Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Κυριάκος Συφιλτζόγλου, "Μέ ύφος Ινδιάνου"

                                      



Όχι και τόσο αφηρημένη τέχνη

ίσως 
κι ο θάνατος να είναι ένα διάλειμμα 
− κάποιοι το πιστεύουν 
στο μπάνιο δίπλα στα ξυριστικά
στην καμένη λάμπα της κουζίνας
στο κλειστό ψαράδικο λόγω πανσελήνου

όμως εδώ δεν είναι Αϊντάχο ή Λονγκ Άιλαντ
παρά το Διδυμότειχο λίγο πιο κάτω από το Τριεθνές

κι ίσως εδώ
τα πρωινά χασμουρητά να μοιάζουν 
με ηφαιστειακές κοιλάδες
η γλώσσα ίδια αμοιβάδα
το πλειστόκαινο μόλις που να φαίνεται απ τον αεραγωγό

κι ίσως ο θάνατος εδώ
είναι ένα αντίστροφο καθήκον
μία προσποίηση
όπως
ένα χωνάκι παγωτό
στο χέρι ενός συνοριοφύλακα




Νεκρά κύτταρα

ηφαιστειογενής ύαλος;
πορώδες ορυκτό;
αφρώδης βράχος;

                          εσύ
πες το ελαφρόπετρα
πες το καλλωπισμό
ν αφαιρεί νεκρά κύτταρα
σε φτέρνα αγκώνα γόνατα 
στο χείλος της μπανιέρας
μ ένα ουδέτερο σαπούνι
λίγο χλιαρό νερό
ανοιχτή μπαλκονόπορτα
να παίζει η τηλεόραση
να περνάει μια κηδεία
να κάνει το σταυρό της η αντηλιά

να τρίβεις πάντα κυκλικά
 ακολουθώντας την ίδια φορά 
όπως οι δείκτες του ρολογιού
για ένα όμορφο και απαλό καλοκαίρι



Από τη συλλογή «Με ύφος Ινδιάνου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μελάνι.