Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Σημείωμα Ιουνίου 2013


Μιλούμε συνεχώς για μία «κρίση» που βιώνουμε σε διάφορους τομείς : «Η αγορά γονάτισε», «τα νοικοκυριά στενάζουν», είναι φράσεις που ακούγονται σε καθημερινή βάση. Πολλά τα αποτελέσματα του θέματος. Ένα από αυτά, η φυγή στο εξωτερικό ανθρώπων νέων, ανθρώπων των Τεχνών και των Επιστημών. Όταν φεύγει ένας τέτοιος άνθρωπος τη θέση του καταλαμβάνει η ασέβεια και η βαρβαρότητα.
Φτάσαμε, για παράδειγμα, στο σημείο να μας γράφει ένας σημαντικός σεβάσμιος ποιητής: «Σας Χαιρετώ με απόλυτη εμπιστοσύνη στη δημοκρατική σας συνείδηση» και μεις να του απαντάμε αυθάδικα: «Επ' αυτής δέξου μερικές παρατηρήσεις μου», «αναφέρεις -ανακριβώς- ότι δήθεν το κόμμα μου…», «Μου κάνει εντύπωση που δεν το γνωρίζεις…», και άλλα τινά.

Συνήθως, με την καταστροφή ενός πολιτισμού, η κοινωνία του πέφτει σε κάποιο είδος «μεσαίωνα», επειδή ακριβώς οι άνθρωποι που υπηρετούν τις τέχνες και τις επιστήμες του θανατώνονται, μεταναστεύουν, ή απλά σιωπούν. Το παρήγορο με την δική μας κατάσταση είναι ότι παραμένουν εντός των τειχών άφθονες εφεδρείες ανθρώπων καλλιεργημένων, ανθρώπων των Τεχνών και των Επιστημών, πράγμα που σημαίνει ότι «μεσαίωνα» δε θα βιώσουμε «σκοτάδι» δε θα μας ζώσει. Φτώχεια ναι, αγανάκτηση ναι, μεσαίωνα όμως όχι.
Ένα ακόμη παρήγορο είναι ότι αριθμητικά είμαστε περισσότεροι από τους επί γερμανικής κατοχής προγόνους μας, άρα δεν εκλείπουν οι ελπίδες ότι ανάμεσά μας βρίσκονται ένας (τουλάχιστον) νέος Γλέζος και ένας νέος Σάντας για να ξανακατεβάσουν τη ναζιστική ή την όποια παρεμφερή σημαία.

Αρκετοί λοιπόν άνθρωποι των Τεχνών και των Επιστημών ζουν ανάμεσά μας, αντιμετωπίζοντας πολλές φορές καρτερικά δυσμενείς συνθήκες βιοπορισμού ενώ προσπαθούν, καθώς λέει κι ο ποιητής, να υπερασπισθούν τον τόπο, το λαό και τον πολιτισμό μας.
Μήπως λοιπόν πρέπει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να προβούν σε μια δραστική ενέργεια; Μήπως ήρθε η ώρα για τον πλήρη διαχωρισμό Τέχνης και Πολιτικής;
Πώς θα συμπεριφέρονταν άραγε οι άνθρωποι της Πολιτικής αν ένιωθαν αποξενωμένοι από τους ανθρώπους της Τέχνης; κι ότι όσοι απ’ αυτούς αλλοιώθηκαν αλοιώθηκαν; Οι υπόλοιποι να τους χαμογελούν ευγενικά αλλά στο «μαντρί» να μην μπαίνουν. Να μην γίνονται προβλέψιμοι, «δικοί τους». Να νιώσει επιτέλους ο κόσμος της Πολιτικής την εκβαρβάρωσή του, τον πρωτογονισμό του και του τι σημαίνει «κοινωνία των δύο ταχυτήτων». Ιδού λοιπόν το μεγάλο στοίχημα και σύνθημα ευγενικοί άνθρωποι:

«Δώστε τους το χέρι αλλά μόνο για μια σύντομη χειραψία»
«Χαμογελάστε τους σα να τους λυπάστε»
«Κάντε τους να νιώσουν άνθρωποι»