Μίλτος Σαχτούρης, "Χρωμοτραύματα"

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Θα πάψω πια να γράφω ποιήματα
έριξες το χρυσό σου δαχτυλίδι μες στη
                                    θάλασσα
στην αμμουδιά με το νεκρό κρανίο
κι όλα τα βουλιαγμένα καράβια βγήκαν
                                    στον αφρό
κι ο καπετάνιος ζωντανός
κι οι ναύκληροι να χαμογελάνε

είπα θα πάψω πια να γράφω ποιήματα

και στο παράθυρο του σπιτιού μου του προγονικού
ο πατέρας μου και η μητέρα μου
κουνάνε τα μαντίλια τους και χαιρετάνε

τα ποιήματά μου όμως δε μπόρεσαν να
                                    τα διαβάσουν
έχουν ξεχάσει να διαβάζουν
λένε το κάπα άλφα και το δέλτα έψιλον

και συ μου είπες ψέματα
στον τόπο αυτό του κόκκινου γελαστού
                                    κρανίου με ξεγέλασες
γι’ αυτό κι εγώ σε γέλασα
και με πιστέψατε

κατάρα με τις εφτά σκιές

πάντα θα γράφω ποιήματα





ΣΑΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙ


*

Η Κυρα-Λένη όλη μέρα τραγουδάει
δεν το καταλαβαίνει ότι κλαίει


*

Κάθε βράδυ η μάννα μου
με ταΐζει χώμα
έγινα καθώς φαίνεται
πουλί ιστορικό


*

νεκρό πουλί ακονίζω τα μαχαίρια μου
η Ιστορία (βλέπετε) δεν κάνει διάκριση
νεκρός ή
ζωντανός.


*

Ευλογημένη Κυριακή
καταραμένη μέρα
που μ’ ένα χτύπημα
ο θεοκόπος
μ’ έσπασε στα δυο.





ΤΑ ΧΕΡΙΑ Ο ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Ακόμα γυρίζουν στρατιώτες από μάχες
                                   πού χάθηκαν
ακόμα γυρίζουν στρατιώτες από μάχες
                                   που κέρδισαν

                                  γυρίζουν
                                  σα δίσκος πικ-άπ

μαζεύουν τα όνειρα στις γωνιές των δρόμων
και τους βάζουν φωτιά

μαλλιά κρέμονται ακόμα και ήλιοι που άσπρισαν
πέφτουν τρίζοντας ο ένας μετά από τον άλλο
φεγγάρια τρυπούν ξαφνικά κι από μέσα...
(φεγγάρια − είπα − όχι κουφάρια)
...κι από μέσα βγαίνουν κεφάλια
α, να το κεφάλι σου, αγάπη μου
πόσα χρόνια είχα να το ιδώ
α, να το φεγγάρι σου, αγάπη μου
πόσα χρόνια είχα να του πιάσω το χέρι

τώρα φεγγάρια δεν έχουν δυο
δεν έχουν πέντε, εκατό
χιλιάδες χέρια
χάθηκε ή αγάπη μου
με τούς στρατιώτες κουρασμένους
τους ήλιους
τα φεγγάρια

βελόνα-καρδιά
πώς να παίξει ένα δίσκο

σπασμένο
σπασμένο
σπασμένο

εδώ και χιλιάδες χρόνια





ΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ


Όμως υπάρχουν ακόμα
λίγοι άνθρωποι
που δεν είναι κόλαση
η ζωή τους

υπάρχει το μικρό πουλί ο κιτρινολαίμης
η Fraülein Ramser
και πάντοτε του ήλιου οι απομείναντες
οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με φεγγάρι

ψάξε καλά
βρες τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικά
γιατί όσο παν και λιγοστεύουν

λιγοστεύουν





Η ΛΑΜΨΗ


– Πετάς; τον ρώτησε αυτός που κρατούσε το μαχαίρι.
Ο άλλος σιγά σιγά δεν πάταγε πια το χώμα, σιγά σιγά
είχε σηκωθεί κάπου μισό μέτρο πάνω από τη γη.
– Όμως ­– είπε ο πρώτος:
Εγώ μπορώ κι έτσι που ανεβαίνεις να σ’ το
καρφώσω το μαχαίρι.
Και τότε με μια λάμψη ο άλλος και μ’ ένα
σφύριγμα εκκωφαντικό σα σφαίρα πυροβόλου
χάθηκε, εξαφανίστηκε μέσα στο διάστημα.

Έκπληκτος κοίταζε ο απομείνας
το άχρηστο πια χέρι του.





ΕΚΤΟΠΛΑΣΜΑΤΑ


Μέσα στον τάφο μου
Περπατώ ταραγμένος
τ’ απάνω κάτω
τ’ απάνω κάτω

ακούω τα πράγματα τριγύρω
                           να ουρλιάζουν
ιδέες-αυτοκίνητα
αυτοκίνητα-ιδέες

ανθρώποι περνάνε
μιλούνε, γελάνε
για μένα

λένε αλήθειες
λένε ψευτιές
για μένα, για μένα!

– Μη, τους φωνάζω
μη μιλάτε
για τις νεκρές αγάπες μου

θα ξυπνήσουν
θα σας βγάλουν τα μάτια!





Από τη συλλογή «Χρωμοτραύματα» (1980).
Πηγή: «Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα (1945-1998)», εκδ. Κέδρος, 2014.