Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Σημείωμα Μαρτίου 2015




ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ;


«...Με την ποδιά πάντα η Μητέρα
έχει ήδη έτοιμο το φαγητό
μας σερβίρει φακές
Στο τραπέζι κανείς δεν μιλά
τρώμε βιαστικά
σα να μας περιμένουν οι έγνοιες
Όπως πάντα, πρώτος τελειώνει
ο Πατέρας
φοράει το δίκοχο
παίρνει υπό μάλης την μπρέντα
και βιαστικά επιστρέφει στην πόρτα
Τον λόγο, αδυνατώ να κατανοήσω
και δεν μιλώ
Μελαγχολικά η Μητέρα
μαζεύει τ’ άδεια πιάτα
κάποτε σπάει την σιωπή της
και μου λέει
-Πότε θάρθουν ν’ αντικαταστήσουν
τον Πατέρα σου; Κουράστηκε πια…»

Δημήτρης Ιορδ. Καρασάββας, «Ρέκβιεμ»
«Βιογραφία», εκδ. Ενδυμίων 2014


                                           «Στο εξής δε θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες
                                           αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες»
Ουίνστον Τσώρτσιλ


Στην ελληνική παράδοση ο ήρωας σκότωνε το τέρας και, κατ’ επέκταση, τον φόβο που εκείνο προκαλούσε στην κοινωνία. Τον φόβο που την ανάγκαζε να προβαίνει πολλές φορές σε θυσίες. Εξαλείφοντας το τέρας (=φόβο), ο ήρωας, γίνονταν πρότυπο για την κοινωνία του, η οποία επέστρεφε λυτρωμένη στους κανονικούς της ρυθμούς, πιο δυνατή, με νέο όραμα και με περισσότερους μιμητές για την μελλοντική υπεράσπισή της.
Όλες αυτές οι λέξεις («ήρωας», «πρότυπο», «κοινωνία», «όραμα»), μεταπολιτευτικά υπέστησαν αλλοίωση, η οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την λεγόμενη «κρίση αξιών», η οποία, όπως έχουμε πει πολλές φορές, είναι η κυριότερη αιτία της οικονομικής κρίσης.
Έτσι η λέξη “ήρωας” αντικαταστάθηκε από τη λέξη “τσαμπουκάς”, η λέξη “κοινωνία” από τη φράση “η πάρτη μου”, η λέξη “όραμα” από τη λέξη “νεοπλουτισμός”, η λέξη “πρότυπο” από τις λέξεις “εξυπνάκιας”, “μάγκας” κ.λ.π. Όλα αυτά δημιούργησαν ένα είδος ψευτοευφορίας (η οποία εξατμίστηκε στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας) και μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Οι κυβερνήσεις όλης αυτής της περιόδου, συνεργώντας σε αυτή την ψευτοευμάρεια προέβαιναν στη σύναψη δανείων κι άλλων δανείων, η αποπληρωμή των οποίων θα γίνονταν από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους διότι, απλά, αυτές οι ομάδες είναι οι πιο προσβάσιμες και άμεσα ελεγχόμενες από τους κρατικούς μηχανισμούς.
Τα θέματα που έχει να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση είναι πολλά και δύσκολα καθώς γνωρίζει ότι δεν έχει πολλά περιθώρια λάθους κι ότι η κοινωνία είναι κουρασμένη αλλά, πια, υποψιασμένη.
Οι νέες λέξεις που κινδυνεύουν με αλλοίωση ή καπηλεία είναι “αλληλεγγύη”, “ανθρωπιστική κρίση”, “μεταρρύθμιση”, “αξιοπρέπεια” κ. ά.
Η πρόθεση του παρόντος κειμένου δεν είναι ούτε να κάνει αντιπολίτευση ούτε να ρίξει ευθύνες εναντίον άλλων κρατών και λαών. Μέσα μας πρέπει να κοιτάξουμε. Μέσα μας πρέπει να διαχωρίσουμε τι είναι φως και τι είναι σκοτάδι και τότε ίσως να διακρίνουμε έναν ήρωα.
Ξεκινώντας τον Μάρτη με το απόσπασμα από το εξομολογητικό ποίημα του Δημήτρη Καρασάββα «Ρέκβιεμ», και με τους προβληματισμούς μας να πηγάζουν πίσω και πέρα από τις εξελίξεις, μοιάζουμε να καθόμαστε αμίλητοι γύρω από το τραπέζι και να τρώμε τις φακές μας, αμήχανοι και αναποφάσιστοι για το ποιος θα πάει να αντικαταστήσει στη σκοπιά του έναν ήρωα, τον Μανώλη τον Γλέζο.





Στις φωτογραφίες
Πάνω: Ο Μανώλης Γλέζος με τον Απόστολο Σάντα σε νεανική ηλικία.
Κάτω: Ο Μανώλης Γλέζος δέχεται επίθεση με δακρυγόνα από τα ΜΑΤ, πέντε χρόνια πριν.