Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος, "Ως την άλωση"



ΩΣ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

τόπος μου εναι δικς μου, κα τίποτα δν μπορε
ν τν λλάξει τ βράχια του, κα τ γιαλ του,
κα τ κύμματα μ τ πυροφάνια, κα τ βουν
μ τς ρθωμένες τους πλαγιές· τόπος μου εναι δικς μου,
κι ς τρέχουν γύρω του γύπες κα μέσα του σκουλήκια.

τόπος μου εναι δικς μου, κα ν τ θέλησα δν τ θέλησα
ατ εναι μι λλη ιστορία· πρεπε τάχα ν γεννηθ δ
πρεπε ν δώσω στ παιδι μου μι καινούρια πατρίδα,
ν π: πμε ν φύγουμε πρν πέσει σκεπ κα μς πλακώσει
κα μείνουμε καταραμένη ράτσα, ρημόσπιτοι, σν τς νυχτερίδες,
σέρνοντας τς καρδις μας νήμπορα, νάμεσα στους ξένους, στ ξένα. 
Ατ εναι μι λλη στορία, κα χαίρομαι πο δν τυχε σ μένα·
θ τύχει βέβαια κάποτε, μως χι στ χρόνια μας, χι στ χρόνια το Βαγιαζήτ·
πέχουμε περίπου δυ γενις ς τν λωση τ δικτο το Μεδιολάνου,
κι ς τότε τόπος μου εναι δικς μου, κι ς εναι νας βρώμικος τόπος,
γεμάτος νησι μ ξορίστους κα πεινασμένα χωριατόπουλα,
καταχρηστς νθύπατους κα μανιασμένα σκυλόψαρα.
Τ μέλλον νήκει σ λλους, σ κείνους πο μπορον και πνωτίζονται·
τ παρν νήκει σ λλους, σ σους λένε πς πρέπει ν πολεμήσουν·
μένα μο μένει τόπος μου, σιχαμερς πως εναι
δν ξίζει πι μήτε ν πολεμήσω γι ατόν, μ εναι
τ μόνο πο μο πομεινε, κι ς τρίζουν ο γύπες τ νύχια τους,
κι ς πήζει τν τμόσφαιρα ποσύνθεση τν σκουλικιν.

Ετυχισμένε Κωνσταντίνε Δραγάτση, σένα πο σο τυχε
ν παντήσεις στ πλούστατο δίλημμα: πρόδωσε πέθανε,
χωρς ν πάρχουν σύμμαχοι, πο θ πρεπε ν ποφύγεις,
παρατάξεις, πο θ χρησιμοποιοσαν κα τ πτμα σου.



Από τη συλλογή: «Θ. Δ. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΗ», ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ Γ.ΦΕΞΗ, ΑΘΗΝΑ 1963. (Προλογίζει ο Άρης Δικταίος)