Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Σημείωμα Μαΐου 2015, "Ωδή στην Josephine Witt"




Ωδή στην Josephine Witt


Τι σας θλίβει σήμερα, κυρία Κοτζιά;
Δεν μου αρέσει η κατάσταση σήμερα. Αισθάνομαι Ελληνίδα με πάθος και τρέλα, αλλά με θλίβει το ελληνικό τοπίο. Μου κάνει κακό να σκέφτομαι ότι δεν αρκούν μερικοί εμπνευσμένοι άνθρωποι για να υπάρξει ελπίδα. Επίσης, μου κάνει κακό να σκέφτομαι τη δύσκολη θέση των συγγραφέων, των ποιητών, των εκδοτών. (...) Οι πολιτικοί δεν μπορούν να βοηθήσουν κανέναν, διότι είναι αγράμματοι και ανεύθυνοι. Οι περισπούδαστοι οικονομολόγοι, επίσης, αφού εκείνοι ευθύνονται για την κρίση...
(Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Μάγδας Κοτζιά στην Ελευθεροτυπία, 23-10-2009)



Κι όμως, το σύνθημα βγήκε αληθινό: «Η ελπίδα έρχεται», η ελπίδα μας έφτασε. Εμπρός, βήμα ταχύ να την προϋπαντήσουμε.
Η ελπίδα ήρθε και τα χείλη της λουλούδι αμάραντο. Οπλίζει το χαμόγελο και ρίχνει στο ψαχνό, λυγίζει το χειλάκι της κι ευωδιά ο τόπος.
Και σύνθημα είναι το στήθος της. Η μέση της δαχτυλίδι του Μάη.
Ο ποιητής υποκλίνεται με σεβασμό, ο ερωτευμένος με λατρεία και ο τραπεζίτης από τρόμο σκαιό, καθώς ο έχων τα πολλά κρίματα στον θεό.
Η ελπίδα είναι εδώ. Σηκώνει τα χέρια και οι ουρανοί αγάλλονται κι ανοίγουν. Βροχή τ’ αστέρια κομφετί, τα ποιήματα βροχή.
Και τα μαλλιά της, πύρινες γλώσσες Πεντηκοστής, όπως αν πέταγε το διάδημα το άγαλμα της Ελευθερίας. Και η κορδέλα του πένθους, καθαρό εσώρουχο στο τρυφερό της δέρμα.
«Φτύσε», της λέει ο γιατρός κι ολόγυρα λιβάδι του Ελικώνα γίνεται, μ’ άνθη και φύλλα μέντας. Εκεί πάνω ένας βοσκός, θαρρεί βλέπει τη Μούσα: «Κλειώ σε λεν κορίτσι μου;», «Όχι, Ιωσηφίνα», ο ερωτευμένος τη σκάλα για τ’ αστέρια και ο τραπεζίτης πως θα σκάσουν εκρηκτικά για να στολίσει τσιμέντων τα χαλάσματα και σίδερα λιωμένα.
Η ελπίδα είναι εδώ. Πηδάει στα πάνελς, πηδά στην άγια τράπεζα κι ακούγεται απ τα σύννεφα: «εγώ ειμί η αλήθεια και το φως του κόσμου».
Φώς και πάλι, ανέσπερο, στο ατελιέ του Γκρέκο. Φως, εν τω μέσω της νυχτός, στο σπιτικό του Λόρκα. Λουλούδια στα μαλλιά των κοριτσιών, όλου του κόσμου, κάθε φυλής, κάθε θρησκείας, επειδή, όταν λένε τα κορίτσια «σ’ αγαπώ», τα πάντα γίνονται Ένα.
Το ξέρω, έχεις μάθει να ζεις από τον φόβο μα, μην φοβάσαι, αγκάλιασέ την. Ίσως ήρθε η ώρα ν’ αλλάξεις. Πες της το: «εσένα περίμενα όλη μου την ζωή». Συλλάβισέ το σαν παιδί κοιτώντας την στα μάτια.
Ο φασίστας αγκαλιάζει τον μετανάστη, ο Ιρλανδός τον Ιουδαίο, ο λύκος το πρόβατο κι όλοι μαζί κυλάμε όπως η μαύρη πιρόγα της νύχτας προς το αστραφτερό δισκοπρίονο του ήλιου, χαράματα μιας πρωτομαγιάς, για μερικούς αργία, για άλλους απεργία μα, για τους περισσότερους, φτώχεια και ανεργία.


Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου




Σημειώσεις:
- Το προφητικό, κατά την γνώμη μας, απόσπασμα (μότο) από τη συνέντευξη που έδωσε η Μάγδα Κοτζιά στην Κατερίνα Αγγελιδάκη στο ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009), παρατίθεται ως ελάχιστος φόρος τιμής για τον πρόσφατο θάνατό της, στις 14-4-2015.
Πηγή: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=23%2F10%2F2009&id=94845

- Στίχος 7: "Ένας βοσκός": ενν. ο Ησίοδος.

- Στίχος 11: "Ο Ιρλανδός τον Ιουδαίο", αναφορά στο τραγούδι "Ο Ιρλανδός κι ο Ιουδαίος" των Μ. Χατζιδάκι και Ν. Γκάτσου, πρώτη εκτέλεση: Γ. Ρωμανός.

- Οι φωτογραφίες είναι από την ακτιβιστική ενέργεια της Josephine Witt, στην συνέντευξη τύπου του Mario Draghi, την Τετάρτη 15/4/2015, στο κτίριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ECB).