
στο μικρό χωριό των παιδικών μας χρόνων
με τα κυκλάμινα στους πέτρινους τοίχους
με τα χωμάτινα στρατιωτάκια περήφανα να στέκονται
στα πεζούλια της αθωότητάς μας
με τα χέρια γεμάτα μούρα, τζίτζιφα και στα χείλη το γλυκό κυδώνι

γυρίζουμε στον χρόνο που δεν υπάρχει
ανίδεοι
σκαλίζοντας γραμμές στο αναπόφευκτο μέλλον

το παρελθόν είναι η στάχτη της μέρας
καίγεται, όπως τα ξεροχώραφα στο καύμα του Αυγούστου
μένουν μονάχα οι ρίζες
[…]

ο κόσμος στεριώνει αν δεσμευτούμε στην αγάπη
χωρίς φθόγγους
χωρίς αλυσίδες
χωρίς τα πάθη του Βερθέρου
χωρίς της ζήλιας το ξυράφι
χωρίς όπλα
χωρίς χωρίς

με όλο το είναι μεταρσιωμένο
άσπιλοι ταξιδιώτες της ζωής





Αυτή η καρδιά είμαι εγώ είναι μια ποιητική διαδρομή πάνω στην αγάπη, την απώλεια, την ενοχή και την πίστη.
Ένα σώμα λόγου όπου ο έρωτας, η μνήμη, η παιδική ηλικία, η μητρότητα και η ιστορία συναντιούνται, συγκρούονται και μετασχηματίζονται.
Τα ποιήματα λειτουργούν ως τοπία: άλλοτε αστικά, άλλοτε εσωτερικά, άλλοτε μυθικά.
Η φωνή παραμένει γυναικεία, ανθρώπινη και ευάλωτη − χωρίς εξομολογητική διάθεση, χωρίς ωραιοποίηση.
Εδώ η ποίηση δεν παρηγορεί.
Επιμένει..
Και μέσα από αυτή την επιμονή, αναζητά το φως.

Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης

Από τη συλλογή «Αυτή η καρδιά είμαι εγώ», Εκδόσεις Ηδυέπεια, 2026.




Η Άντζελα Γεωργοτά γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1977. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στο τμήμα της Ελληνικής Φιλολογίας. Εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ως φιλόλογος από το 2003.
Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Αυγή, στα λογοτεχνικά περιοδικά Θευθ, Μανδραγόρας, Δίοδος, Παρέμβαση, Οδός Πανός και σε ηλεκτρονικές ιστοσελίδες, ενώ έχει βραβευτεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς.
Το 2017 ολοκλήρωσε τη φοίτησή της στο μεταπτυχιακό «Δημιουργικής Γραφής» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και το 2021 στο μεταπτυχιακό του τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας & Μουσειολογίας με τίτλο «Διαχείριση και Ανάδειξη Πολιτιστικής Πληροφορίας».

Εργογραφία:
▪ Στην πιθανότητα στηρίζεται η αγάπη (Γαβριηλίδης, 2016)
▪ Το ανεπίδοτο της συντριβής (Κουκκίδα, 2017)
▪ Γώγου και Σέξτον, Η απόσταση που τις ενώνει (Οδός Πανός, 2020)
▪ της μοναξιάς θαλλόφυτα (Καρυοθραύστις/Ρώμη, αρ.2, 2021)
▪ Τι μου έμαθε η ποίηση (Ηδυέπεια, 2022).