Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Αλεχάντρα Πισαρνίκ, "Δύο ποιήματα"




ΑΟΡΑΤΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Εσύ που τραγουδάς όλους μου τους θανάτους.
Εσύ που τραγουδάς αυτό που δεν εμπιστεύεσαι
στο όνειρο του χρόνου,
περιέγραψέ μου την πηγή της αδειοσύνης,
μίλα μου λέξεις ντυμένες φέρετρα
που κατοικούν στην αθωότητά μου.

Μ’ όλους μου τους θανάτους
δίνομαι στον θάνατό μου,
με παιδικές χουφτίτσες,
με μέθυσους πόθους
που δεν περπάτησαν κάτω από τον ήλιο,
και δεν υπάρχει μια πρωινή λέξη
που να δίνει δίκιο στο θάνατο
και δεν υπάρχει ένας θεός, ανέκφραστος να πεθάνεις.



Η ΝΥΧΤΑ (απόσπασμα)

Ίσως η νύχτα να ’ναι ζωή και θάνατος ο ήλιος.
Ίσως η νύχτα τίποτα να μην είναι
και οι εικασίες για εκείνη να μην είναι τίποτα
και τα όντα που την ζούνε τίποτα.
Ίσως οι λέξεις να είναι το μόνο που υπάρχει
στο γιγαντώδες των αιώνων χάσμα
που μας σέρνει η αυγή με τις αναμνήσεις της.


                                                            Οι χαμένες περιπέτειες, 1958



Από το βιβλίο «ΑΛΕΧΑΝΤΡΑ ΠΙΣΑΡΝΙΚ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ»
της σειράς ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, των εκδόσεων «θράκα», Φεβρουάριος 2014.
Εισαγωγή: Κάρλος Λουίς Τόρες Γκουτιέρες.
Μετάφραση: Στάθης Ιντζές.