Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Κούλα Αδαλόγλου, "Έξοδος"



                      Έξοδος

                      Σκοτεινό φεγγάρι,
                      σκοτεινή η κατάδυσή σου στο βυθό
                      μέχρι πέρα στα νερά του νεκρομαντείου
                      τι να μαρτυρήσουν πια οι νεκροί
                      μπερδεύονται στα φύκια οι ψυχές
                      και το πράσινο αίμα των ψαριών
                      δε μιλάει για τη φωτεινή αντανάκλαση.
                      Φυσαλίδες μικρές ή μεγάλες
                      ανεβαίνουν στη θαμπή επιφάνεια
                      φτάνουν ως το κτίριο του παλιού σχολείου
                      με ορθή απομένουσα μόνη την πρόσοψη
                      και από τα παράθυρα που χάσκουν
                      περνούν σκιές οι ώρες του παρελθόντος χρόνου.

                      Σκοτεινό φεγγάρι
                      τούτη τη νύχτα που αναδύομαι
                      συνόδεψε την κίνησή μου προς την έξοδο
                      μην κοιτάζεις τη φθορά της ύλης μου
                      τόσο φυσική άλλωστε σε στοές νεκρομαντείου,
                      στις υπόγειες ατραπούς του νερού.

                      Έλα εδώ που συμβάλλει ο Αχέροντας
                      με το πρώτο φως της μέρας,
                      εδώ που ανεπαίσθητα γέρνει η ζυγαριά
                      στο μέρος της ζωής.
                      Δες με πώς αφήνομαι
                      στη δίνη αυτού του ρεύματος και ανεβαίνω.
                      Δες με πώς ορθή
                      με τεντωμένο το κεφάλι πίσω
                      με τα ρουθούνια στην αναμονή του αέρα
                      τείνω στην επιφάνεια, βγαίνω.
                      Κι άσε το φως σου να γελάσει, σκοτεινό φεγγάρι.



Συλλογή: «Μαθητεία στην αναμονή», Τα Τραμάκια, 2001
από την «Αφήγηση δεύτερη»