Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Αλέξης Ζακυνθινός, "Ο στρατιώτης"






Η ΜΟΙΡΑ

Ο στρατιώτης - αρχάγγελος φυλάει τους δρόμους.
Τα μάτια του γδέρνουν το σκοτάδι, καθώς
η νύχτα, κι’ εκεί στο τέλος της
μεταμορφώνεται σε μοίρα ή μάλλον σε έντομο
τεράστιο, που τα πόδια του κροτούν στην άσφαλτο,
φέρνοντάς το προς το μέρος μας επίσημα…

Σίγουρα πειστήκατε. Όμως η μοίρα
ντύνεται στις εμφανίσεις της πολύ πιο απλά.
Κι’ ο στρατιώτης γι’ αυτό είναι εδώ, για να προλαβαίνη
την πλάνη.




Ο ΛΟΦΟΣ

Αυτά που γράφω δεν είναι αυτά που έζησα.
Ο λόφος με τους στρατιώτες και τα σκουλήκια,
κορφή και πρόποδες, το βασίλειο των ψαριών,
οι ανατολές και τα μεσημεριάτικα πουλιά,
της νύχτας ιδίως τα ρυθμικά έντομα,
η γη κι’ η βλάστηση, το φράγμα του ήχου,
οι λέξεις και μαζί τα σκουριασμένα καρφιά,
τούτα που καρφώνουν τους ανθρώπους στο έδαφος,
σε κάτι στάσεις αρχαϊκές, απαράλλαχτα ίδιες,
όλα αυτά δεν είναι αυτά που έζησα.
Οι άνθρωποι, η γη κι’ η βλάστηση είναι φτιαγμένα
με λέξεις, με γραμμές – φτερά πουλιών,
κορφή και πρόποδες, για πάντα.
Αυτά που γράφω δεν είναι αυτά που έζησα.
Όμως ο λόφος, που αναφέρω, υπάρχει.




Από τη συλλογή «Ο στρατιώτης», 1960